maandag 20 februari 2012

Imbolc



Of toch Niet? Hier terug in het West-Vlaams landschap, in Gent, wonderbaar, en in het Bakhuis op de Zaaier.
Veel dansen, en leven, en fijn werken onder de open hemel, soms in zon, dan in koude. Al het water tot ijs verworden, hard, glazig, stil.
Zodra de sneeuw verdween waren daar de eerste dappere veroveraars, de 7 Blaadjes. Sneeuwklokjes hier en daar en het gras begint weer te groeien.
Zo anders dan Brabant, in oog en in sentiment, en wat een verluchting lijkt het.
Nu sta ik aan de rand van een nieuwe rijs, een avontuur over de horizon, ook al is er dit maal, slechts 1 zee tussen daar en de moerassen die mij hebben voortgebracht.
Elke dag zit ik, en elk maal ben ik zo dankbaar dat ik dit heb, deze rust.
Deze vastberadenheid in de wetenschap dat het belangrijkste van binnen zit, en ik alles aan kan, met Equanimiteit.

zondag 8 januari 2012

Winter without snow



The days are Short, Nights are cold, nature is dormant, its vibrant breath hold.
Now we start planting, turn the earth, prepare the garden, for upcoming rebirth.
The Spirits are with us, alive but unseen, are constantly watching, and dance in between.
Where Earth is wet, and shaddows lie, in the storm and a whisper, we're passing them by.
A great master, once spoke of it thus, I leave here his words, be he always with us.



The wind was on the withered heath,
but in the forest stirred no leaf:
there shadows lay by night and day,
and dark things silent crept beneath.

The wind came down from mountains cold,
and like a tide it roared and rolled;
the branches groaned, the forest moaned,
and leaves were laid upon the mould.

The wind went on from West to East;
all movement in the forest ceased,
but shrill and harsh across the marsh
its whistling voices were released.

The grasses hissed, their tassles bent,
the reeds were rattling -- on it went
o'er shaken pool under the heavens cool
where racing clouds were torn and rent.

It passed the lonely Mountain bare
and swept above the dragon's lair:
there black and dark lay boulders stark
and flying smoke was in the air.

It left the world and took its flight
over the wide seas of the night,
The moon set sail upon the gale,
and stars were fanned to leaping light.


woensdag 9 november 2011

Bereklauw


Leven in de Bereklauw is motiverend, uitdagend en leerzaam. Samen met een mooie selectie mensen maken we hier een bestaan op de randen van de maatschappij, de Wereld en het verstand. Veel zit ik met mijn handen tussen het kruid en de aarde van de tuin te woelen, en heb vandaag, geheel naar eigen inzicht samen met zuster Elleen winter rogge gezaaid in nette voortjes boven op het land. Het is hier een mooie heuvel vol leem aan de rand van het gebergte, en ik voel me hier beschut tegen het opwassende geweld zowel van de natuur als van de mens.

Eens in de paar dagen komt er een container vol lekker eten en groente onze kant op van de super en die we verdelen we over de vele dieren, eenden, ganzen, geiten, katten, honden, duiven en mensen. Voor enkele visuele impressies van deze plek die ik nu als huis beschouw zie mijn foto pagina rechts boven in het lijstje. alléé, Carpe Diem.

woensdag 21 september 2011

Revolution is NOW



Dear Reader, Friend, Family.

These are wonderfull times, it seems the whole of humanity is standing on its toes to see what is going to happen next, while at the same time not wanting to know suffer the consequenses.
I feel very inspired by all the amazing knolledge that is out there that I am recieving from different sources always at seemingly the right time.
So it is that over the years many films and documentary's have come my way which have substantily altered my way of thinking about myself, the world around me that I percieve as real and the way our society is structured.
I have the wish to share that expirience with whoever is open to change her or his mind and so I now list some of that which has brought about that Change.
I will try to post all the hotlinks where you can watch these chunks of dynamite yourself but otherwise don't hasitate to sent me an e-mail and I can send it to you by file transfer.
This is the end, the Revolution is happening now, Get off the grid and start living!

Baraka. Showing the world in full perspective without words. 1992, 92 min.
http://documentaryheaven.com/baraka/

What The bleep do we know, 'down the rabbit hole' , 2004, 108 min, Kwantumfysyca and mental madness.
The original film seems somehow hard to track, this is the upgraded version of 2006.
http://www.moviesfoundonline.com/what_the_bleep_do_we_know.php

An inconvinient truth. Al Gore explains the climate crisis. 2006, 96 min.
http://www.videolinks4u.net/video/videos/264881/

The future of Food. Documentary about modern day Agro-Economics and its Impact.
http://www.documentarywire.com/future-of-food (italian subs)

Zeitgeist addendum, Do you Know what really powers our economy. 2009, 2h 14m.
http://www.youtube.com/watch?v=4Z9WVZddH9w

Home, Yann Arthus-Bertrand, 2009. Home presents the many wonders of planet Earth from an entirely aerial perspective. We are afforded the unique opportunity to witness our changing environment from an entirely new vantage point.
http://www.youtube.com/watch?v=NNGDj9IeAuI&feature=youtu.be&hd=1

The Black Hole, 2011. Nassim Haramein Gets you up to date on present quantum machanics and explains the structure of the Universe.
I cannot find this on the web but email me and I can send it to you.

