World-In-Movement

Winter without snow

2012-01-08T15:30:00.005+01:00

The days are Short, Nights are cold, nature is dormant, its vibrant breath hold.
Now we start planting, turn the earth, prepare the garden, for upcoming rebirth.
The Spirits are with us, alive but unseen, are constantly watching, and dance in between.
Where Earth is wet, and shaddows lie, in the storm and a whisper, we're passing them by.
A great master, once spoke of it thus, I leave here his words, be he always with us.

The wind was on the withered heath,
but in the forest stirred no leaf:
there shadows lay by night and day,
and dark things silent crept beneath.

The wind came down from mountains cold,
and like a tide it roared and rolled;
the branches groaned, the forest moaned,
and leaves were laid upon the mould.

The wind went on from West to East;
all movement in the forest ceased,
but shrill and harsh across the marsh
its whistling voices were released.

The grasses hissed, their tassles bent,
the reeds were rattling -- on it went
o'er shaken pool under the heavens cool
where racing clouds were torn and rent.

It passed the lonely Mountain bare
and swept above the dragon's lair:
there black and dark lay boulders stark
and flying smoke was in the air.

It left the world and took its flight
over the wide seas of the night,
The moon set sail upon the gale,
and stars were fanned to leaping light.

Bereklauw

2011-11-09T23:31:00.010+01:00

Leven in de Bereklauw is motiverend, uitdagend en leerzaam. Samen met een mooie selectie mensen maken we hier een bestaan op de randen van de maatschappij, de Wereld en het verstand. Veel zit ik met mijn handen tussen het kruid en de aarde van de tuin te woelen, en heb vandaag, geheel naar eigen inzicht samen met zuster Elleen winter rogge gezaaid in nette voortjes boven op het land. Het is hier een mooie heuvel vol leem aan de rand van het gebergte, en ik voel me hier beschut tegen het opwassende geweld zowel van de natuur als van de mens.

Eens in de paar dagen komt er een container vol lekker eten en groente onze kant op van de super en die we verdelen we over de vele dieren, eenden, ganzen, geiten, katten, honden, duiven en mensen. Voor enkele visuele impressies van deze plek die ik nu als huis beschouw zie mijn foto pagina rechts boven in het lijstje. alléé, Carpe Diem.

Revolution is NOW

2011-09-21T23:05:00.011+02:00

Dear Reader, Friend, Family.

These are wonderfull times, it seems the whole of humanity is standing on its toes to see what is going to happen next, while at the same time not wanting to know suffer the consequenses.
I feel very inspired by all the amazing knolledge that is out there that I am recieving from different sources always at seemingly the right time.
So it is that over the years many films and documentary's have come my way which have substantily altered my way of thinking about myself, the world around me that I percieve as real and the way our society is structured.
I have the wish to share that expirience with whoever is open to change her or his mind and so I now list some of that which has brought about that Change.
I will try to post all the hotlinks where you can watch these chunks of dynamite yourself but otherwise don't hasitate to sent me an e-mail and I can send it to you by file transfer.
This is the end, the Revolution is happening now, Get off the grid and start living!

Baraka. Showing the world in full perspective without words. 1992, 92 min.
http://documentaryheaven.com/baraka/

What The bleep do we know, 'down the rabbit hole' , 2004, 108 min, Kwantumfysyca and mental madness.
The original film seems somehow hard to track, this is the upgraded version of 2006.
http://www.moviesfoundonline.com/what_the_bleep_do_we_know.php

An inconvinient truth. Al Gore explains the climate crisis. 2006, 96 min.
http://www.videolinks4u.net/video/videos/264881/

The future of Food. Documentary about modern day Agro-Economics and its Impact.
http://www.documentarywire.com/future-of-food (italian subs)

Zeitgeist addendum, Do you Know what really powers our economy. 2009, 2h 14m.
http://www.youtube.com/watch?v=4Z9WVZddH9w

Home, Yann Arthus-Bertrand, 2009. Home presents the many wonders of planet Earth from an entirely aerial perspective. We are afforded the unique opportunity to witness our changing environment from an entirely new vantage point.
http://www.youtube.com/watch?v=NNGDj9IeAuI&feature=youtu.be&hd=1

The Black Hole, 2011. Nassim Haramein Gets you up to date on present quantum machanics and explains the structure of the Universe.
I cannot find this on the web but email me and I can send it to you.

The Quickening. Revolution is Now. Be aware of what is happening. 2011.
http://www.youtube.com/watch?v=kHHZkUiRP30

Pluk ze rijp

2011-04-21T17:46:00.002+02:00

Hier op de plukrijp waar ik nu vertoef spelen we met vuur en bespeelt de natuur ons. We bouwden een sauna en een Pocket rocket voor er in, met succses. Het zonnige weer doet ons zweten in de tunnels en eten in de schaduw, maar het is mooi, en we ontvangen hartelijk wat moeder natuur ons geeft.
Voor visuele representaties van wat mijn kornuiten en ik hier allemaal uitspoken en ee van doen hebben, bekijk het album ;Plukrijp en de Pocket Rocket te vinden rechts boven onder Fotos.

Woefing

2011-03-27T14:02:00.004+02:00

Sind het begin van dit schone jaar ben ik wederom begonnen mij te verdiepen in de kunst van het leven met en bij de aarde, de natuur en de dieren om mij heen. Zo ben ik beland bij bio boerderij de Zaaier in het oud ommeland van het Vlaamse Brugge, waar ik nu al weer zo'n twee maanden achter de rug heb. Ik heb veel geleerd en gezien, en hele mooie vrienden gemaakt. We plukten spruitjes en kolen, kuisten patatten en vlechten er op los met levende wilgentenen. Voor enkele visuele impressies verwijs ik u naar mijn foto album, dat u hier rechts boven aan kunt klikken. Nu komt de lente en trek ik spoedig weer verder naar andere biologische oorden om te Wooffen. Vaarwel vanuit het bakhuisje waar we ook een maal per week brood bakken, Gegroet, Gabriel

Home

2011-03-15T22:07:00.004+01:00

Beste lezende, omdat ik iets moois heb gezien, en ik dat graag met u wil delen bied ik u hier een link aan naar de documentaire Home, gefilm en samengesteld door beroemde fotograaf Yann Arhuys-Bertrand die ook de afbeeldingen van 365 dagen vanuit de lucht heeft gemaakt. De beelden hierin hebben mij geraakt, stel u open als u wil en kom oog tot oog met de schoonhijd en gruwels in deze wereld, die ons allens enige thuis is.
http://www.youtube.com/homeproject#p/a/f/0/jqxENMKaeCU

Epiloge

2010-09-15T21:02:00.006+02:00

En toen? Toen de jongen lang genoeg bij zijn zus in Berlijn was geweest, de muur had bekeken en zich verbaasd had over die grote oostelijk stad. Toen hij zijn goede vriendin Vita wederom ontmoet had en afgehaald in haar eigen contreien, maar waar zij moesten bekennen elkaar nu anders te kennen dan voorheen. Toen hij zijn fluit verloren was bij de falafel boer, toen was het tijd om nu naar het westen te trekken, en huiswaarts te keren. Dus dat deed hij, nu zonder twijfel, maar vastberaden en met vertrouwen in wat de voorzienigheid hem openbaarde in deze wereld. Er waren vele herenigingen met oude vrienden en waar hij zich vaak afvroeg of dit opnieuw aansterken was van de relatie, of een weezoet afscheid. Zo geraakte hij zomaar te Apeldoorn en sliep in het paralelle universum van De Bob, waar dimenties soms enigsinds door elkaar lijken te lopen. Maar het was ook, na de ervaring op het Indian Spirit Festival waar hij ook nog enige dagen zweefde nabij het huis van de Parasolzwam en het duistere hol van de Darkpsy freaks, een nieuw welkom in de Psichedelische gemeenschap van Europa. En dan, dan was er de laatste lift, en stond er opeens nog maar 67 kilometer naar Amsterdam. "67 Kiometer, joh, dat kan ik gewoon lopen!" dacht hij. En zo was hij ineens weer in die zompige stad op palen in de Hollandse polder. Zijn thuis, huis en geboortegrond, maar nu met nieuwe ogen. Geweldig was het voor hem om zijn beste moeder zo te kunnen verassen, dat hij er ineens weer was. Zo bijzonder was het geweest, om dit maal zo geleidelijk terug te keren, langzaam Europa te naderen en binnen te komen en af te dalen naar wat nu het warme zuiden leek. En ook langzaam raakte hij weer ingebed in deze vreemde wereld van Nederland. Maar hij bleef vast besloten bewust te blijven dat afstanden in Nederland niet groot zijn, en dus ook best kunnen worden gelift. Hij bleef zich bewust dat ook dit tijdelijk is. Hij nam nieuwe verbintenissen aan, maar met het weten dat dit slechts de spelregels zijn om hier te kunnen bestaan, in deze kunstmatige werkelijkheid. En nu? Nu twee maanden terug voelt hij zich goed, bij tijden verward over dit alles maar ook bewust dat dit een sterke en goede leerschool is en dat hij alle kennis en ervaring van deze en andere reizen achter zich heeft staan. Ja, dat niet aleen, hij wordt zich nu ook steeds meer bewust onder andere door het uitzoeken van zijn kinderfoto's hoe de grenzen tussen de verschillende stadia van zijn leven, die hij zelf had aangebracht eigenlijk niet bestaan en het helemaal een groeiend process is, als de bloem die hij is. Zo dankbaar is hij nu dat hij Dhamma heeft, Vipassana kent om hem bij te staan in deze turbulente tijden, Dhamma die hem keer op keer weer terugbrengt naar de essentie waar al die turbulentie enkel voortkomt uit illusie. Wederom heeft hij op de Wijttenbachstraat een pitoresque kamer geschapen waar de tranen van Osiris soms in het rond vliegen, en vanmiddag, na een lange nacht werken op zijn oude baan, na voor het eerst echt goed uitgeslapen te hebben werd hij wakker met het gewaarzijn: You create your own suffering, by reacting to whatever happens in a certain, conditioned way. You make it pain, irritation. Just being aware is not enough, you must be constantly wholly attentive of what you are doing, and than remain equanimous. Without desiring anything to happen, without forcing or judgment. Simple detached observation of reality as it is, that is Dhamma.