The Quickening. Revolution is Now. Be aware of what is happening. 2011.
http://www.youtube.com/watch?v=kHHZkUiRP30

donderdag 21 april 2011

Pluk ze rijp



Hier op de plukrijp waar ik nu vertoef spelen we met vuur en bespeelt de natuur ons. We bouwden een sauna en een Pocket rocket voor er in, met succses. Het zonnige weer doet ons zweten in de tunnels en eten in de schaduw, maar het is mooi, en we ontvangen hartelijk wat moeder natuur ons geeft.
Voor visuele representaties van wat mijn kornuiten en ik hier allemaal uitspoken en ee van doen hebben, bekijk het album ;Plukrijp en de Pocket Rocket te vinden rechts boven onder Fotos.

zondag 27 maart 2011

Woefing


Sind het begin van dit schone jaar ben ik wederom begonnen mij te verdiepen in de kunst van het leven met en bij de aarde, de natuur en de dieren om mij heen. Zo ben ik beland bij bio boerderij de Zaaier in het oud ommeland van het Vlaamse Brugge, waar ik nu al weer zo'n twee maanden achter de rug heb. Ik heb veel geleerd en gezien, en hele mooie vrienden gemaakt. We plukten spruitjes en kolen, kuisten patatten en vlechten er op los met levende wilgentenen. Voor enkele visuele impressies verwijs ik u naar mijn foto album, dat u hier rechts boven aan kunt klikken. Nu komt de lente en trek ik spoedig weer verder naar andere biologische oorden om te Wooffen. Vaarwel vanuit het bakhuisje waar we ook een maal per week brood bakken, Gegroet, Gabriel

dinsdag 15 maart 2011

Home


Beste lezende, omdat ik iets moois heb gezien, en ik dat graag met u wil delen bied ik u hier een link aan naar de documentaire Home, gefilm en samengesteld door beroemde fotograaf Yann Arhuys-Bertrand die ook de afbeeldingen van 365 dagen vanuit de lucht heeft gemaakt. De beelden hierin hebben mij geraakt, stel u open als u wil en kom oog tot oog met de schoonhijd en gruwels in deze wereld, die ons allens enige thuis is.
http://www.youtube.com/homeproject#p/a/f/0/jqxENMKaeCU

woensdag 15 september 2010

Epiloge

En toen? Toen de jongen lang genoeg bij zijn zus in Berlijn was geweest, de muur had bekeken en zich verbaasd had over die grote oostelijk stad. Toen hij zijn goede vriendin Vita wederom ontmoet had en afgehaald in haar eigen contreien, maar waar zij moesten bekennen elkaar nu anders te kennen dan voorheen. Toen hij zijn fluit verloren was bij de falafel boer, toen was het tijd om nu naar het westen te trekken, en huiswaarts te keren. Dus dat deed hij, nu zonder twijfel, maar vastberaden en met vertrouwen in wat de voorzienigheid hem openbaarde in deze wereld. Er waren vele herenigingen met oude vrienden en waar hij zich vaak afvroeg of dit opnieuw aansterken was van de relatie, of een weezoet afscheid. Zo geraakte hij zomaar te Apeldoorn en sliep in het paralelle universum van De Bob, waar dimenties soms enigsinds door elkaar lijken te lopen. Maar het was ook, na de ervaring op het Indian Spirit Festival waar hij ook nog enige dagen zweefde nabij het huis van de Parasolzwam en het duistere hol van de Darkpsy freaks, een nieuw welkom in de Psichedelische gemeenschap van Europa. En dan, dan was er de laatste lift, en stond er opeens nog maar 67 kilometer naar Amsterdam. "67 Kiometer, joh, dat kan ik gewoon lopen!" dacht hij. En zo was hij ineens weer in die zompige stad op palen in de Hollandse polder. Zijn thuis, huis en geboortegrond, maar nu met nieuwe ogen. Geweldig was het voor hem om zijn beste moeder zo te kunnen verassen, dat hij er ineens weer was. Zo bijzonder was het geweest, om dit maal zo geleidelijk terug te keren, langzaam Europa te naderen en binnen te komen en af te dalen naar wat nu het warme zuiden leek. En ook langzaam raakte hij weer ingebed in deze vreemde wereld van Nederland. Maar hij bleef vast besloten bewust te blijven dat afstanden in Nederland niet groot zijn, en dus ook best kunnen worden gelift. Hij bleef zich bewust dat ook dit tijdelijk is. Hij nam nieuwe verbintenissen aan, maar met het weten dat dit slechts de spelregels zijn om hier te kunnen bestaan, in deze kunstmatige werkelijkheid. En nu? Nu twee maanden terug voelt hij zich goed, bij tijden verward over dit alles maar ook bewust dat dit een sterke en goede leerschool is en dat hij alle kennis en ervaring van deze en andere reizen achter zich heeft staan. Ja, dat niet aleen, hij wordt zich nu ook steeds meer bewust onder andere door het uitzoeken van zijn kinderfoto's hoe de grenzen tussen de verschillende stadia van zijn leven, die hij zelf had aangebracht eigenlijk niet bestaan en het helemaal een groeiend process is, als de bloem die hij is. Zo dankbaar is hij nu dat hij Dhamma heeft, Vipassana kent om hem bij te staan in deze turbulente tijden, Dhamma die hem keer op keer weer terugbrengt naar de essentie waar al die turbulentie enkel voortkomt uit illusie. Wederom heeft hij op de Wijttenbachstraat een pitoresque kamer geschapen waar de tranen van Osiris soms in het rond vliegen, en vanmiddag, na een lange nacht werken op zijn oude baan, na voor het eerst echt goed uitgeslapen te hebben werd hij wakker met het gewaarzijn: You create your own suffering, by reacting to whatever happens in a certain, conditioned way. You make it pain, irritation. Just being aware is not enough, you must be constantly wholly attentive of what you are doing, and than remain equanimous. Without desiring anything to happen, without forcing or judgment. Simple detached observation of reality as it is, that is Dhamma.