40. Spaced In

2010-08-23T15:21:00.006+02:00

Als je in Finland rijd rij je door het bos. Maakt niet uit waar je heen gaat, het bos is daar. Wat een schoonheid en wat een rust, wat een rust ook in de wilde natuur mensen, die kunnen genieten van stilzijn en waarde stellen op goed gereedschap. Goed, Goed, ik ging terug naar het sprookje dat Katayamaki is, het woelige sprookje waar je zelf bepaald hoe het verder gaat en waar ik dagenlang kon dromen tussen het gras en de geurige bloenmen onder de stralende zon. De muggen deerden mij nu niet meer, en de brandnetels, ach, die eten we gewoon op! rauw of gekookt, gepureerd op gebakken, de overvloed van alles. Na enkele dagen terug in dit fijne oord ging ik toch weer de weg op en keerde mijn rug ditmaal voor een tijd tot de grote lariks en de wuivende wieden van de open plek. Nu ging het terug naar het oosten en naar de eurpopese regenboog vergadering van 2000 10, nabij het dorpje Paukarlahti. Eerst liep je door het bos, tot je op de grote zee van gras kvam die ver ver tot de rand van vet bos golfde en waar een kudde bruine koeien alle ruimte hadden om te krazen en luieren, konten in de wind. De meeste mensen, elfen, kabouters en trollen kampeerden in het bos, op een peninsula in het grote meer vol eilanden. Ik verkoos een plekje dicht bij de grote cirkel onder de hoede van een grote steen. Onze cirkel begon met zo'n 200 wezens die elke dag maar bleef groeien tot hij nabij de volle maan wel zo'n 1000 zielen telde en we nauwelijks nog de zangen van de overkant horen konden zodat we in meerdere cirkels rond het vuur wiegde en jubelde terwijl de nacht viel. Vaak was er erg veel miscommunicatie en chaos maar het blijft mij toch verbazen hoe goed het allemaal liep ondanks dat. Wegens de grote droogte hadden we de eerste dagen geen vuur maar toen het eenmaal aan ging was het feest dan ook niet meer te stoppen en werd er getrommeld en gedanst tot diep in de lichte nacht. Er waren meerdere centra, zoals de chai keuken en het zwemstrandje en het helings gebied, maar twee maal daags kwamen we toch grotendeels allemaal samen voor het eten van de maaltijden dat altijd een heel gebeuren is met vele potten en borden en magic hat optochten en omroepers die van allerlij workshops en wetenswaardigheden aankondigden. Ik kom mij niet weerhouden me enigzins in het organizeer gebeuren te mengen en werd zodiende recycle-punt bouwer, keuken foculizer en aswas station planner. Alles op z'n tijd. maar er was ook veel geslaap en gelummel en zwemmen in het meer waar na enige weken een thee eilandje ondstond op wat rotsen midden in het water, vuur en al. De media had grote interesse voor ons kamp en we kwamen in de krant als erotisch festival met tantra workshops en veel naakte types, papparazzie fotografen in de bosjes en al. Er kwamen zelfs helicopters over, en dat was voor mij het moment om me maar weer eens uit de voeten te maken. Ik omhelsde alle lievelingen die ik had leren kennen hier en elders en vloog weer over het zwarte asfalt. The road is open the start is neigh, let me a journey new begin, to end up shining, deep within. In geen tijd was ik in Lapland en de rendieren waren dik op de weg. De eerste dag ben ik gestopt met tellen nadat we voor de vijfde keer in een uur een van de beesten op de weg hadden, en het is waar, ze lijken er echt dol op juist midden voor je oto te gaan rennen, of je gewoon aan te kijken met hun bolle ogen met de vraag, wat nou? Op de grens van lapland liep ik het bos in, de stille boswegen die telkens leger werden, en een muur van bomen rees op aan elke kant. Ik liep tot ik aan een meertje kwam wat ik op de kaart had gezien, en zette daar mijn tentje op het zachte bloeiende mos. Tijdens het koken plukte ik wat rijpe bosbessen vanuit mijn voortent, of zelfs er in! De hele heuvel was er vol van en de grond zag blauw van de rijke gave van de kleine struikjes. Ik zat aan een stenig meer, het Rintalejarvi, en was daar practiesch aleen, ja zo was het niet moeilijk een stilte dag te houden, als je de hele dag gewoon niemand tegenkomt. Maar ik was opweg ergens heen, naar een klein meer bij het twee na grootste meer in Zweden, en naar inzicht. Zodoende pakte ik na twee nachten alles dus weer in, zij het nabijgrazende rendier met zijn zachte bonte gewij en de sneeuwuil gedag en stak de poolcirkel over naar Rovaniemi alvorens af te dale in met de flitspalen controleur en een waanzinnige doch aardige man naar de grens van Zweden. Ik was nu over de Baltische zee gelift en begon de afdaling naar west Europa. In twee dagen was ik in aantrekkelijk Stockholm en weg uit de stille schoonheid van Lapland en noordelijk Skandinavie. Waar het mos zo dik ligt en het fruit van de natuur onverwacht zo rijk is. Nu was ik weer in de regenlanden en tussen het historisch nalatenschap van Europa's rijken. Ik kampeerde in het park met mijn schutkleur feloranje tentje, maar werd zelfs door de bosjesmannen niet opgemerkt. Nu was ik zelf een bosjesman, een zwerver, goh als ik geen zwerver ben, wat is dat dan? Het is nu oogstijd en overal vallen de frambosen en appels en pruimen van rijpheid van de bomen. Rode bessen en kersen, kruisbessen en de tweede golf zevenblad, och de natuur is toch zo uitbundig in haar ingetogenheid. Als een muurbloempje in de volle bloei van haar leven. Stockholm verlaten reed ik mee met een vriendelijke vrouw die mij op vier kilometer van het meditatie centrum afzette, tenmidden van de prachtige kleurende velden koolzaad en vlas, in vele trekken bruin, geel en falend groen. Oh de schoonheid van deze open ruimte waar de windmolens boven de aren van het gewas malen in de vrijen wind. Ik liep langs de bonen en wortels naar Lyckebygarden en voegde mij onder de lieden van dit moderne klooster. Ik was een dag te vroeg, dat is het leuke van liften, dat je nooit weet waar je die avond zal zijn, het ene moment lijkt het zo oneindig ver, het volgende loop je er binnen. Maar voor het begon liep ik nog even naar de Runen steen van Rök die hier vlakbij lag en zag dit oude testamonie van faam en eer opgesteld door een nu lang vergeten krijgsheer van weleer, in de tijd der Vikingen. Dit hele gebied is reeds lang bewoond en het stikt er dan ook van de nalatenschappen van menselijke aanwezigheid tot ver in de steentijd. Het landschap ik gevormd door het zware landijs nog daarvoor en heeft daardoor iets heel oerachtigs. Het begon, de eerste dag, nog negen te gaan, en elke dag lijkt een overwinning. Ik ging er wederom in om mijn begrip van de techniek te verdiepen, en dat is naar mijn mening zeker gebeurt. Ik ging er in voor waarheid, en die heb ik gevonden, in het schaven van wat ik mein zelf acht. Ik zie nu duidelijk hoe alles hangt aan voelen en aanwezigheid, 'awereness & Equanimity. Er waren momenten dat ik klaar was om weg te lopen, maar andere dat ik me compleet opgelost voelde op de plek waar ik zat, je overkomt jezelf, gaat door al dat wat je gelooft niet te kunnen en komt er uit met vastberadenheid, wijsheid en dankbaarheid voor het process dat zich afgespeeld heeft. Ik wens een ieder deze ervaring toe, deze kans jezelf te bevrijden van zoveel negativiteid en stess, om bevrijd te raken van angst, irritatie en verdriet en waarachtig blij, vredig en licht te worden in al je dagelijkse handelingen, niet omdat het onderdrukt word, maar omdat je een kans hebt het er met worten en al uit te halen. This too will Change, Change, Change. Als je er in gaat laat je alles achter, tijd staat negen dagen stil, en dan kom je er uit met een nieuwe blik op de wereld, van buiten en van binnen. Wees niet bang voor pijn of ongemak, maar pas op voor dat wat je als comfortabel en fijn dacht, dat zou wel een serieus kunnen veranderen. Om niet meteen weer verdaasd in de vierkante individualistische wereld te hoeven dwalen gin ik na de tien dagen in stilte, in In, In Vipassana naar het bos en de heuvel achter het centrum, dat zelf al aan de rand van een beschermde vogel plas lag yodat er vaak groepen ganzen laag over kwamen hun schille stemmen vergstervend in het bos van de frisse morgen of zachte avonden. Ik kwam door het sprookjes woud waar het licht diep groen was en het rook naar elfjes die zich zeker verscholen hielden onder de vele kleurige paddenstoelen, wow! Ik denk dat ik in die dagen wel 30 verschillende soorten heb gezien, als ik maar wist welke ik eten kon. Deze heuvel ligt aan het groote Vättern meer dat op vele plekken langs de kust steile kliffen heeft afgeslepen door de bewegingen van de oude gletsjers. Het is een gigantisch water en er waren grote golven op, bijna zoals op de Noordzee op een winderige dag, zoiets had ik nog nooit gezien op een meer. Met dank aan de gewelldige Skandinavische gastvrijheid kon ik slapen in een trekkers hut om de volgende dag door de heuvels en middeleeuwse forten weer uit te komen op de vlakte. Daar werd nu het graan geoogst waneer en geen enorme beuken goeiden die ik zolang niet gezien had. Eiken waren er nu weer en elzen, alsmede ook de eerste vlieren en bramen die zich aandeden. De herfst flirte hier nu reeds met de zomer, het najaar was ver van daar maar de berken, die ik nog maar zo pas hun tedere blaadjes had zien ontrollen begonnen nu op plaatsen al lichtelijk te vergelen. Nog een nacht sliep ik aan het meer op de gladde rotsen waar de golven op beukten. Aan de overkant de verre oevers van Karlsberg, en hier een kleine witte vuurtoren die al zijn dagen uitkijkt over de baai en rotsen van dit ruige land. Ik liep vijf kilometer over een rechte weg, een eerlijke weg, en mijn weg, en vond onderweg de nalatenissen van onze voorouders uit de steentijd die hier op de blote rotsen simpele paarden en sleeen hadden uitgehouwen op een plaats die voor hen mogenlijk van groot belang was, hier tussen de grote velden, die nu al hun identiteid verloren hebben, maar wat vast eens rijke thuislanden geweest waren. Daar ontmoette ik uiteindelijk weer die grote slang, de E4 die ik helemaal van begin tot einde uitreizen zou. En ik werd van de vergetelheid ontrukt door een duitse trukker die de verzekering niet te serieus nam en mij meebracht helemaal naar de zee. Naar de zee en Helsingborg waar hij mij midden in de stad afzette tenmidden van alle toestaanders met zijn grote eiland van een vrachtwagen, en ik was bij het pontgebouw. De wind liet zich goed voelen maar het grote schip deinde maar nouwelijks op de grijze baren en nog voor ik goed en wel mijn brood verorberd had waren we al aan de overkant en in Denemarken. Daar zag ik vele oude huizen en gebouwen die nu trekken begonnen te vertonen van de bouwsteil uit mijn thuislanden. De barok tekende zich nu flauwer af en er scheen vakarbeid doorheen in de vorm van rode bakstenen in trapgevels. Hier was het liften zelfs bijna te makkelijk en ik wees voor het eerst van mijn leven twee liften af voor dat ik op rolletjes naar Kopenhagen vloog. Nu kwam mijn land immer dichter bij en toen ik mij die nacht terusten legde aan de randen van het vage oord Cristiania leek de dag wel bijna te snel te zijn gegaan. Een Christiania waar ik gemengde gevoelens aan over heb gehouden. Aan de ene kant is het een gewaagd expiriment zo tenmidden van de grote stad een eigen staat uit te roepen en te floreren in kunst en zelfbestaanigheid. Aan de andere kant vind ik het treurig om te zien hoe deze verkregen vrijheid door sommige word misbruikt voor het verhandelen van hun bruine rookwaar op een naar mijn smaak zeer perverse wijze. Het centrum van dit woonproject word aangeknaagd door verslaving en aftakeling terwijl het naar buiten toe steeds groener en creatiever word. Ik sliep dus maar tussen de wal en het schip van stad en tegencultuur en genoot van de aanwezigheid van de vele vruchten van de natuur als reuze bramen, gele pruimen en dikke appels die nu bijna op hun best zijn. Een dag slenterde ik ook door regenachtig Kopenhagen en bevond dat de zeemeermin is uitgeleend aan Shanghai in ruil voor een onoogelijk stuk hedendaagse 'kunst' dat zeg maar schade aan schande toevoegt en de uitzicht op zee beneemt. Wel zag ik de vele schone en bizarre Dalistische klokkentorens van die stad en vroeg mij af; wie heeft die ooit bedacht, en wie ze ook werkelijk gebouwt, wow! En weer verder, nu naar het vaste land van Jutland en continentaal Europa over de gigantiche bruggen die die met elkander verbinden en kwam nog die zelfde dag aan bij Henk en Herreen in het eerste echte Deense pannenkoekkenhuis Kvie So. Hier was ik naartoe afgereisd in de 13 meter yurt te bezichtigen en te inspecteren die mijn vader Froit daar twee en een halve maand eerde had neergeplant en wat daar als restaurant en feestzaal zou gaan dienen. Nou, hij stond er nog, en in volle glorie, was zelfs die dag in gebruik en met succes. De aardige eigenaars van deze kleine kamping lieten mij in hun andere, kleine yurt slapen wat naar mijn maatstaven echt super lux was met zachte bedden en een waterkoker en uiteraard een werkende kachel. Twee dagen wentelden zij mij in de watte en ik fixte voor hen wat kleinigheidjes aan de grote tent die verder niet veel zorg nodig had. Het weer was grauw maar ik kon het, nu ik een veilige slaapplaats had wel appricieren en zag de zware wolken laag over het kleine meertje jagen dat daar was. Wilgen en riet zwiepten in de wind, Een natte zompige geur bereikte mijn zintuigen, spatjes regen daalden neer op mijn aangezicht, maar ik wist met genoegen, dit in het klimaat van mijn thuislanden, dit is ook mooi in al haar onoogelijkheid. Het is simpel maar puur, vruchtbaar en practiesch, hier ben ik uit voortegekomen, zal dit niet ook het land zijn waar in wortelen moet? Naar ik hun gastvrijheid niet misbruiken wou ging ik toen weer op weg, werd bij een bevriende boer gedumpt en werd aan diens broer meegegeven die nog diezelfde dag naar Holland reed. het was een flinke confrontatie, niet vaak heb ik mensen zo plat horen praten, en na een overdaad aan talen en dialecten ter oren te zijn gekomen op mijn reizen was het erg interessant om nu mijn eigen taal bijna te moeten ontcijferen en terugbrengen tot iets van ik kon verstaan. Bon, zo ver als Holland ging ik nog niet, nu nog niet, ik stapte in Hamburg uit en lifte van daar verder. Wat een makkelijke rit had geleken viel toch nog ennigzins tegen vanwegen het wespennest dat Hamburg toonde te zijn, voor de lifter altans, en zodoende belande ik die avond onder hat afdak van de Kaufland wederom aan de rand van werkelijkheid en beschaving en sliep als een zwerver op de warme stenen. Wat een bizar leven is dit, hoe het om kan slaan, hoe het transformeert, het je uitdaagt tot flexibiliteit telkend weer als je maar durft je open te stellen voor dat ware avontuur. De morgen was als het openen der hemel, engelen gezang en stralend licht en al, plus een lief turks meisje op en stoute toer die mij mee nam helemaal naar het hard van het Moederland, de stad van oost en west, naar kapitaal Berlijn. Berlin, woh ich noch nimmer zo frei rundgewandeld had wie jetzt, en waar ik nu een ankerplaats had bij mijn lieve zus Claartje. die woont hier in een gele bouwkeet achter een punk paleis en een hongaarse enclave tenmidden van de natuur aan de rand van de stad. Zij woont daar met haar hondje en haar zeer vriendelijke kampgenoot Marcel en ik kampeer daar nu bij haar onder de berken en lindeblaaren. West Europa, waar de snelweg immer als de oerruis op de achtergrond van je bewustzijn denderd en ik weder van uitschot naar eenling geslingerd word. Waar de maatschappei zo hard is als het beton waar die uit is opgetrokken en ziel en zaligheid veruild en verdrongen worden door de vooruitgangsillusie en het consumptie ideaal. Wat moet ik hier? Wat moet ik waar anders. Wat ik ben is de som van mijn opgedane ervaringen, leven na leven na leven lang. Wij zijn een bron die we moeten pogen te laten stromen zonder de behinderingen van onze meningen en condities. Laten wij ons bevrijden van negativitijd die toch immers niets of Niemand ook maar iets helpt! Laten wij ons stralen, laten wij onze bron, onze gazamelijke bron overvloeien met onvoorwaardelijke liefde en oneindige sympatieke vreugde. Het is niet aan iemand anders om ons te redden of te helpen, wij moeten het zelf doen, en het is niet makkelijk, maar we kunnen het, moeten het, niet dan, maar NU! Wees bewust, wees hier, in elk ademhaling, herrinner je je ware aard. In elke stap, herrinner je wat je werkelijk bent. In elk woord, spreek het met liefde, met compassie, met mededogen. Laat ons door maskers en denkbeelden heen breken en zien wat daar werkelijk is. Dat is waarheid, dat is schoonheid, daar, is onschuld. Ik dank alle uit het diepste van mijn hart die mij op deze rijs, op deze toch van de ziel op welk voor manier dan ook maar geholpen hebben, is het met daden, woorden of gedachten. Jullie hebben er voor mij gestaan als een rots in de branding, als een eiland voor een drenkeling, Als een moederkip voor haar kroost. Moge jullie allen waarlijk gelukkig zijn, wij allen leven in diepe vrede en harmonie met elkaar en het gehele bestaan. Mogen alle wezens door het gehele universum bevrijd worden van illusie, en oplossen in het Ene. Salaam Maleikun! Aum Shanti... Aho.....