maandag 23 augustus 2010

40. Spaced In

Als je in Finland rijd rij je door het bos. Maakt niet uit waar je heen gaat, het bos is daar. Wat een schoonheid en wat een rust, wat een rust ook in de wilde natuur mensen, die kunnen genieten van stilzijn en waarde stellen op goed gereedschap. Goed, Goed, ik ging terug naar het sprookje dat Katayamaki is, het woelige sprookje waar je zelf bepaald hoe het verder gaat en waar ik dagenlang kon dromen tussen het gras en de geurige bloenmen onder de stralende zon. De muggen deerden mij nu niet meer, en de brandnetels, ach, die eten we gewoon op! rauw of gekookt, gepureerd op gebakken, de overvloed van alles. Na enkele dagen terug in dit fijne oord ging ik toch weer de weg op en keerde mijn rug ditmaal voor een tijd tot de grote lariks en de wuivende wieden van de open plek. Nu ging het terug naar het oosten en naar de eurpopese regenboog vergadering van 2000 10, nabij het dorpje Paukarlahti. Eerst liep je door het bos, tot je op de grote zee van gras kvam die ver ver tot de rand van vet bos golfde en waar een kudde bruine koeien alle ruimte hadden om te krazen en luieren, konten in de wind. De meeste mensen, elfen, kabouters en trollen kampeerden in het bos, op een peninsula in het grote meer vol eilanden. Ik verkoos een plekje dicht bij de grote cirkel onder de hoede van een grote steen. Onze cirkel begon met zo'n 200 wezens die elke dag maar bleef groeien tot hij nabij de volle maan wel zo'n 1000 zielen telde en we nauwelijks nog de zangen van de overkant horen konden zodat we in meerdere cirkels rond het vuur wiegde en jubelde terwijl de nacht viel. Vaak was er erg veel miscommunicatie en chaos maar het blijft mij toch verbazen hoe goed het allemaal liep ondanks dat. Wegens de grote droogte hadden we de eerste dagen geen vuur maar toen het eenmaal aan ging was het feest dan ook niet meer te stoppen en werd er getrommeld en gedanst tot diep in de lichte nacht. Er waren meerdere centra, zoals de chai keuken en het zwemstrandje en het helings gebied, maar twee maal daags kwamen we toch grotendeels allemaal samen voor het eten van de maaltijden dat altijd een heel gebeuren is met vele potten en borden en magic hat optochten en omroepers die van allerlij workshops en wetenswaardigheden aankondigden. Ik kom mij niet weerhouden me enigzins in het organizeer gebeuren te mengen en werd zodiende recycle-punt bouwer, keuken foculizer en aswas station planner. Alles op z'n tijd. maar er was ook veel geslaap en gelummel en zwemmen in het meer waar na enige weken een thee eilandje ondstond op wat rotsen midden in het water, vuur en al. De media had grote interesse voor ons kamp en we kwamen in de krant als erotisch festival met tantra workshops en veel naakte types, papparazzie fotografen in de bosjes en al. Er kwamen zelfs helicopters over, en dat was voor mij het moment om me maar weer eens uit de voeten te maken. Ik omhelsde alle lievelingen die ik had leren kennen hier en elders en vloog weer over het zwarte asfalt. The road is open the start is neigh, let me a journey new begin, to end up shining, deep within. In geen tijd was ik in Lapland en de rendieren waren dik op de weg. De eerste dag ben ik gestopt met tellen nadat we voor de vijfde keer in een uur een van de beesten op de weg hadden, en het is waar, ze lijken er echt dol op juist midden voor je oto te gaan rennen, of je gewoon aan te kijken met hun bolle ogen met de vraag, wat nou? Op de grens van lapland liep ik het bos in, de stille boswegen die telkens leger werden, en een muur van bomen rees op aan elke kant. Ik liep tot ik aan een meertje kwam wat ik op de kaart had gezien, en zette daar mijn tentje op het zachte bloeiende mos. Tijdens het koken plukte ik wat rijpe bosbessen vanuit mijn voortent, of zelfs er in! De hele heuvel was er vol van en de grond zag blauw van de rijke gave van de kleine struikjes. Ik zat aan een stenig meer, het Rintalejarvi, en was daar practiesch aleen, ja zo was het niet moeilijk een stilte dag te houden, als je de hele dag gewoon niemand tegenkomt. Maar ik was opweg ergens heen, naar een klein meer bij het twee na grootste meer in Zweden, en naar inzicht. Zodoende pakte ik na twee nachten alles dus weer in, zij het nabijgrazende rendier met zijn zachte bonte gewij en de