Listening to
The wisdom of our own Heart
All truth is known

39.5. Mushroomland

2010-07-09T12:48:00.004+02:00

Soo, Verdur, verdur door dit prachtige Finland, het meest bossige land ter wereld, eindeloze groene wegen en blauwe luchten met zeilende witte watte wolken. Overal meren, eigenlijk geen dorp dat niet aan een meer licht. Van Pikkunuppu's beschutheid de weide wereld weer in, opweg naar een commune van de WWOOF lijst. Gaija, een groep jonge mensen die samen een bestaan proberen op te bouwen. Sommige van hen zijn vegetarier, sommige doen yoga, sommige drinken bier, zo vermelde hun advetentie, en zo vond ik het ook. In een jaren vijftig rehabilitatie flat op een peninsula in een meer (uiteraard) met wijden er omheen vol dikke ponny's, wollige schapen die ook worden uitgelaten en dan gewoon achter je aan lopen, kippen met schitterende veren diep groen zwart en een paar honden, bessenstruiken, bomen, bostuinen, en een gezellige verzameling kinderen. Het was een beetje je eigen werk opzoeken in Gaija dus begon ik maar met het bevrijden van de kruiden bedden uit een vers opgeschoten jungle van gras en sappige paardebloemen met dikke wortels, die we ook roosterden om koffie van te maken of iets dat daar op leek. Daarna werkte ik veel met de zijs, naast het wieden en spitten van de aardappels, pastinaken en andere groentes, het verzamelen van wilde bladeren en die drogen voor de thee in de winter. Ik was daar voor twee weken en er waren veel jonge lui, en we kookten samen in de degelijk uitgeruste keuken waar ook rogge-zuurdesem brood gebakken werd om te verkopen in de stad. Een ander onderdeel van het bestaan was het dumpster duiken, oftewel skippen bij de locale supermarkt wat hier heel vruchtbaar kan zijn en ons van de nodige ongezonde voedingsmiddelen voorzag, alswel dozen komkommers, fruit en ander goed.

Halverwegen mijn tijd daar ging ik voor een weekend naar het heerlijk gelegen Katajamaki, de Jeneverbes heuvel waar ik mij baade in de aanwezigheid van een groep prachtige wezens in fijngestenmde harmonie en we vierde het begin van het plantseizoen met traditionele zangen en dans, kledij uit de vroegere tijden en uiteraard de rooksauna, geheel uit solide balken opgetrokken, alswel het reusachtige centrale kasteel van een huis dat stant uit 1905. Dit alles licht naast een natuur gebied waar geen boom gekapt of weggehaald is voor de afgelopen eeuw en de natuur stroomt uiteraart over het landgoed heen. Het is er zo mooi, daar moest ik naar terug. Zodoende vertrok ik na nog een week in Gaija's lange gangen naar Katajamaki waar ik was uitgenodigd door een nieuwe vriend, Retta Aurora. Reeds in mijn eerste bezoek aan dit bos des levens hadden wij in de sauna uitgevonden dat zij de bouwer was van twee Ger frames volgens de wijze van mijn vader Froit door middel van een van zijn Real Mongolian Ger Boeken. Ik kwam haar helpen het project te manifesteren bij de eerste keer opzetten, op de juiste tijd. Dit duurde drie dagen, en ik sliep in een zonovergoten kamer met een groot raam dat uitkeek in het bos en de glooiende tuin, met daarin reeds enkele tipi frames en kleine plantenkasjes. Toen het mirakel uiteindelijk stond kwam er een beetje meningsverschil over of het nou af was of niet, maar ik ging toen in de tuin werken samen met de andere commune bewoners dus dat was niet al te vreselijk. Hier waren het geen uitgestrekte akkers maar meerdere gescheiden tuinen met kleine rijen van allerlij kruiden en groentes rijkelijk omzoomd door veel natuur en bloemen groen. Ook hier liet ik de zijs weer flink zwaaien om hooi te produceren voor het afdekken van de blote aarde, het zogenaamde 'mulchen' om het te beschermen tegen uitdroging en overwoekering door wieden. Er was ook genoeg tijd voor het verpozen aan het meer en de kleine ronde sauna aldaar, of in het oerbos met zulke hoge bomen erin dat de toppen nauwelijks zichtbaar waren. De heuvel des levens heet het, en leven is er ook zeker voor al dat zoemt en vliegt, ook een mooie meditatie om het gewoon te accepteren zoals het is. Na een gefaalde doch zeer interessante liftpoging weg uit dit paradijs was ik nog een week daar, in de natuur, en de rijke cultuur van het huis. De middeleeuws aanvoelende keuken en open haard midden in de eetzaal. De grote kamer boven met zulke dikke balken in het hoge plafond wat wel bijna een half bos gekost moet hebben. De creativiteit van de nieuwertijdse inrichting met organische bedden en pilaren en vilten wandtapijten. En het confort tussen mensen te zijn die het gewoon weten, en mij accepteren zoals ik ben.
Echter, De Ting riep ons en zo trok in met mijn zuster Jenni zuidwaards naar de kust, in de archipelago van Kemio. Na een volle dag liften bereikten wij tegen de eindeloze zondondergang het strand, de cirkel mensen in harmonie zingen om het vuur. Zo een euforie weld er in mij op daar, in die cirkel waar het licht schijnt in de ogen van alle mensen. Meer dan een jaar was ik niet aan zee geweest, zes landen in spijt. En nu was zij daar, stil en helder, en ik voelde haar. Het zacht zilte water met zand en schelpen. De groene eilanden aan de overkant. De wuivende watermossen die mij vertelde dat ik in contact stond met de oceaan ookal ontbreekt het hier aan getijden. Ik vond een plekje onder de sparren met het lied van de zwakke golfslag in mijn oren en droomde weg in mijn oranje tentje, voor het eerst. Elke dag was gevuld met heerlijke uren van schoonheid en synergese. Van communicatie zonder spreken. Unieke expirimenten in menselijke en muzikale samenvloeing zonder grenzen. Het delen van schoonheid en wijsheid en laten zijn van elkaars eigenheid. Zo'n famillie gevoel had ik hier op deze Ting, deze vergadering van de noordelijke stammen. We cirkelden, en vibereerden op cosmisch licht, en we zongen;

How can anybody ever tell you,
that you're are anything less that beautifull.
How can anybody ever tell you,
that you're anything less than whole.
How can anybody fail to notice,
that your love is a miracle.
And how connected you are to your soul.
And how connected you are to us all.

En we deelden wat er was, en er was overvloed, en de weer spirits waren ons zeer goed gestemd en zodoende zag ik gedurende negen nachten de voortdurende zondondergang die zich roze en purper weerspiegelde op de gladde spiegel van het turquooise water, en die geen dag hetzelfde was.
En tijdens de laaste nacht kwam de donder, en waste ons allen schoon voor een nieuwe cyclus, energeerde voor het nemen van de juiste beslissingen en versprijden ons weer in alle richtingen van het compas. Ik zag er het einde toe en hielp met de schoonmaak, om de natuur weer in haar originele staat te doen terug keren, maar nu vereikt met een prachtigge ervaring. De cirkel opende zich en voerde Jenni en mij wederom mee naar Turku, waar ik reeds een maal eerder geweest was voor het bezoeken van een middeleeuwse markt enkele dagen tevoor. Maar nu was het slechts een korte stop op onze weg terug naar het noorden, terug de nog dichtere bossen in, en opweg naar de Regenboog. Nu verpoos ik in aardig Tampere, waar het marktplein overstroomt in de geur van aardbeien en zit hier in de biblioteek om dit verhaal te schrijven. Dit verhaal zonder einde, en eigenlijk ook zonder begin. Zijn wij niet allen geworteld in de aarde van onze voorvaderen. Ontsproten uit het hart van de cosmos, en immer verbonden door deze schone planeet die ons allen draagt? Laat ons dan goed voor haar zorgen, goede gasten zijn, voor wij allen weer de vlucht nemen terug naar het centerum, de vleugels spreiden op onze reis door Tijd en Materie.