sneeuwuil gedag en stak de poolcirkel over naar Rovaniemi alvorens af te dale in met de flitspalen controleur en een waanzinnige doch aardige man naar de grens van Zweden. Ik was nu over de Baltische zee gelift en begon de afdaling naar west Europa. In twee dagen was ik in aantrekkelijk Stockholm en weg uit de stille schoonheid van Lapland en noordelijk Skandinavie. Waar het mos zo dik ligt en het fruit van de natuur onverwacht zo rijk is. Nu was ik weer in de regenlanden en tussen het historisch nalatenschap van Europa's rijken. Ik kampeerde in het park met mijn schutkleur feloranje tentje, maar werd zelfs door de bosjesmannen niet opgemerkt. Nu was ik zelf een bosjesman, een zwerver, goh als ik geen zwerver ben, wat is dat dan? Het is nu oogstijd en overal vallen de frambosen en appels en pruimen van rijpheid van de bomen. Rode bessen en kersen, kruisbessen en de tweede golf zevenblad, och de natuur is toch zo uitbundig in haar ingetogenheid. Als een muurbloempje in de volle bloei van haar leven. Stockholm verlaten reed ik mee met een vriendelijke vrouw die mij op vier kilometer van het meditatie centrum afzette, tenmidden van de prachtige kleurende velden koolzaad en vlas, in vele trekken bruin, geel en falend groen. Oh de schoonheid van deze open ruimte waar de windmolens boven de aren van het gewas malen in de vrijen wind. Ik liep langs de bonen en wortels naar Lyckebygarden en voegde mij onder de lieden van dit moderne klooster. Ik was een dag te vroeg, dat is het leuke van liften, dat je nooit weet waar je die avond zal zijn, het ene moment lijkt het zo oneindig ver, het volgende loop je er binnen. Maar voor het begon liep ik nog even naar de Runen steen van Rök die hier vlakbij lag en zag dit oude testamonie van faam en eer opgesteld door een nu lang vergeten krijgsheer van weleer, in de tijd der Vikingen. Dit hele gebied is reeds lang bewoond en het stikt er dan ook van de nalatenschappen van menselijke aanwezigheid tot ver in de steentijd. Het landschap ik gevormd door het zware landijs nog daarvoor en heeft daardoor iets heel oerachtigs. Het begon, de eerste dag, nog negen te gaan, en elke dag lijkt een overwinning. Ik ging er wederom in om mijn begrip van de techniek te verdiepen, en dat is naar mijn mening zeker gebeurt. Ik ging er in voor waarheid, en die heb ik gevonden, in het schaven van wat ik mein zelf acht. Ik zie nu duidelijk hoe alles hangt aan voelen en aanwezigheid, 'awereness & Equanimity. Er waren momenten dat ik klaar was om weg te lopen, maar andere dat ik me compleet opgelost voelde op de plek waar ik zat, je overkomt jezelf, gaat door al dat wat je gelooft niet te kunnen en komt er uit met vastberadenheid, wijsheid en dankbaarheid voor het process dat zich afgespeeld heeft. Ik wens een ieder deze ervaring toe, deze kans jezelf te bevrijden van zoveel negativiteid en stess, om bevrijd te raken van angst, irritatie en verdriet en waarachtig blij, vredig en licht te worden in al je dagelijkse handelingen, niet omdat het onderdrukt word, maar omdat je een kans hebt het er met worten en al uit te halen. This too will Change, Change, Change. Als je er in gaat laat je alles achter, tijd staat negen dagen stil, en dan kom je er uit met een nieuwe blik op de wereld, van buiten en van binnen. Wees niet bang voor pijn of ongemak, maar pas op voor dat wat je als comfortabel en fijn dacht, dat zou wel een serieus kunnen veranderen. Om niet meteen weer verdaasd in de vierkante individualistische wereld te hoeven dwalen gin ik na de tien dagen in stilte, in In, In Vipassana naar het bos en de heuvel achter het centrum, dat zelf al aan de rand van een beschermde vogel plas lag yodat er vaak groepen ganzen laag over kwamen hun schille stemmen vergstervend in het bos van de frisse morgen of zachte avonden. Ik kwam door het sprookjes woud waar het licht diep groen was en het rook naar elfjes die zich zeker verscholen hielden onder de vele kleurige paddenstoelen, wow! Ik denk dat ik in die dagen wel 30 verschillende soorten heb gezien, als ik maar wist welke ik eten kon. Deze heuvel ligt aan het groote Vättern meer dat op vele plekken langs de kust steile kliffen heeft afgeslepen door de bewegingen van de oude gletsjers. Het is een gigantisch water en er waren grote golven op, bijna zoals op