39. Terug naar m'n wortelen

2010-05-27T11:26:00.006+02:00

Yes, terug to the wortels, naar de grote oranje joekels daar beneden de aarde in de wortelkelder, waar het altijd koel en vochtig is, en de winter eeuwig sluimert. Terug naar mijn geboortelanden, nog niet geheel, maar wel een stuk dichter bij mijn cultuur die mij elke stap weer belanrijker lijkt. Ik weet, ik been reeds eerder voor dit bijltje gevallen, wat te doen, zien hoe het gaat. Buiten is alles groen en leven, bloeien nu de bomen en zingen de voorjaarsvogels, de koekoek bovendien. Ik ben aangeland in Pikkunuppu, een biologish paradijs en boerderij beheerd door de wijze en stevige jaarling Pjotr die hier nu al vijventwintig jaar het land bewerkt, de verukkelijke zwarte bos aarde die een ware zegen is en een genot om in te mogen wroeten. Maar het begon allemaal een maand eerder, nog in mongolia die ook op de rand van de winter balanceerde, de ene dag sneeuw, dan weer zon en zomervreugde. De laatste dag van mijn verblijf aldaar zijn we met Bolora en Froit het wild in geweest, naar de heuvels met de Benz, over een woeste weg door een vallei vol zomerhuisjes Mongol style, met beerput schijthuisje naast de weg. Op de pas gekomen liepen we door de sneeuw door de oude lariksen waar een shamaan een ritueel deed vanwegen een soort speciale dag en hoorden de roep van de raaf allom rollen tussen de dooiende bomen. Hierna reden we naar de geheel overliggende zeide van de Ulan Baator vallei en beklommen daar te voet een zeer pittige heuzel die, zoals gebruikelijk weer eens veel groter was dan aanvankelijk geschat. Bovenop vonden we een gigantische berg palen en gebedsvlaggen opgestapeld in een chaotische hoop minstens zo groot als een huis, overdekt mat adelaars poep, heilige stenen, gebroken vodka flessen en heilige wierook, jawel, het was een ovoo. Van daar konden we nu mijn vaders gehele nieuwe domijn bezien, ver naar het oosten, de vlaktes, de bergen, de mist en wolken uitgespuwd door UB´s drie elektrischiteidscentrales. De stad die er van zo´n afstand zo onschuldig uit zag, en je maar nauwlijks hoorde. Een vader zoon moment, zwakke zon van de namiddag, en toen weer afdalen, door het nog half bevroren bos naar het open. Daar liep ik nu over het gouden gras dat glom in de zon, mijn leuke langharige vader fier stappend voor mij terug richting de wagen en een stel witte stupas in een dubbele rij. De bomen werden nu schaarser, en het laatste zonlicht toonde zich in een gordijn van fluweelen licht. De wind, immer present, waaide de laatste flardes Azie uit mijn haar en spoede mij reeds richting de lange treinreis die mij nu te wachten stond. De volgende dag was het zover. Wederom nam ik de benen, ging er van tussen en met de trein mee naar het westen. Het was niet de eerste keer dat ik deze weg koos, maar nu was het toch anders, winter, en weg van een thuis, waar wij voorheen enkel dwaalers geweest waren. Kedeng-kedeng, de trein zet zich in beweging, vier dagen lang een onophoudelijk kedeng-kedeng, enkel gestaakt waneer wij onze korte ademhalings pauzes maken op de vele vergrijsde perrons van het Siberisch hinterland. Nog voor de dag over is rijden wij door het verre open, eindeloze leegtes van centraal Azie, bewoond door de mistgeesten en de reizende wolken die nooit halt houden. Bergen aangeknaagt door de tand des tijds en het barre klimaat steken uit deze voormalige zeebedding. Maar de winter is duidelijk op z´n retour. Nu staan de paarden te briesen in het lange gras. Nu beweegt er weer van alles op de prairie. Door de nacht ingehaald val ik in slaap, om te ontwaken aan de ijzige droom van Lake Baikal. Het grootste zoetwater bassin ter wereld is het voornaamste deel van het jaar strak dicht gevroren, enkel de oevers zijn in beweging met het kruuiende ijs. Een gladde spiegel tot ergens aan de verre onzichtbare overkant, de bergen in nevelen gehuld. We slingeren ons Siberie in, waar de weg steeds recht is en de huizen telkens bijna gelijk. Berken, berken en dennen en meer berken, vooral die witte stammen die een muur lijken te vormen tussen ons en het de wildernis. Deze ader die wij steeds weer volgen, naar ons futiel doel. Een leven apart speelt zich af op deze trein. De Mongolen, die hun handel vanuit de deuren laten stromen telkens als we even landen, de Russen die gretig roebles afgeven in ruil voor goedkope Chinese kleding, wat dan ook, het doet er niet zo veel toe, handel. En dan weer verder, van deze 15 minuten van gekte, rust in de trein. Een interesante sociale wereld mixt zich hier, een eilandje van vier buitenlanders waarme ik in de coupee zat, en de rest die van ons zijn afgesloten door de taalbarriere, maar waar je constant mee in aanraking bent, door geduwd word, beademt, samen lachen. Na vier nachten en vier dagen barst een ieder dan ook uit de trein, blij bevrijd te zijn van de beklemming, maar regelrecht Rusland in. Moscow, duizenden dronkaards die zich overal en nergens laven aan de straatstenen. Russiesche politie met hun hoge petten zo dat ik me afvraag wat ze doen als het hard gaat waaien. Een dag dwaal ik rond en beland in een belachelijk mooie ortodoxe kerk die druk bezocht word door gelovige. Overal afbeeldingen van vrome tiepes, kaarsjes, en heel intime maar ook heilige sfeer. De versieringen van een soort die mijn onbekend voor komt, het voelt wel wat als een grot, een gouden grot. Nachtelijk met de trein naar St. Petersburg gerold, Leningrad, wie had dat ooit gedacht. Ik daal vroeg in de morgen af in de super diepe metro met haar prachtige pre-kapitalistiesche versieringen. Een eindeloos gat in de grond dat mij een gevoel geeft van een mijn. Aan de andere kant van de buis word ik opgewacht door een aardig meisje bij wie ik mag logeren, via de hospitality club geritseld. Daar sliep ik twee nachten en we zaten op de keukenvloer terwijl we kookten en praten met haar andere gast, een meertalige Italiaan op doorreis door Rusland. Overdag zocht ik naar een kaartje weg van dit oord, en viel zomaar in slaap in het treinstation, nu voelde ik me wel echt een vagebond, en dan de kou die mijn knieen verijsde, maar het lukte, met de goede hulp van velen. Volgende dag bezocht ik het befaamde Hermitage, gratis met mijn lang verlopen studenten kaart en zag daar de vele schoone zalen en hallen, gangen en kunstwerken in vele kleuren. Wat een wonder dit palleis, niet vreemd dat het een muzeum is. Wat een ongelimiteerde luxe in de hoge plafonds, de barokke pilaren, de houtsnijwerken vloeren en eindeloze beelden en kunstschatten uit alle landen. Toch raakte ik goed de weg kwijt menig maal, wat ik ook helemaal niet erg vond, zwerf en vind was mijn motto. Zo ook in de stad, bizar mooie hekwerken met reusachtige ijzeren bloemen, een magische kerk met tover bollen als dak. De grachten die zo merkwaardig bekend leken, als een noordelijk Amsterdam uit de fantasie van een Russisch Tsaar. De vreemde Europees heid, mij een wonder na mijn lange omzwervingen, maar nog niet overtroffen voor wat ik de volgende dag aanschouwde. Racend door de bossen van Karelia naar de grens, de laatste grijze petten langs en dan de vrijheid in, of is dit juis gevangenschap, hier, in fort Europa? Het voelde mij in ieder geval als bevrijding van het visa gedoe, als een thuiskomen in vriendelijke landen, en in de bekendheid. Niet lang of we waren in Joenssu, op de nationale feestdag, dag van de arbeid, die alle studenten in gekleurde overals met witte petten op zag samenkomen om te feesten. Maar ik ging een andere kant uit, ik ging het bos in, met Pjotr, die mijn algouw kwam ophalen en die wij verwelkomde in zijn prachtige rode huis omringd door bos en veld. In de heuvels, met beneden een duister meertje omringd door berken en populieren met lange ranke stammen. Op de heuvels dicht dennen en sparren bos geheel om ons heen. En beneden naast het ven het land, dat toen nog slapende lag na de strenge winter. Maar dat is niet meer. Na een week aleen samen met mijn gastheer te hebben gewerkt kwam er versterking. Een Finse jongen Samu genaamd, met lange blonde dreads kwam, en ook vaak een sportief roadharig tiep kwamen ons helpen bij het voorbereiden van het land, het plamten en zaaien. De eerste week echter was er een van aardse stilte, van het werk onder de grond bij de heerlijk geurende wortels reusachtige wortels, gekke, en elke keer dat ik dan buiten kwam, de puurtste stilte, een merel die haar zang liet weerklinken door de fragiele lucht, de koekoek die het bos in roering brengt, het ruisen van de wind in de hooge bomen dat weerkaatst op de heuvels aan de overkant. Wat een rust na al die beroering van het reizen. Wat een heerlijkheid om te kunnen ploegen en kneden in deze mooie aarde met mijn eigen handen. Om te zaaien en te planten, kleine baby plantjes, zo veel verschillende dingen. Selery, prei, sla, uitjes, koolrabi, kool, snijbiet, aardappels, pompien, bonen, verzin het. Zo veel kan hier in deze noordelijk grond. Eerst was het wachten tot de grond ontdiiode en toen ineens was de zomer daar. Scheen op de bessenstruiken en ontwaakte hen, glitterde op de berken en haalde hen uit hun sluimer, verwarmde het gras en liet het uitluiken. Alles was groen in twee dagen, een wonder, en wereld wonder, in het hart van de natuur. In een kleine houten kamer slaap ik, met uitzicht op de dik bemoste stenen en de ontsproten twijgen. Op het liggende gras waaronder de veldmuizen of hamsters hun tunnels bewonen van gebogen blaadjes. Om vier uur gaat de zon op en dan houd ik mijn stug voor dat het nog geen morgen is. Ik bedoel echt, om vier uur vlammen de toppen van de bomen op in rood oranje gloed en beklimt de zon het hemelgewelf om daar gedurende de dag haar lange baan af te werken naar de noordwestelijke hemel, die nooit echt donker word. Overdag lopen wij met kruiwagens heen en weer, schoonde ik de sloot van overhangend wild en berken getijsem en harken wij het veld. Soms verwijderen wij wortelknollen van oeroude bomen uit het veld die daar al vele eons in lijken te zitten in perfect gepreserveerde staat, smeulende draken. Af en toe maak ik een wandeling door het heerlijke bos, zo wild, zo natuurlijk dat het wild is, zoveel leven van onder de sneeuw waarvan de laatste pas een enkele weken geleden gesmolten is. Nu bloeien de bloemen op en dwarreld het stuifmeel door de lucht. Zo fijn is het om hier te zijn, te kunnen doen, te kunnen werken, mijn luie gelederen te kunnen rekken en inzetten voor een goed doel. Zo lekker bij de grond te zijn, omringd door de natuur en er mee te kunnen werken. Zoals een wijze Zen meester eens sprak: "No work, No food." En zo voel ik het ook. Immer in strijd met mijn gesplitste zelf ontdek ik steeds meer van wat er verborgen licht onder de huid van mijn bewustzijn. Het word nu nog niet makkelijker, enker moeilijker, maar ook word ik steeds zekerder dat wat ik doe goed is, en dat het doel nuttig is. Dit is een periode van leren, manifesteren en transformeren, en daar ben ik nog wel even zoet mee. Nu ik terug ben in Europa ga ik dit blogschrijve langzaam afronden, mischien nog eentje, nummer 40 en dan is het mooi. Tijd voor al de rijzigers om op avontuur te gaan, van binnen of van buiten, op de groote ontdekkingstocht, van ons leven.

38. Weer Lente

2010-04-14T03:36:00.019+02:00

Maar ik leef nog. En zoals in elke strijd is het de slag die verloren word vaak het leerzaamst. Zo ook nu, nu weet ik beter waar ik voor moet uitkijken, waar ik de fout in ga en wat mijn hulpmiddelen zijn. Ik weet nu dat ook de horizon niet de rand van de aarde is, sta steviger omdat ik meer perspectief heb en ben wederom vol goede moet. Een verloren gevecht is niet perse een verloren leven. Juist die kracht om door te gaan ookal lijkt op dat moment alles verloren, dat bouwt stamina, kracht, zelfvertrouwen, weten dat je het kan, en zekerheid, Vind ik, op dit moment, hier, in dit lijf, in deze rare tijd van transformatie, van de fusie van alles, het einde dat ook het begin is, Auroboros die de wereld verslind en opnieuw baart. Is er verschil tussen het zwart en wit vroeg ik mij, zes jaar geleden in zuid-america af, ik wist het niet, en zocht naar die vraag die allesbepalend scheen voor mij in mijn leven op dat moment. Wat is het verschil? Twee zijden van de zelfde munt, nieteens een munt, maar een globe die zich langzaam bakert in het licht, dat wat is, en dat wat niet is, kunnen deze zonder elkaar bestaan, is er uberhaubt iets, bestaand of niet, zonder dat concept? Ach wat, wat maakt het uit, ik vond het andwoord en maakte zo van mijn verleden mijn aarde, waaruit eindeloos weer nieuw leven kan opschieten als het de kans, ruimte kan vinden, een druppeltje water van, oh zo gulle aarde, deze levende aarde Gaya die wij allen zijn, ja, ik ben gelukkig, ik ben blij dat ik hier ben zoals ik ben. Geen hunkering, geen verlangen, alles ilussies van hebzucht, laat dat licht dat er in jou is stralen naar alle zijden zonder de hinderingen en besmetting van een zelf. Mongolie dan.....? Jaah, Mongolie, in het tijdperk van de overwoekering, waarmee laat ik in het midden. In een stoffige stad aan langs de kant van de spoorbaan, de spoorbaan door de uitgestrekte leegtes van de Gobi. Nu denk je mischien dat je weet wat leeg is en denk je aan een open grasveld, de zee, de duinen voor mijn part, mischien zelfs plaatjes van de Sahara. Forget it! Hier is het concept leeg en plat totaal opnieuw uitgevonden. Het is niet glooiend, daarvoor is het te plat. Het is niet plat, daarvoor is het te glooiend. Je rijd werkelijk over de droge boden van een kolosale zanderige zee zonder vis. Zie ik hier iets dat levensvatbaar lijkt? Vlakken wit wat vercrustizeerde sneeuw blijkt zijn tot ver over de horizon gepeperd. Ja, een stel, het valt geen groep te noemen, daarvoor zijn ze te veel in zichzelf gekeerd, een stel vage ponys lijken wel in ijzige windterslaap op het vergeelde gras van heengegane zomers. Wat zij hier nog te eten vinden is mij werkelijk een raadsel, wellicht eten ze sneeuw, ja nee, zo vertelde Froit mij, als het al sneeuwt smelt die hier niet, het verdampt, door de droogte. Ik kwam in de morgen in Ulan Baator (vanaf hier UB) aan en brak uit de oververhitte trein in volle kouw bewapening, zijnde bijna alles aan kleren wat ik bezat op deze reis en helemaal door de tropen had meegesleurd aan, voorbereid op de min 30-40. Oh wee, ook hier bleek dat wederom een tegenvaller. Bolora pikte mij op, de vrouw van Froit (mijn Vader) die ik slechts 1 maal ontmoet had, vier jaar eerder, toen ik de twee aan elkaar heb voorgesteld. Ik werd warm ontvangen in het kleine maar gezellige houten huis, niet ver van de grootste tempel van de stad, de enige stad in Mongolie, De stad dus. Het was vijf dagen wachten tot mijn vader aan zou komen en dus leerde ik de eerste dagen Miss B beter kennen, zo ook haar dochter Ochko (spreek uit als otshko) en mijn schoonnicht, Amaka die hier inwoont. Eerst was het nog vaak koud en maakte ik s'morgens dagelijks de kachel aan die in de keuken staat, met steenkolen die hier in de buurt uit de grond worden gehakt. Toen Froit er eenmaal was zijn we naar een aangrenzend dorp geweest op een half uurtje rijden van hier wat heet Naylag, waar onder een vet prehistorisch meer een dikke laag kolen is onstaan die we hebben bekeken. We reden, de weg, nou ja weg, gewezen door een van onze werknemers door een post-apocaliptisch landschap van heuveltjes en verbrokkelde gebouwen uit de socialistische tijd waar inmiddels alles van enige waarde uit gesloopt was, dus ook het ijzer en hout, zodat er nu enkel nog een paar knokige vale tanden de hemel braamde. Hierachter lag een waar slagveld waar we met de Mercedes doorheen slalomde tot we naar een verweerde ger (Yurt) werden gewezen waarin we een hoop warmte en mijnwerkers aantroffen die bergen deegflapjes en zoute thee naar binnen werkten voor woeker prijzen. Jawel, we waren in het wilde oosten. Na enkele tijd bleek dat de jongens ons ook naar beneden wilden hebben, en zodoende bestegen we algauw het badkuip vormige bakje dat aan een kabel in een steile smalle schacht hing. Toen ging het hotsebots naar beneden, is dit niet een beetje gestoord? Ach nee, dit is the way of the world, I am in the lap of the universal goddess, wat can happen? To me? Wat me? Angst voor het overleiden van het ego, ach laat los mijn vriend, laat los en zie. Zo arriveerden we ver onder de aarde in een nauwe gang die opende in een wonderwereld van zwart glinsterende wanden en plafond vochtig hier ver onder de verdroogde aarde, waar het einde van de kolen laag zichtbaar was. Het was onbetwistbaar een mijn, gevelde stammen stutte het zware dak en onder onze voeten lag het zwarte goud voor het oprapen. Dat deden we dan ook, vulden een zak en realizeerde wat een absoluut gekkenwerk dit is, om te staan hakken aan dat wat je dak draagd, met weinig hoop op redding mocht er iets gebeuren, zouden zij ook weten dat zij in de schoot van de moeder zijn? Weer boven in de frisse wind zag ik de verre bergen die hier immer verder zijn dan zij lijken. Een land waar perspectief een lastige kwastie is omdat men niets heeft om het oog aan te binden. Dit was een ruwe rit geweest, maar wel een spannende, wat een magische wereld daar onder waar je geen weet van hebt. Er was een droom aan het uitkomen. Al jaren had Froit gehad om een 13 meter Ger te maken, samengesteld uit de onderdelen van verschillende andere tenten, en nu werd dat werkelijkheid. Palen werden geschaafd, deuren en wielen gelijmd, hannen geknoopt. Maar omdat het zeer lastig is om Mongolen iets aan te leren wat ze niet kennen, gaat er vaak van alles fout, en zodoende waren F en ik meerdere dagen bezig in de naaiwerkplaats met het omnaaien van Canvas daken en muren, het verbeteren van foutjes het het organizeren en hersnijden van reuzachtige lappen dik vilt dat als de spieren en vet van de tent dient. Dit was weer als vanouds, het was niet de eerste keer dat wij samen op de naaivloer stonden en zelfs het pand was naar onze smaak. Een oud socialistisch bouwerk vol afgebladderende verf, vuile muren, stroomkabels die her en der door de lucht liepen en een gekerfde vloer jep, voel me helemaal thuis, net een kraakpand. Langzaam ging dit werk over in het proef opzetten van de grote tent, wat ons niet minder dan twee dagen kosten, en dan het vilt, jeetje wat issie groot, net een zweedse sauna x20 wat mij betreft. Toen dat af was begonnen we het geheel naar de voortuin van het huis of dan wel de container te verplaatsten waar het uiteindelijk toch allemaal in moest. Afgezien van die grote waren er nog een half dozijn andere gers die ook ingepakt, gechekt en afgesteld moesten worden, zoals u begrijpt een tijd consumerende zaak, mede door de werk spirit hier die er nou niet echt helemaal in zit. Het leek er aanvankelijk op dat Froit het allemaal erg ontstressed zou gaan doen, maar uiteindelijk was dat toch niet meer helemaal het geval en omdat Bolora ook een behoorlijk emotioneel persoon is reagerden ze lekker op elkaar in zodat af en toe de lucht te snijden was en ik dus wat lucht zocht. Nu ben ik inmiddels wel in staat om me er niet dramatisch in te gaan mengen en te lachten om dit soort onnodige spanning, maar toch. Dochterlief maakte het er ook niet beter op door er een slaatje naar te slaan met Bolora's internet Cafe. Ja maar ik ben boos omdat dit en dit gebeurt. Jaa, Nee, ik ben boos omdat ik mezelf niet in de hand heb. Ik ben boos omdat ik het perspectief op de situatie verlies en gefrustreerd raak omdat ik in de illussie leef dat ik de buitenwereld kan herscheppen zoals ik wil terwijl juist altijd die dingen lijken te gebeuren die ik niet wil. Ja, en dan nog? Waarom boos worden. Waarom zo veel energie verbranden aan zo iets nutteloos wat aleen maar counter-productief werkt. Op zulke momenten worden de vreselijkste dingen verricht, die furie is zo gevaarlijk. Oh hoe herkenbaar. Elke dag weer in de fout, en weer opstaan, en blijven glimlachen, oh suffe ik, steeds weer zo opgenomen door dit alles wat ik om mij heen denk te zien, verdwaald in mijn wereld van vooroordelen, hokjes, en wat mij als vaste feiten voor komen. Kan ik beter weten? Ik kan uit blijven gaan van dat ik het niet weet, dan zien, dat is openheid, dat is bescheidenheid. Zodoende nam ik op een dag de bus de stad uit en stapte uit op een van tevoren uitgegoogelde plek vanwaar ik het woeste land in trok. Er stond een straffe wind die al snel door mijn ontoerijkende kleren heen drong en mij tot op het bot verkild had, ware het niet dat ik er stevig de pas in zette, mijn Alles om mijn schouders wond en de leegtes trotseerde. Na een tijd door een verre uiterwaard van de bevroren rivier gelopen te hebben kwamen de bergen dichter bij en werd ik geconfronteerd met een ware klif die mijn pad afsneed en mij dwong of het ijs, of de bergwand te kiezen. Nog schuw voor het ijs koos ik de rots, niet voor de laatste keer, en baande mij een weg bijna vertikaal omhoog
waar het uitzicht verbreide en ik zo een weidse vallei waarnam waardoor een witte, gekristaliseerde ader zichtbaar was, zich alsmaar herverdelend en grote eilanden creerend waarop en waarom talloze lage wilgen, populieren en berken groeiden die met hun grauwe takken een rafelige canopie veroorzaakten. En hier en daar waren reeds de eerste tekenen van leven, van een nieuwe zomer die in aantocht was en die de twijgen van sommige wijnrood deed kleuren zodat er scharlaken wolken van ontstonden. Op een of andere manier deed dit hier denken aan Ladakh, maar toch ook niet, ach, hoe kan ik die twee vergelijken als een wereld van seizoenen hen scheid. Ik besteeg kale heuvelruggen waar het gras hands ver uiteen groeide. Verkende de lage bossen die een wijnig beschutting boden tegen de immer presente bries, zag geen mens en slechts gecamoefleerde onderkomens op afstand. En hoe ver waren die heuvels nog die zoeeven nog zodichtbij geleken hadden. Uiteindelijk koos ik toch om de rivier te pogen over te steken om zo mijn weg een wat te verkorten. En zie, door en door bevroren, de winter huisde duidelijk nog in deze stille wateren. Maar de kouw slaagde er wel in in mijn gewrichten door te dringen en mijn knieen begonnen verekte pijn te doen. Niet zo geslaagd als je ergens midden in de wildernig bent, omringd door leegte en kou, wat dan? Wat een wondere wereld, daar tussen de wilgen, de verlaten vlaktes waar zelfs geen dier nu graast. De bossen worden gestolen en verkocht op de markt in De stad, en daar maken ze bij NMH weer gers van om te versturen naar het 'rijke westen' zodat daar mensen de kans krijgen 'Back to Nature' te gaan. Ten lange leste bereikte ik een ger dorp. Nou ja, dorp, een nederzetting van enkele gers, een paar huisjes en wat stallen. Ik plofte mij neer op een randje gras en wachte tot ik werd uitgenodigd. Dat gebeurde al gauw (naar verwachting) en na enige koppen thee en wat geblader in mijn Mongoolse zinnenboekje werd ik ook gevraagd om de nacht te spenderen. Dit aanbod nam ik maar al te graag aan en kreeg zo een rustiek bed aangeboden onder de houten spanten van het dak. Ik sliep bij een ouder echtpaar met een jong kindje die ook enige schapen, geiten, en twee paardjes hadden. Na het eten gingen we naar de stal om de dieren voor de nacht in te kooien en ik mocht helpen de twee lammetjes die al waren geboren maar naar de ger te dragen, die sliepen binnen naast de deur op een maatje. En maar mekkeren dat kleine beestje, wat een kabaal. Oh wat een prachtige ervaring. Bij deze wild vreemde mensen in hun simpele maar adequaate huis. Zien hoe zij zijn, hun energie ervarenm zij hun dingen doen en omgaan met de uitdagingen van een veranderende wereld. Hun integriteid, hun vriendelijkheid. Froit noemt het ger-crashing, ik noem het een ongeloofelijke blik, een raam in een zo ander leven. De volgende morgen vertrok ik weer voor het zonlicht de vloer bereikte en liep verder langs de nog altijd bevroren rivier. Al gauw bleek dat mijn knie duidelijk niet ging instemmen met mijn wandel idee en dus stuurde ik aan op het dichtbijzijnste dorp. Bij de zwarte weg gekomen kreeg ik al snel een lift van een aardige vrachtwagenchauffeur en liet zo dit prachtige landschapsschoon weer achter mij, terug naar De stad. Zo ben ik nu weer terug, en het is nog niet veel veranderd. Maar de lente komt nu echt. De thermometer komt nu bijna elke dag wel boven de 10 graden en we hebben vandaag de voortuin omgespit en zonnebloemen en oost-Indische kers geplant in de rijke zwarte aarde die nu reeds ontdooit is. Mongolie is een beetje mijn thuis ookal voelt het niet echt zo en blijft het toch maar stroef gaan met de afstammelingen van Chingis Khaan. Mischien komt het ook wel omdat ik hier zit in het huis van mijn vader, zijn eerste echte eigen land en huis zo ver ik weet, en op een heilige heuvel. Dit huis wat helemaal vol lijkt te zitten met high-tech electronica waar ik ongeveer op afstand, wi-fi kan koken. Ook voel ik mij een beetje ingesloten op een eiland, een eiland van stad in deze oceaan van uitgestrekt land en wilden. Paarden en landcruisers. Ik ben blij. Blij dat ik hier ben, met een blik in het verleden en een blik in de toekomst, maar toch vooral gelukkig in het hier en nu. Dankbaar voor al deze schoonheid die ik overal om mij heen zie, ervaar. Mogen wij allen onvoorwaardelijke liefde ervaren om te delen met alle wezens, overal. Mogen alle wezens onvoorwaardelijk gelukkig zijn, bevrijd van lijden en bevrijd van alle i l l u s i e.

Ps. voor enige visuele impressies staan er nu wat fotoos in het mapje "Expirience Mongolia" als je hier rechts boven op 'My photos' klikt.