de Noordzee op een winderige dag, zoiets had ik nog nooit gezien op een meer. Met dank aan de gewelldige Skandinavische gastvrijheid kon ik slapen in een trekkers hut om de volgende dag door de heuvels en middeleeuwse forten weer uit te komen op de vlakte. Daar werd nu het graan geoogst waneer en geen enorme beuken goeiden die ik zolang niet gezien had. Eiken waren er nu weer en elzen, alsmede ook de eerste vlieren en bramen die zich aandeden. De herfst flirte hier nu reeds met de zomer, het najaar was ver van daar maar de berken, die ik nog maar zo pas hun tedere blaadjes had zien ontrollen begonnen nu op plaatsen al lichtelijk te vergelen. Nog een nacht sliep ik aan het meer op de gladde rotsen waar de golven op beukten. Aan de overkant de verre oevers van Karlsberg, en hier een kleine witte vuurtoren die al zijn dagen uitkijkt over de baai en rotsen van dit ruige land. Ik liep vijf kilometer over een rechte weg, een eerlijke weg, en mijn weg, en vond onderweg de nalatenissen van onze voorouders uit de steentijd die hier op de blote rotsen simpele paarden en sleeen hadden uitgehouwen op een plaats die voor hen mogenlijk van groot belang was, hier tussen de grote velden, die nu al hun identiteid verloren hebben, maar wat vast eens rijke thuislanden geweest waren. Daar ontmoette ik uiteindelijk weer die grote slang, de E4 die ik helemaal van begin tot einde uitreizen zou. En ik werd van de vergetelheid ontrukt door een duitse trukker die de verzekering niet te serieus nam en mij meebracht helemaal naar de zee. Naar de zee en Helsingborg waar hij mij midden in de stad afzette tenmidden van alle toestaanders met zijn grote eiland van een vrachtwagen, en ik was bij het pontgebouw. De wind liet zich goed voelen maar het grote schip deinde maar nouwelijks op de grijze baren en nog voor ik goed en wel mijn brood verorberd had waren we al aan de overkant en in Denemarken. Daar zag ik vele oude huizen en gebouwen die nu trekken begonnen te vertonen van de bouwsteil uit mijn thuislanden. De barok tekende zich nu flauwer af en er scheen vakarbeid doorheen in de vorm van rode bakstenen in trapgevels. Hier was het liften zelfs bijna te makkelijk en ik wees voor het eerst van mijn leven twee liften af voor dat ik op rolletjes naar Kopenhagen vloog. Nu kwam mijn land immer dichter bij en toen ik mij die nacht terusten legde aan de randen van het vage oord Cristiania leek de dag wel bijna te snel te zijn gegaan. Een Christiania waar ik gemengde gevoelens aan over heb gehouden. Aan de ene kant is het een gewaagd expiriment zo tenmidden van de grote stad een eigen staat uit te roepen en te floreren in kunst en zelfbestaanigheid. Aan de andere kant vind ik het treurig om te zien hoe deze verkregen vrijheid door sommige word misbruikt voor het verhandelen van hun bruine rookwaar op een naar mijn smaak zeer perverse wijze. Het centrum van dit woonproject word aangeknaagd door verslaving en aftakeling terwijl het naar buiten toe steeds groener en creatiever word. Ik sliep dus maar tussen de wal en het schip van stad en tegencultuur en genoot van de aanwezigheid van de vele vruchten van de natuur als reuze bramen, gele pruimen en dikke appels die nu bijna op hun best zijn. Een dag slenterde ik ook door regenachtig Kopenhagen en bevond dat de zeemeermin is uitgeleend aan Shanghai in ruil voor een onoogelijk stuk hedendaagse 'kunst' dat zeg maar schade aan schande toevoegt en de uitzicht op zee beneemt. Wel zag ik de vele schone en bizarre Dalistische klokkentorens van die stad en vroeg mij af; wie heeft die ooit bedacht, en wie ze ook werkelijk gebouwt, wow! En weer verder, nu naar het vaste land van Jutland en continentaal Europa over de gigantiche bruggen die die met elkander verbinden en kwam nog die zelfde dag aan bij Henk en Herreen in het eerste echte Deense pannenkoekkenhuis Kvie So. Hier was ik naartoe afgereisd in de 13 meter yurt te bezichtigen en te inspecteren die mijn vader Froit daar twee en een halve maand eerde had neergeplant en wat daar als restaurant en feestzaal zou gaan dienen. Nou, hij stond er nog, en in volle glorie, was zelfs die dag in gebruik en met succes. De aardige eigenaars van deze kleine kamping lieten mij in hun andere, kleine yurt slapen wat naar mijn maatstaven echt super lux was met zachte bedden en een waterkoker en uiteraard een werkende kachel. Twee dagen wentelden zij mij in de watte en ik fixte voor hen wat kleinigheidjes aan de grote tent die verder niet veel zorg nodig had. Het weer was grauw maar ik kon het, nu ik een veilige slaapplaats had wel appricieren en zag de zware wolken laag over het kleine meertje jagen dat daar was. Wilgen en riet zwiepten in de wind, Een natte zompige geur bereikte mijn zintuigen, spatjes regen daalden neer op mijn aangezicht, maar ik wist met genoegen, dit in het klimaat van mijn thuislanden, dit is ook mooi in al haar onoogelijkheid. Het is simpel maar puur, vruchtbaar en practiesch, hier ben ik uit voortegekomen, zal dit niet ook het land zijn waar in wortelen moet? Naar ik hun gastvrijheid niet misbruiken wou ging ik toen weer op weg, werd bij een bevriende boer gedumpt en werd aan diens broer meegegeven die nog diezelfde dag naar Holland reed. het was een flinke confrontatie, niet vaak heb ik mensen zo plat horen praten, en na een overdaad aan talen en dialecten ter oren te zijn gekomen op mijn reizen was het erg interessant om nu mijn eigen taal bijna te moeten ontcijferen en terugbrengen tot iets van ik kon verstaan. Bon, zo ver als Holland ging ik nog niet, nu nog niet, ik stapte in Hamburg uit en lifte van daar verder. Wat een makkelijke rit had geleken viel toch nog ennigzins tegen vanwegen het wespennest dat Hamburg toonde te zijn, voor de lifter altans, en zodoende belande ik die avond onder hat afdak van de Kaufland wederom aan de rand van werkelijkheid en beschaving en sliep als een zwerver op de warme stenen. Wat een bizar leven is dit, hoe het om kan slaan, hoe het transformeert, het je uitdaagt tot flexibiliteit telkend weer als je maar durft je open te stellen voor dat ware avontuur. De morgen was als het openen der hemel, engelen gezang en stralend licht en al, plus een lief turks meisje op en stoute toer die mij mee nam helemaal naar het hard van het Moederland, de stad van oost en west, naar kapitaal Berlijn. Berlin, woh ich noch nimmer zo frei rundgewandeld had wie jetzt, en waar ik nu een ankerplaats had bij mijn lieve zus Claartje. die woont hier in een gele bouwkeet achter een punk paleis en een hongaarse enclave tenmidden van de natuur aan de rand van de stad. Zij woont daar met haar hondje en haar zeer vriendelijke kampgenoot Marcel en ik kampeer daar nu bij haar onder de berken en lindeblaaren. West Europa, waar de snelweg immer als de oerruis op de achtergrond van je bewustzijn denderd en ik weder van uitschot naar eenling geslingerd word. Waar de maatschappei zo hard is als het beton waar die uit is opgetrokken en ziel en zaligheid veruild en verdrongen worden door de vooruitgangsillusie en het consumptie ideaal. Wat moet ik hier? Wat moet ik waar anders. Wat ik ben is de som van mijn opgedane ervaringen, leven na leven na leven lang. Wij zijn een bron die we moeten pogen te laten stromen zonder de behinderingen van onze meningen en condities. Laten wij ons bevrijden van negativitijd die toch immers niets of Niemand ook maar iets helpt! Laten wij ons stralen, laten wij onze bron, onze gazamelijke bron overvloeien met onvoorwaardelijke liefde en oneindige sympatieke vreugde. Het is niet aan iemand anders om ons te redden of te helpen, wij moeten het zelf doen, en het is niet makkelijk, maar we kunnen het, moeten het, niet dan, maar NU! Wees bewust, wees hier, in elk ademhaling, herrinner je je ware aard. In elke stap, herrinner je wat je werkelijk bent. In elk woord, spreek het met liefde, met compassie, met mededogen. Laat ons door maskers en denkbeelden heen breken en zien wat daar werkelijk is. Dat is waarheid, dat is schoonheid, daar, is onschuld. Ik dank alle uit het diepste van mijn hart die mij op deze rijs, op deze toch van de ziel op welk voor manier dan ook maar geholpen hebben, is het met daden, woorden of gedachten. Jullie hebben er voor mij gestaan als een rots in de branding, als een eiland voor een drenkeling, Als een moederkip voor haar kroost. Moge jullie allen waarlijk gelukkig zijn, wij allen leven in diepe vrede en harmonie met elkaar en het gehele bestaan. Mogen alle wezens door het gehele universum bevrijd worden van illusie, en oplossen in het Ene. Salaam Maleikun! Aum Shanti... Aho.....