37. Made it to China.

2010-03-25T13:45:00.008+01:00

Welkom in het leven in de PRC, de mensrijke republiek van China, of Zhongchan, zoals het daar eigenlijk heet. Het gevecht met de innerlijke draak nogaltijd aan de gang reden we op een goeie morgen weg uit Udomxai aan de Laotioaanse kant van de grens. Ik was daar twee dagen en maakte er een fijne wandeling door de omliggende landerijen die nu in een staat van permanente wintersluimering verkeerde maar die toch erg veel weg had van een uitgerekte herfst wegens onze zuidelijke breetegraad. Zo was er donker groen loof van de vele verschillende bamboe bossen, vermengd met het sepia bruine en geel van de dommelende houtige reuzen die waakten over de fris groene veldjes waar sla en kool opbloeide. Hier en daar verscholen zich aangenaam gekleurde hutjes van bamboe waar de werklieden een pittig geurend sigaartje rookten onder hun brede strooien hoeden. Van daar reden we dus door een al maar kalender landschap, reeds lang geleden ontdaan van haar originele groene mantel, afgevoerd naar de papiermolens van het grote rijk. Het grote rijk dat wij ook nu binnen gingen, en wat zag mijn oog? Aleen de bomen meenemen was niet genoeg, nu worden ook de wortelknollen geheel en al uit de grond gerukt voor het vervaardigen van oh zo moderne massieve banken en tafels voor het rijke westen. Het rijke westen? Wat een armoe!! Geen respect, geen geloof, enkel domweg geloven wat je ogen je voorliegen. Geen famillie gevoel, geen verwantschap met al wat er om je heen is, jezelf de stress in werken voor een fantastiesch ideaal dat eeuwig onberijkbaar blijft. Geen voldoening met wat er is, geen wijsheid, geen rust, geen puurheid in de elementen. Rijke westen, wat een grap!
Bon, zodra we de megalomane grenspost door waren, die veel weg had van een vluchthaven terminal, veranderde alles. De weg werd drie keer zo breed en perfect, vangrails van RVS en bewegbewijzerings borden in overvloed. Het bos was terug (ze kappen liever over de grens, staat beter) Auto's leken alemaal nieuw en elke mogenlijk centimeter grond leek te zijn gebruikt voor futuristische plastic landbouw, tomatan, aardbeien, vele soorten groen, verzin het, ananassen. Reeds sinds mijn kinderjaren had China mij gefasineerd. Wellich was het het eerste land waar ik over hoorde aan onze houten keukentafel en stond voor mij lang symbool voor ver weg, het oosten, mysterieuze culturen, draken, vuurwerk en mistige klooster bossen. De eerste stop was Mengla, een klein gehucht voor China, maar groter dan de hoofdstad van het land waar ik net vandaan gekomen was. Alles in China lijkt groot te zijn. De aanpak, de massa's, het bewind. En 'vooruitstrevend'. Vooruitgang, vooruitgang gebaseerd op wat? Op een groter NBP, op een grotere mate confort voor meer mensen, op meer, op groter, duurder, Vooruitgang van destructie van onze leefomgeving. Vooruitgang van de afbraak van menselijke waarden. vooruitgang van het omvormen van alle verschillende goepen mensen en hun cultuur en bijzonderheid tot een grote massa worst die universeel uitbuitbaar en controleerbaar is. Jawel, China is erg vooruitstrevend. Overal waar ik ging zag ik de Facade (met dank aan JM). Zodra je de hoofdstraat uit gaat ben je in het echte China, waar er nog vuil bestaat en armoede, waar niet elke gevel van flitsend glas is voorzien of op elke hoek een reusachtig plasma scherm bezig is met haar indoctrinatie. Ik storte mij in het platte land onwetend wat mij te wachten stond, in dit oud keizerreik. Die tweede avond bevond ik mij op bij een oude tempel op een lage heuvel. Het zag er opzich mooi uit maar ook hier had ik het facade gevoel. Is dit echt oud of ziet het er aleen maar zo uit zodat ze geld kunnen innen van de belangstellende? Sinds er geen stal leek te zijn voor een zwervende kluizenaar en de monniken nou niet bepaald overstroomden van de gastvrijheid (ik neem het ze niet kwalijk na zestig jaar overheids tereur en onderdrukking) vond ik een heelijk plekje onde de gigantische Bodhi boom aldaar die met haar massieve takken de hele hemel bestreek. Maar omdat het nu winter was waren vele van haar tedere blaaren gevallen en kon ik nu dus daar boven, tussen de gloed van de verre stad de purperen hemel zien met haar vele heldere diamanten fonkelend aan het gewelf. Aan mijn ene zijde was de massieve oude stam van de boom, aan mijn andere zijde het open panorama van de heuvels en valleien enkel doorbroken door een stupa waar geofferde kleefrijst nu tot harde balletjes van bekomen. Aan mijn voeteneinde rees een puntig bouwwerk op met vier kanten en een rond dak dat wellicht enige relekwieen bevatte van een vaag verleden. Aan de punten van de daken hingen vele koperen bellen die hun pure stemmen lieten klinken in de wind, ongetemperd door al de politieke perikelen die zich hier hebben afgespeeld. Toen de grijze morgen kwam lifte ik verden, of liever, ik deed een verwoede poging maar gaf het al gauw op om een van de vele bussen te kiezen die dezelfde weg namen. Pas toen snapte ik waarom mijn liftpoging onsuccesvol was geweest. Het bleek dat de stad die ik op mijn in het chinees geschreven liftersbordje had gekalkt een zeer lange dagrijs verder was, over een aantal stoute bergen en een niet al te lieve weg. Op de kaart had dit echter een gemakkelijke rit geleken, ik had me voor het eerst vergist in de afstanden in China. Toen ik na vele uren ploegen in een of ander oord belande werd ik zo hartelijk ontvangen door een famillie in hun groen houten herberg en kreeg een eigen thermoskan heet water en een paar sloffen. Beneden speelden mensen fanatiek mayong en rookten dat het een stinkende lust was, maar ik voelde me zeer welkom. Nog drie dagen deed ik er over om op een eenigzins aangename plek aan te komen. In de wildernis van zuid Yunnan scheurend door de groene jungle en stenige bergen en massieve steden tot we uiteindelijk de snelweg bereikte bij Baoshan. Van daar was het maar een korte, snelle rit naar Dali die op mijn kaart aangegeven stond als een toeristische, maar ook bezienswaardige plek. Dali, dat heet, Oud Dali want daar kwam ik niet meteen aan. Ik werd eerst gedumpt in de zusterstad die bekend staat als de stad van de wind. Nou, t'is waar, waaien dat het deed! Toen ik een grote maanbrug over stak, gebouwd van kolosale blokken wit vlammend steen, met meerdere torens waar lichtbakens snachts branden, en waar de wilde golven van het onderliggende diep azuren waren geen grip op hadden, werd ik eens flink schoongeblazen. Recht door al mijn kleren sneed de snellende lucht, maar ik vond het heerlijk, na al die duffe uren opgepropt in een bus te hebben gezeten was dit een ware ontmoeting met de echte elementen, ware natuur krachten, puriteit. Yeah Bitch, Nu leef ik weer! Oud Dali bereikte ik al snel in een flitstende bus, Made in China. Dali was ooit een tijd de hoofdstad van een deel van China en is zodoende omgeven met een oude muur, poorten en vele oude huizen die hier nog wel getolereerd worden met oog op het tourisme, wat werkt. Gelukkig was het eerste wat ik zag toen ik bij de oostelijke poort binnenkwam de 'Green Lodge' wat geheel naar mijn smaak was.
Nu, Dali was een plek om even een beetje aan te komen na mijn afgelopen week van wild gebus in het inheemse land waar niemand engels sprak. Wel leerde ik zo snel karakters herkennen, wat ook heel leuk was. In dit supe relaxte hostel met plantjes binnen groeiend recht uit de grond en dreamcatchers, gordijnen en groovy vibes verbleef ik dus een tijdje, en verkende de stad. Voor een oude stad vond ik dit echt heel groot en het duurde dan ook een poos voor je in het touristische gedeelte kwam waar alle huizen nep oud waren en alles gemanicuurd. Een beek stroomde door een verhoogde bedding op straatniveau met hier en daar stenen om er overheeen te stappen in een super Zen semi-natuurlijke staat. Erboven hingen vele rode lampionen in de wind te bungelen en langs de kanten was het een aaneengesloten gebeuren van hippe cafe's vol buitenlanders en aanhang, wat een bizare ervaring. Ergens verscholen achter een grote elegante poort stond het ouwe paleis, of de tempel, die in China vrij identiek zijn. Beneden, op een binnenplein lagen de vier magische dieren in een mozaiek op de grond. De draak, de vuurvogel, de schildpad en de tijger rond de Tai Chi, of yin-yang. En in de zwarte en witte stippen twee verhogingen met daarop beeltjes van merkwaardige monsters, en zie, jawel, dit is China ala 2010, het zijn niet zomaar beeldjes, ze kunnen ook ronddraaien!! Kan je je dat indenken in het westen, de zelfspot, of zou het spot op het oude zijn? Echt brilliant. Na een dag of zes gaf ik de staf weer aan Maarten en stapte op de trein naar Kunming, om daar wederom, door mijn verkeerde inschatting van de Chinese gang van zaken geen kamer te vinden tussen de massas blinkende torens, ook niet na door de facade heen gebroken te zijn en elk twijfelachtig logement af geweest te zijn. Zodoende vond ik toen dus maar een aangenaam plekje onder de beschermende armen van een kleine Ceder groeiende tenmidden van het vele beton en staal, gebroken glas, verdrongen natuur en verwoeste stad. Een plak van hergeboorte, hervorming, grillige schoonheid en smerig vuil, kortom, een plek naar mijn hart. Van daar sneed de trein met mij er in door de bergen, door vele tunnes en over bruggen, langs de rivier en uiteindelijk in de landen waar nog maar wijnig groeide maar zodoende deste beter de kleuren van de schone, geschoren aarde waargenomen konden worden. Ik zat in de derde klasse, op een stoel tussen de pokerende, rokende, rochelende lieden voor een uur of 15 tot we ergens vroeg, vroeg in de morgen op een mistig station aan kwamen, en het was nog donker. Ik was hier om Emeishan. Een van de vier heilige bergen in China. Ergens in de morgen begon ik aan de klim. eerst door de grote poort om uiteraard een kaartje te kopen, toen meegelift met een glaszetter, afgedropt op de plek waar ik niet wou maar toch geweldig terechtgekomen. Ik stond onderaan een van de vele vele trappen die langs 'oude' kloosters komen waar enkele gedeprimeerde monniken of nonnen er wel niet totaal vrijwillig lijken te wonen. Omhoog ging het, door het natte bos waar het vreemd genoeg onder de bomen regende, en niet er naast. De mist was namelijk zo dik dat deze aan de vele naaldjes en bladeren van de bomen bleef plakken. Het was een mysterieus gebeuren daar door en overal groeide mos naast de meteculeus gemetselde trappen die soms echt medogeloos steil waren. Zo ploeterde ik een aantal uren door tot ik ineens geheel onverwacht plekken sneeuw zag. Sneeuw!!! Echte sneeuw!! Wow! Vergeet niet dat ik twee weken eerder nog in de volle tropische rimboe zat, dit was dus nogal een overgang. En het werd alsmaar meer en meer. Uiteindelijk kwam ik bij een groot klooster bekend als het olifanten vijver. Hoe zich ooit een olifant tegen deze hels steile berg heeft kunnen opwerken weet ik niet maar goed, ik bleef daar voor de nacht. Het was er koud, eindelijk, en toen ik s'morgens wakker werd sneeuwde het zelfs, en niet zo'n beetje ook. Liep ik daar op m'n sandalen, door de dikke sneeuw, het was een wondere winter wereld. Omdat het nogsteeds erg mistig was besloot ik maar af te dalen, en kwam zo al snel weer onder de sneeuw grens waar vele prachtige grote bomen uit de berg groeide en water overal was. Mist en water, en grijze steen, en een verlaten hutje bij een beek waarover een stenen brug gebouwd was met een schitterend draken hoofd aan de ene kant van de pijler en de staart aan de andere kant. Verder afdalend kwam ik langs het 'Feary Peaks' klooster waar inderdaad een stel wonderlijk stijle pieken ontwaard konden worden begroeid met een verzameling moedig groen waar zeker nog nooit een mensenvoet getreden had en uiteindelijk, een heel stuk lager, langs scherpe kliffen van rood steen begroeid met fel groene plantjes bij het eerwaardige bomen (venereble trees) plateu en klooster. Hier bleef ik voor mijn tweede nacht op de berg, wat een groote berg, en wat een mooie. Dit was een echt oud uitziend complex met meerdere binnenplaatsen met overdekte gallerijen, alles van hout en een stille athmospheer, afgezien van het kleine witte keffertje met zijn platte snuit die braaf een half wilde fontijn bewaakte waar riet en gladde vissen in huisden. Hier groeiden vele grote bomen van verschillende soorten en het bos veranderde langzaam al gelang ik lager kwam. Ook kwam ik al gauw een troep dikharige apen tegen die met hun winter vacht wel gewapend waren tegen de ijzige kouw. Geen staarten echter hadden zij. Het regende, maar het maakte mij niet uit, ik had mijn regenponcho en liep verder door het bos en de raveinen, over de heuvels waar bamboe