Listening to
The wisdom of our own Heart
All truth is known


vrijdag 9 juli 2010

39.5. Mushroomland

Soo, Verdur, verdur door dit prachtige Finland, het meest bossige land ter wereld, eindeloze groene wegen en blauwe luchten met zeilende witte watte wolken. Overal meren, eigenlijk geen dorp dat niet aan een meer licht. Van Pikkunuppu's beschutheid de weide wereld weer in, opweg naar een commune van de WWOOF lijst. Gaija, een groep jonge mensen die samen een bestaan proberen op te bouwen. Sommige van hen zijn vegetarier, sommige doen yoga, sommige drinken bier, zo vermelde hun advetentie, en zo vond ik het ook. In een jaren vijftig rehabilitatie flat op een peninsula in een meer (uiteraard) met wijden er omheen vol dikke ponny's, wollige schapen die ook worden uitgelaten en dan gewoon achter je aan lopen, kippen met schitterende veren diep groen zwart en een paar honden, bessenstruiken, bomen, bostuinen, en een gezellige verzameling kinderen. Het was een beetje je eigen werk opzoeken in Gaija dus begon ik maar met het bevrijden van de kruiden bedden uit een vers opgeschoten jungle van gras en sappige paardebloemen met dikke wortels, die we ook roosterden om koffie van te maken of iets dat daar op leek. Daarna werkte ik veel met de zijs, naast het wieden en spitten van de aardappels, pastinaken en andere groentes, het verzamelen van wilde bladeren en die drogen voor de thee in de winter. Ik was daar voor twee weken en er waren veel jonge lui, en we kookten samen in de degelijk uitgeruste keuken waar ook rogge-zuurdesem brood gebakken werd om te verkopen in de stad. Een ander onderdeel van het bestaan was het dumpster duiken, oftewel skippen bij de locale supermarkt wat hier heel vruchtbaar kan zijn en ons van de nodige ongezonde voedingsmiddelen voorzag, alswel dozen komkommers, fruit en ander goed.