groeide samen met korstige woudreuzen, meerdere bomen op elkaar, onmogelijk bevatbaar hun groote en volgens de bordjes wel 700 jaar oud. Die dag kwam ik terug in het dorp waar China het gemaakt had, een nepwaterval, toeristen bussen, dure restaurants, overal bordjes. Verder nu, naar het noorden, opzoek naar de kouw. In een eerste klas slaper omdat er geen andere beschikbaar was, gecontroleerde luxe, stalen vrouwen in strakke uniforms met vele gouden blinkers, ja, de partijspeld was ook aanwezig. Lang leve trots op onze made in China onderdrukking, angstpolitiek en corruptie. Lang leven de welvaart! Xi'an. De oude hoofdstad van antiek China. Ook hier een muur, maar nog groter, twaalf kilometer in het vierkant, twaalf meter hoog, zeker zo dik, maar dat niet aleen. Dit is China 2010. gigantische bogen zijn er bij het 'restoreren' weg gelaten zodat nu de lijn met kantelen hoog boven je hoofd door de lucht voert, onmogelijk high-tech China. Grote geordende stad, ja, daar hadden ze in oude tijden al een keizerlijk handje van hier, alles in schaakbord patroon, ik raak in dat soort plekken altijd de weg kwijt, komende uit de radiale chaos van Amsterdam. Massa's van alles, zo veel autos, een rotonde met zeven banen breed asfalt, onderdoorgangen, reuze gebouwen, men als ik dit zie kom ik echt uit een durp. Ik blij dat ik me kon verschuilen in de kantine van het hostel waar ik zat. Nee ik ben niet naar de beroemde teracotta legers geweest, laat dat maar aan de toeristen over, teracotta warriors kan je ook gewoon kopen in grotere winkels, net zo echt, of mischien nog wel echter. Nee, ik heb de moslim wijk verkent waar ze brood en tahin verkochten en nog veel meer leuke dingen als soya yoghurt die je eet met pittige soep ef allerlij gebarbecude groenten, paddestoelen en tofu baksels. Mijn favoriete plek in Xi'an was zondermeer het Ringpark wat ze om de hele muren hebben aangelegd en wat vol staat met vage semi-accupresurale fitnis aperatuur in geel en wit die constant in gebruik zijn. Overal zijn mensen spelletjes aan het doen, mayong, ping-pong, badminton, Taichi, wat dan ook, iedereen is in beweging in zo'n gemoedelijke atmosfeer, echt erg gezellig. Het lijkt in China lastig te zijn een kleine stad te vinden, een dorp, alles heeft reusachtige brede straten en uitgebrijde woonwijken, wat het er zeer voetganger onvriendelijk maakt. Dit alles word nog eens vergroot als je eenmaal in de hoofdstad aan komt, Beijing. Gelukkig had ik een vriendin in Beijing die mij van het metrostation kwam ophalen. Voor het eerst sinds lange tijd was ik weer in een woonhuis. Geen vaag guest house of veeg brothel. Geen bamboe hutje of muf hok maar een gewoon huis van twee jonge vrouwen, mijn viendin Shanshan en haar kamergenote uit America en hun twee dikke katten. Er was niet echt veel extra slaapplek maar gelukkig was Shanshan's bed groot genoeg voor ons twee en ze deelde dat zonder problemen. Een kleine week was ik in Beijing om oa. mijn mongoolse visa nu echt goed te regelen (de vorige was verlopen voor ik hem had kunnen gebruiken) en om de muur te zien. De muur. Voor mij symbool van afschijding en megalomanie, tyrannie en volharding. Toch wel een grote muur, en ook goed voor het toerisme. Toeristen zag ik dan ook genoeg, maar wonderbaarlijk genoeg was er ook een stille kant waar men nog de kans had meer muur te zien dan mens, tegenover de drukke kant, waar het een letterlijk in de rij lopen gebeuren was, zelfs midden in de winter. Sneeuw, Zoveel er van, sneeuwpoppen in de plansoenen, en mensen maar klagen dat het koud is, ik vond het echt brilliant. Op een andere dag metrode ik naar het plein van de hemelse vrede, wat naar verwachting groot, vol en autoritair uitgerust was. Mao kijkt nog steeds uit over zijn onderdanen vanaf de wijnrode bastile waarachter de verboden stad schuil gaat. Nu niet zo verboden meer echter, meer een soort verboden het te missen als je naar Beijing gaat, daar deed ik dus niet aan mee en ging de tegenovergestelde kant op, niet zo zeer uit protest, alswel dat me samen met een andere honderd gros mensen een stel overgerestaureerde gebouwen bekijken terwijl zij hun camera's laten gaan me nou niet echt trekt, en er ergens verderop een bizar soort blauwe bubbel stond die ik echt moest gaan bekijken. De bubbel bleek het nationale theater maar je mocht er niet in, dus dwaalde ik verder om in een buurt van kleine straatjes en huizen te belanden, geheel onbedoeld, waar nog kleine eethuizen waren die gestoomde buideltjes maakten met verschillende soorten groenten er in en, tot mijn verbazing, geen vlees. Zo, al wandelend bereikte ik toen de imperiale tempel tuin, waar vele mensen vele dingen aan het doen waren, sommige mij een totaal raadsel, andere meer concreet, en ik werd meteen uitgenodigd bij een ringen gooi spel waarbij we een soort simit (zie, http://en.wikipedia.org/wiki/Simit ) achtige stoffen ringen naar elkaar overgooiden die je dan moest proberen te vangen met je hoofd. Verder, achterin het park was het bijna een bos en er groeide vele statige jeneverbessen en taxus bomen zeker vele honderden jaren oud met dikke vervrongen stammen schubbig en bars van de oudheid. Op een bepaalde mannier heb ik wel respect voor de manier hoe China nu zijn dingen op orde heeft. Ik zie hun logica, hun drang zich te bevrijden van de coloniale schakels en het beeld een derderangs natie te zijn. Maar aan de andere kant zie ik ook hoe ze net zo slecht bezig zijn als in het westen mensen in een onmogelijk systeem te forceren dan niemand gelukkiger maakt. Het is zon gek land, ik ben er van gaan houden, van hun prachtige schrift dat zo vol dynamiek, rytme en karakter zit. Het schrijven er van geeft op zich al zo'n harmonizerend gevoel. Van hun geweldige eten in al zijn diversiteit, van deze oh zo vriendelijke mensen met hun open armen. Van hun grappige geinstitutionalizeerde thee fenomeen, zelfs de meest strakke officier heeft nog wel zijn eigen plastic thee beker om de hele dag uit te lurken. Het was heerlijk om even een week te kunnen uitrusten in de armen van Shan, maar we wisten ook allebei dat ik nog altijd op weg was. Reeds sinds Raj en mijn vertrek uit Kathmandu, vijf maanden geleden ben ik opweg geweest naar de hoofdstad der mongolen, en die lag nu letterlijk aan de andere kant van de muur. Zodoende zette ik mezelf op een avond wederom op de bus, metro, nog een metro, andere bus, om bij het immense west treinstation te komen dat een glazen kolos is vol licht en duizenden chinezen met tassen en hopen lui in het blauw om te zorgen dat er niks uit de hand kan lopen, jaja. Zo zat ik na een tijd weer op de trein, maar niet direct naar Ulan Bator. Mijn plan was eerst nog even Langs de hoofdstad van inner Mongolie te gaan, in de Gobi woestijn. Nu kan je je afvragen of dit nog een Mongoolse stad is aangezien er zestien Han Chinezen op elke Mongool leven, maar doet er niet toe, blijft een aparte plek en de naam Hohhot sprak mij al een tijdje toe. Zo geraakte ik, volledig voorbereid op intense kouw, in Hohhot, maar de kouw voel erg mee, helaas. Gelukkig vond ik wel erg snel een kamer maar dat duurde niet lang. Meteen toen ik terug kwam van mijn ontbijt (een soort pap, soya yoghurt soep en gefrituurde toverbonen met pinda's) werd ik alweer werzocht te vertrekken, mogelijk omdat ze geen 'buitenlander' vergunning hadden, het was ook te mooi om waar te zijn. Een ander wou me gelukkig wel hebben en zodoende was ik bevrijd van mijn zooi die inmiddels astronomische afmetingen had aangenomen wegens mijn voorberijding op de nogtoe uitblijvende min -30. Dat liet mij vrij de boel eens wat te gaan verkennen, maar omdat de kamer zo warm was en de thee uit mijn eigen bloederige thermos zo smakelijk koste het me tot de volgende dag voor ik dat ook werkelijk ging doen. Ik zeg bloederige (bloody) thermos omdat er in Xi'an voor de deur van m'n hostel een bloed donatie bus geparkeerd stond die bloedrode made in China thermosflessen weggaf in ruil voor een bekertje bloed. En aangezien ik nog nooit bloed had gedoneerd en ik alles wel een keer wil proberen deed ik dat maar al te graag. Ook Hohhot lijd erg aan het facade syndroom ookal is dat daar wel wat lastiger in stand te houden vanwegen het barse klimaat en de grotere armoede. Maar dat weerhoud ze er niet van hele woonwijken plat te buldozeren om plaats te maken voor moderne apartementen flats die oprijzen achter het in takt gelaten 'oude centrum' voor de touristen. Als ze de geschiedenis moeten herschrijven omdat dat ze beter uit komt, zullen ze niet twijfelen. Als ze een hele oude wijk moeten slopen om nieuwe 'oude' winkels en condo's te bouwen, wie houd ze tegen, het volk in de 'Peoples Republic' heeft toch niets in te brengen, aleen partijleden hebben de illusie van een stem, en dat is een bevoorrechte status waar om gevochten word. Er is geen critiek op het systeem, alles gaat goed, toch? Maar er is ook een echter Hohhot, waar straten nauw en vuil zijn, mensen niet allemaal perfecte blank en waar nog een lichtelijk wilde geur hangt. Goed, vaarwel China dat ik nog eens mag terug keren op deze oude verbouwde bodem. Waar elk stukje aarde al honderd keer is omgekeerd, waar geen boom zomaar groeit, waar het soms wel lijkt of zelfs het weer gemaakt is. In de laatste Chinese trein stapte ik op weg naar de grens. Die grens die eens zo ver had geleken, en dat ook wel was. Wat een inmens land, wat een inmens gebeuren, al deze mensen, steden, werk, politiek. Overal zijn mensen constant aan het schoonmaken, repareren, bouwen, cultiveren. Niks lijkt aan het toeval te worden over gelaten. Er vind cultivatie van binnen plaats, overal uiteraard, maar hier lijkt het sterker. Maar wat ik ook heel erg voel is de natuurlijke drift van deze kleine gele mensen. Dit bijzondere volk met hun eigen wegen, wetten, manieren en gevoel. Nu was ik al weer aan de noordelijke grens van dit grootse rijk, slechts negentwintig dagen had het geduurd, en zie eens wat ik er alemaal over te zeggen heb. Zoveel heb ik gekregen waar ik niks van wist, en zoveel cliche's heb ik niet ervaren die ik wel verwacht had. Geen zoete wierook en dikke buddha's, geen happy good lucky 777 cultuur. Weinig militair machtsvertoon en een minimale hoeveelhijd wijze draken, tijgeronderdelen en ouden mannen met lange grijze baarden. Wel overal vuurwerk, massa's mensen, maar niet zo benauwend als in India. Ik kon het niet laten de twee steeds maar weer met elkaar te vergelijken, hoewel ze zo ver uit elkaar liggen, figuurlijk dan. Nu was ik aan de laaste morgen, en de zon rees over de platte kouwe droogte met hier en daar een verbruind polletje iets. De grens was dicht, tot acht uur, en toen ik eenmaal werd doorgelaten en uitgestempeld mocht ik vertrekken via de achterdeur. IJspegels hingen aan de dakgoot, de stoep was afwezig, gebroken en ongeveegd, de straat ruw geplaveit, jawel, het was exit China. Een laatste bizarre ontmoeting met een stel super vriendelijke groene soldaten die de rand van het niemandsland bewaakten zag mij vertrekken met een grote bonte berenmuts (uiteraard nep, Made in China) naar de kant van Mongolie.
En nu? Nu zit ik hier in Ulan Bator in et warme huis van mijn vader en zijn nieuwe gemalin mevrouw Bolora die mij zeer vriendelijk heeft ontvangen. Nu zit ik hier tenmidden van al mijn rijkdommen en nogsteeds ga ik de fout in. Maar ik voel me gesterkt met de hulpvolle woorden van Mr. Goenka. De waarheid van het zien wat er is, zonder preconcepties, in mind, only mind, in seeing, only seeing, etc. Zo veel pijn en problemen zie ik om mij heen, en ik weet dat ze geholpen kunnen worden door Vipassana. Maar wie ben ik om te oordelen? Hier ben ik in het slagveld van mijn eigen strijd en moet constant alert blijven om te weten waar ik sta. Ik wil weten wie ik ben. Ik wil totale kennis en controle over deze bubbel Ik. Ik wil zijn, mijn eerste objectief. Ik wil waarheid ademen in alles wat ik doe. Op momenten sta ik zo sterk in dit, en dan weer word mijn hele toren geschud als een knikker op een rietje. Hoe kan ik tegelijkertijd trouw zijn aan een mij zelf terwijl ik juist dat zelf probeer op te lossen. het is zo'n intrigerend gebeuren dit Ik, deze rare illusie die een wig drijft tussen mijn ervaring en anderen. Natuurlijk zijn, 0% verzet maar acceptatie, 100% waarheid en waarrachtigheid, 0% aanzet tot dat wat je weet dat je zal aflijden van je doel. 100% kracht en vastberadenheid, dat is waar ik voor ga. Waarom? Omdat ik voel dat het is wat het het waard maakt mens te zijn. Zonder oordeel, maar met volledige toegave en liefde. Onvoorwaardelijke Liefde, May all Beings throughout the Universe Be Happy, may all Beings everywhere Be Peacefull, May all Beings be Liberated.