Halverwegen mijn tijd daar ging ik voor een weekend naar het heerlijk gelegen Katajamaki, de Jeneverbes heuvel waar ik mij baade in de aanwezigheid van een groep prachtige wezens in fijngestenmde harmonie en we vierde het begin van het plantseizoen met traditionele zangen en dans, kledij uit de vroegere tijden en uiteraard de rooksauna, geheel uit solide balken opgetrokken, alswel het reusachtige centrale kasteel van een huis dat stant uit 1905. Dit alles licht naast een natuur gebied waar geen boom gekapt of weggehaald is voor de afgelopen eeuw en de natuur stroomt uiteraart over het landgoed heen. Het is er zo mooi, daar moest ik naar terug. Zodoende vertrok ik na nog een week in Gaija's lange gangen naar Katajamaki waar ik was uitgenodigd door een nieuwe vriend, Retta Aurora. Reeds in mijn eerste bezoek aan dit bos des levens hadden wij in de sauna uitgevonden dat zij de bouwer was van twee Ger frames volgens de wijze van mijn vader Froit door middel van een van zijn Real Mongolian Ger Boeken. Ik kwam haar helpen het project te manifesteren bij de eerste keer opzetten, op de juiste tijd. Dit duurde drie dagen, en ik sliep in een zonovergoten kamer met een groot raam dat uitkeek in het bos en de glooiende tuin, met daarin reeds enkele tipi frames en kleine plantenkasjes. Toen het mirakel uiteindelijk stond kwam er een beetje meningsverschil over of het nou af was of niet, maar ik ging toen in de tuin werken samen met de andere commune bewoners dus dat was niet al te vreselijk. Hier waren het geen uitgestrekte akkers maar meerdere gescheiden tuinen met kleine rijen van allerlij kruiden en groentes rijkelijk omzoomd door veel natuur en bloemen groen. Ook hier liet ik de zijs weer flink zwaaien om hooi te produceren voor het afdekken van de blote aarde, het zogenaamde 'mulchen' om het te beschermen tegen uitdroging en overwoekering door wieden. Er was ook genoeg tijd voor het verpozen aan het meer en de kleine ronde sauna aldaar, of in het oerbos met zulke hoge bomen erin dat de toppen nauwelijks zichtbaar waren. De heuvel des levens heet het, en leven is er ook zeker voor al dat zoemt en vliegt, ook een mooie meditatie om het gewoon te accepteren zoals het is. Na een gefaalde doch zeer interessante liftpoging weg uit dit paradijs was ik nog een week daar, in de natuur, en de rijke cultuur van het huis. De middeleeuws aanvoelende keuken en open haard midden in de eetzaal. De grote kamer boven met zulke dikke balken in het hoge plafond wat wel bijna een half bos gekost moet hebben. De creativiteit van de nieuwertijdse inrichting met organische bedden en pilaren en vilten wandtapijten. En het confort tussen mensen te zijn die het gewoon weten, en mij accepteren zoals ik ben.
Echter, De Ting riep ons en zo trok in met mijn zuster Jenni zuidwaards naar de kust, in de archipelago van Kemio. Na een volle dag liften bereikten wij tegen de eindeloze zondondergang het strand, de cirkel mensen in harmonie zingen om het vuur. Zo een euforie weld er in mij op daar, in die cirkel waar het licht schijnt in de ogen van alle mensen. Meer dan een jaar was ik niet aan zee geweest, zes landen in spijt. En nu was zij daar, stil en helder, en ik voelde haar. Het zacht zilte water met zand en schelpen. De groene eilanden aan de overkant. De wuivende watermossen die mij vertelde dat ik in contact stond met de oceaan ookal ontbreekt het hier aan getijden. Ik vond een plekje onder de sparren met het lied van de zwakke golfslag in mijn oren en droomde weg in mijn oranje tentje, voor het eerst. Elke dag was gevuld met heerlijke uren van schoonheid en synergese. Van communicatie zonder spreken. Unieke expirimenten in menselijke en muzikale samenvloeing zonder grenzen. Het delen van schoonheid en wijsheid en laten zijn van elkaars eigenheid. Zo'n famillie gevoel had ik hier op deze Ting, deze vergadering van de noordelijke stammen. We cirkelden, en vibereerden op cosmisch licht, en we zongen;

How can anybody ever tell you,
that you're are anything less that beautifull.
How can anybody ever tell you,
that you're anything less than whole.
How can anybody fail to notice,
that your love is a miracle.
And how connected you are to your soul.
And how connected you are to us all.

En we deelden wat er was, en er was overvloed, en de weer spirits waren ons zeer goed gestemd en zodoende zag ik gedurende negen nachten de voortdurende zondondergang die zich roze en purper weerspiegelde op de gladde spiegel van het turquooise water, en die geen dag hetzelfde was.
En tijdens de laaste nacht kwam de donder, en waste ons allen schoon voor een nieuwe cyclus, energeerde voor het nemen van de juiste beslissingen en versprijden ons weer in alle richtingen van het compas. Ik zag er het einde toe en hielp met de schoonmaak, om de natuur weer in haar originele staat te doen terug keren, maar nu vereikt met een prachtigge ervaring. De cirkel opende zich en voerde Jenni en mij wederom mee naar Turku, waar ik reeds een maal eerder geweest was voor het bezoeken van een middeleeuwse markt enkele dagen tevoor. Maar nu was het slechts een korte stop op onze weg terug naar het noorden, terug de nog dichtere bossen in, en opweg naar de Regenboog. Nu verpoos ik in aardig Tampere, waar het marktplein overstroomt in de geur van aardbeien en zit hier in de biblioteek om dit verhaal te schrijven. Dit verhaal zonder einde, en eigenlijk ook zonder begin. Zijn wij niet allen geworteld in de aarde van onze voorvaderen. Ontsproten uit het hart van de cosmos, en immer verbonden door deze schone planeet die ons allen draagt? Laat ons dan goed voor haar zorgen, goede gasten zijn, voor wij allen weer de vlucht nemen terug naar het centerum, de vleugels spreiden op onze reis door Tijd en Materie.