36. Zie maar.

2010-02-20T15:35:00.014+01:00

Weer eens een fotoo special, maar wel een beetje een vreemde....? Nadat ik mijn visa gebeuren zo goed en kwaad als ik kon geregeld had smeerde ik hem snel, weg uit de lage landen en vlaktes van het Thailands basin en hop de bergen in. Dat ging al met de bus die ik nam van het vreemde busstation waar ik de zon zag opkomen onder het genot van een echte Laotiaanse baguette met tauge, sla en maggi, een remineceance van de Frans coloniale tijd. Al gauw reden we door de heuvels, en passeerden Vang Vieng, een geducht backpackers oord waar de halve wereld gaat tuben, wat bezopen ronddobberen op een tractor binnenband betekend. Ik had dit dorp al eens aangedaan, 7 jaar geleden, had er toen ook niet echt een geweldige herinnering aan over gehouden, zo sterk zelfs dat ik me de zelfde dag nog weer uit de voeten heb gemaakt. Nu werd me dat gelukkig bespaard, en reden we er langs, en vanaf de weg zie je er practiesch niets van. Het landschap werd al wilder en er waren bossen en bomkraters uit de geheime oorlog in de jaren zeventig (voor meer info, zie http://en.wikipedia.org/wiki/Laotian_Civil_War ) die hier veel littekens hebben achtergelaten. Pas tegen de avond bereikten we Phonsavan, ook wel Xieng Khouang genaamd en mijn eindbestemming. Ik kwam hier om te Jarren (dat wil zeggen, het bezoeken van de jars) dat ik sinds mijn vorige bezoek aan dit land een date had met de mysterieuze potten die ze hier hebben (van steen) . In het Engels noemen ze het 'The Plain of Jars' en, nou ja, ik ging er dus heen. De volgende dag althans en op mijn eigen manier, al liftend en lopend in de zon door het stoffige plattige land kwam ik uiteinelijk aan de poort van Site1. Zonder problemen liep ik naar binnen en dwaalde een tijd tussen die grote stenen potten (het klinkt wel heel saai in het Nederlands) waar in veel ervan water stond, inclusief beesjes of gras groeide, en er waren bomen en veel leven. Veel van de potten zijn gebroken omdat ze ook gebombardeerd zijn en er zijn dan ook meerdere gigantische kraters, echt een heel vreemde gewaarwording. Na een poos ging ik weer verder, de weg af, richting Site 3. Site 2 had ik besloten over te slaan, en dat was een goeie keus want Site 3 was heel rustig en ik was helemaal aleen, ergens in een ver dorp tussen de heuvels, en er groeide veel bos en het was er zeer idillisch, met houten hutjes in de nu droge terassen. Veel van dit land licht nog vol met on-geexplodeerde voorwerpen van de klusterbommen uit de oorlog, zo veel zelfs dat er van daag de dag word geschat dat er zo'n tien bommen voor elke Laotiaan in de grond zitten. Je kan dus niet zomaar het bos in, of het veld, zonder gevaar voor je leven. Enfin, ik voelde me wel prettig tussen deze potten, die mogenlijk ooit voor begrafenis doeleinden vervaardigd zijn uit grote keien, en bleef aan tot de zon alweer de lila horizon kuste, en met het geluk dat me lijkt te zijn ingegoten kreeg ik al snel een vliegende rit achterop een pick up truck terug naar de stad. Echt een erg spanende piraten rit trouwens over een gravel weg in de schemering en de planeten en sterren die zo helder uit de hemel kwamen vallen, en de kleuren zo magisch, een diep fluweel blauw, en daar fonkelde weer de emotion star, en ik wist dat het een hele tijd geweest was dat ik die gezien had. Dan weer verder, op naar wat hete bronnen, die ik vond, maar geen geschikt onderdak naar mijn smaak. Dus liep ik maar een bospad af dat op een heuvel uitliep en beklom die tot ik bij een klein bamboe hutje kwam, in het oogstseizoen mogelijk gebruikt voor het tijdelijk opslaan van gewas, nu echter was het geheel leeg en keer ik zo dor de bamboe gaas muren op het omliggende terein uit. Daar maakte ik mijn thuis voor de nacht en snoof de frisse buitenlucht op die tussen de bomen van de vele verschillende soorten bos uit seipelde. Ik heb er keer op keer weer moeite mee objectief te blijven, enkel te zien wat er is en niet te oordelen, over alles mijn mening uit te storten en daardoor enkel te zien wat er niet is, en totaal te missen wat er wel is, dat is toch te vreemd?! Zo zie ik overal kale heuvelzeiden en misbruikte natuur, en niet het mooie bos en het leven wat er wel groeit, zo'n valkuil men. Goed, van bron naar bron. In de morg mijn boeltje weer verzamelt en een bad genomen beneden in het badhuis wat daar voor gebouwd was, in een gewoon ligbad, heel grappig, maar dan met natuur water dat met super power uit een armdikke buis kwam spuiten. En ze hadden daar echt de vetste lianen en slingerplanten voor de ramen gespeikert, zo stoer hoe ze groeien. Na weer een hele dag achter in een pickup die over de kam van de groene bergen sneed uren lang en door vele "tribal" dorpjes kwam bereikten we Vieng Thong, wat op mijn handgetekende kaartje ook als een goede plek aangestipt stond. Hier kreeg ik dus al gouw een kamer in een tegelpaleis met een zachte matras en zelfs een klamboe, die gelukkig in dit koude seizoen totaal niet nodig is, echt heerlijk een leven in de tropen zonder muggen. Daar in Vieng Thong in ook een hete bron en sinds ik een aardige hete bron freak aan het worden ben bleef ik twee dagen hangen en liet me weken in het net verdraagbare water dat daar in een groene sappige weide letterlijk kokend uit de grond opborrelde. Het was een heerlijke affaire, die hete bron, met water dat na in een klein meertje te zijn geleid om af te koelen uit een stel pijpen kwam zetten. Maar onze relatie duurde niet voor lang en de zonnige morgen zag mij al gauw (na nog even een bad en het verorberen van wat kleefrijst met tamari) richting het noord westen gaan, opweg naar de Nam Ou. De Nam Ou is een grote zijarm van de Mekong, de machtigste rivier van Zuid-Oost Azie en komt van China naar beneden zetten door een stuk vrij onaangetaste natuur die maar nauwelijks met wegen doorsneden is. Hierin, genesteld tussen hoge beboste bergen ligt Muang Ngoi, een reizegers oord bij uitstek, enkel bereikbaar per boot of per twee daagse voettocht door het steile gebergte vol grotten en kliffen en wildernis. Je bereikt het dus het gemakkelijkst met de boot die zich tegen de snelle stroming van de rivier in worsteld door meerdere stroomversnellingen gevuld met vlijmscherpe rotspunten die soms vlak onder het opervlak van het water verscholen zitten en zonder problemen je hele boot in een klap door midden zouden kunnen splijten. Dat gebeurde echter niet, we werden enkel getrakteerd op een gulle slok rivier vocht en kwamen zo aan te Ngoi. Ik keerde mij weder naar het zelfde hostel als op mijn vorige bezoek, dat er nogsteeds was en niet veel veranderd. Het hele dorp was eigenlijk nog redelijk gespaard gebleven van het touristisch verderf afgezien van de vele bungalo's die als paddestoelen uit de grond schieten. Na enkele dagen van de chilte te hebben genoten trok ik het achterliggende land in over een bruin pad en bereikte na een aangename wandeling door bos en veld de uitgestekte gele rijstpadies en bamboo dorpjes. In een hiervan steek ik neer voor een dubbel etmaal in het enige logement aldaar, bij het opperhoofd van het dorp. Dit is het bamboe volk, alles is van bamboe, dak, muren en vloer van hun huizen, ze koken er op, eten het, gebruiken het voor hekken, als gereedschgap, voor manden en tou, en als bruggen bouw materiaal. Ik heb daar in de omgeving niet minder dan vijf a zes verschillende soorten kunnen onderscheiden, en ongetwijfelt zijn er nog velen aan mijn aandacht ontsprongen. Soms groeien ze als reusachtige pollen dicht op elkaar en zwaar bewapend met de gemeenste prikkers die een waar net vormen rond de voet. Soms als hele rechte kolomen met fijn groen hoog in de lucht, soms als een heel bos waar ze gewoon groen en glad overal uit de grond opkomen, en soms al een soort gras. Het was een relatief klein dorp waar ik was waar volgens de hoofdman iedereen familie was. Het eten was beperkt, Bamboe met rijst, rijst met varens, pompoen of een eenden ei, en dat was het wel zo'n beetje. Het was er stil, maar met de introductie van stroom, opgewekt deer middel van kleine dametjes in de rivier, mij niet stil genoeg, en dus trok ik naar een ander dorp, Huay Bo geheten aan de overkant van de grote vallei, daar waar de reistvelden waren. Hier waren wel twee 'Guest Housen' en een schooltje, en een waterval. En er was heel veel mooi bos met mooie grote witte raket bomen en veel lianen en bloedzuigertjes en de vreemdste planten met veel wonderlijkheid. Mijn gastheer was ook een kunstig mandenvlechter en hij toonde mij enkele simpele patronen die oa gebruikt worden voor het vlechten van de kleefrijst mandjes die ik zo adoreer. Er was uit de rivier een douche gemaakt voor een frisse doop, gedeeld met af-en-toe een waterbuffel. Nou ja, waterbuffel, zeg maar gerust modder buffel, tjee wat kunnen die dieren heerlijk genieten van een voledig modderbad, hoorn tot staart. En maar puffen en grunten (een soort lage kreun) en met hun grote oren klapperen, en het enige dat nog zwart was waren hun grote ogen, het was echt net een voorwereldlijk monster dat daar uit de aarde kwam opzetten. Na enkele dagen verstuikte ik mijn kleine teen en ging toen engelse les geven aan de kinderen van het dorp, natdat hun leraar terug was naar huis. De eerste keer was het een zeer chaotisch gebeuren, mede door mijn slechte voorbereiding, maar de tweede keer ging het al beter, en op het laatst dansten we allemaal buiten in de ronte terwijl we, 'jump!' en 'run!' en 'one, two, three...' schreeuwden om op het eind allemaal op het gras te belanden in een hoop van gegiechel en gerol. Maar mijn visa liep ten einde, en ik voelde de tijd voor vertrek naderen. Dus op een goede dag nam ik weer afscheid van dit pitoreske dorpje met zijn huizen op stelten en overal mensen die rijstewijn aan het brouwen waren, en liep het open land door, om de laaste nacht in een open hutje zonder muren door te brengen middenin de droge akker naast een bomkrater, alles omringd door de muur van groen gewas en een kudde oranje witte koeien die langzaam uit het zicht graasden, overschaduwd door de puntige kalksteen bergen waar palmen op groeiden en die mij soms deden mijmeren aan de Sahel van Africa. En wat een geluksvogel was ik weer, want ik had een prachtige heldere avond, en een frissen nevelige morgen, maar die namiddag begon het gemeen te waaien en viel er zelfs iets dat wel regen genoemd zou kunnen worden. Dit zette de volgende dag door en op een gegeven moment goot het werkelijk, iets dat ik al een tijd niet meer meegemaakt had. Maar omdat het de tropen waren duurde het niet eeuwig en dus bereikten we die volgende morgen redelijk droog weer de weg, de tonen van mijn fluit wegstervend over de rimpelingen van hat heldere water, in het bos waar de roep van de jungle vogel nu niet meer gehoort word door mensen's oor. Die kiezels die rond en glad liggen aan de oevers van de stroom van beweging. In beweging was ook ik, immer op weg, nu naar het rijk van China. Ben nu op nog maar een halve dagreis afstand van de grens, en ga die hopelijk morgen over. Zuid-oost Azie licht weer achter mij. Goddelijke curries van citroengras en kokosmelk en verse loempiaas. Groene papaya salades zo heet dat je er een kaars mee kan aansteken en kleefrijst boven alles. Binnenin mij is de strijd van mijn leven gaande, een worsteling op leven of dood, een gevecht om waarheid en purificatie en waarachtigheid in handelingen. Nu Moet het gebeuren, ik kan het, en ik ga het nu doen, en dan is er voorbij de verste fantasie geen grens meer. Nu naar het noorden, naar de kou en de duisternis, maar ook naar de zomer, naar de poolnachten en de uitgestekte bossen van Siberie streef ik, Ja, China is ook slechts een fase in dit process, dit proces van wording, van bewust wording, van het ondekken van die bron in onszelf van onvoorwaardelijke liefde. De bevroren vlaktes van Chingis-land verwachten mij, Mongolie, hier kom ik.....

Ps. Hier nog drie fotoos die ik recent binnen gekregen heb, dikke glimlach uit de ouwe doos.

Broeder Raj, Vikas, onze yoga leraar en Gabriel aka Pawan in de zonnige yoga ruimte in Benares, India.

35. Goodbye India.

2010-01-31T09:47:00.003+01:00

Yaa, goodbye India. Want na meer dan negen maanden daar kwam er dan toch uiteindelijk een einde aan. En het was goed. Na de achtste maand begon het me toch echt wel weer een beetje vreemd toe te komen, het leven in dit bizarre land. De merkwaardige gang van zaken, de volheid en armoede, oh India, will you ever change? Maar het is ook een plek diep in mijn hart gesloten, waar ik weet dat die voor lange tijd levend zal blijven. Maar zoals ik al zei, voor nu begon het genoeg te worden. Zodoende baande ik mijn weg van Rajgir terug naar gaya en vandaar naar het Boudhistiesch hoofdkwartier Bodhgaya. Ik verliet de kermende Sikh priester die het elke avond op een schreeuwen zette en bereikte de burmese tempel ten midden van de menigtes rood gele monniken die voor de winter uit de bergen afgedaald waren en zich nu in Bodhgaya ophielden. De vorige keer dat ik dit dorp bezocht was het een rustige, blaadjes waaien door de straat soort van aangelegenheid, maar niet nu! Nu stikte het overal van de Tibbetanen, achter de computter,op de brommer, prostraties aan het doen in de buurt van de tempel waar je maar keer stikte het er van. De hele winter zijn er verschiedenen 'puja's door allerlij belangrijke kloostees georganizeerd oa. uit Buthan, Ladakh en India zelf, een ware hyste. Gelukkig kreeg ik dus een kamer in het Burmese klooster op de bovenste verdiepingten ten hoogte van het dak van de tempel wat prachtig versierd was met gouden krullen, slangen en punten in een almaar hoger optorenend pinakel. Elke dag werden er bij de tempel duizenden lichtjes en bekertjes water neer gezet met daarin goudsbloemen en afrikaantjes, honderduizenden plastic bekertjes, zo'n mooi gebaar, maar voor mij ook zo'n tragisch gebeuren. Uiteindelijk vertrok ik, gezond en wel, tot zoverre ik daar toe in staat ben, weer van daar, naar Gaya, in de nacht, waar mijn trein zou wachten richting Kolkata. Maar uiteraard was het niet de trein die wachten moest, maar wij. Wegens de mist en kou had hij maar een kleine zes uur vertraging, en werd het dus vijf uur snachts voor ik mij blauw rollende bed in rolde, op weg naar de zee. Kolkata heeft een heel andere atmosfeer dan de meeste Indiase steden, wegens de Engelsen die het hebben ingericht als een klein London aan de Hugly, een arm van de Ganga die zich door de uitgebreide deltas van west Bengal een weg naar de oceaan baant. Ik herinnerde mij dit station van Kolkata nog duidelijk. Howrah. Die naam had bij mij in mijn hele verblijf in India altijd een vleugje magie doen loskomen als het ergens geutterd werd. Wellicht omdat het ooit het punt was waar ik eens mijn eerste trein het Indiase subcontinent in nam. En Howrah was nogsteeds een enigma van vluchtende reizigers, gestagneerde passagiers en lummelende lui die zich hier opperbest thuisvoelden. Hele families die zich op de betegelde vloeren van de gigantische hallen hadden neergezet en hun waar daar hadden uitgestald en er gewoon practisch woonden. En dan ga je naar buiten, en is daar de drukste brug ter wereld, een stalen kolos van een paar honderd meter lang vol ronkende bussen en spoedende mannen met reusachtige manden op hun hoofd op weg naar wie weet waar, maar vooral snel. De stad staat vol grote massieve gebouwen achtergelaten door de voormalige colonisten, het meerendeel nu leeg en ingevallen, of nog net onderstut door negentiendeeeuwse ijzeren banden en trekstangen, voor hun voeten talloze kleine winkeltjes opgesprongen waar de arme man een karig oortje bij elkaar schraapt van de gebroken en stoffige straat waar het leven voorbij spoed. Enfin, ik had hier vier dagen, en vond een gaar bet in een slaapzaal gedeeld met een stel eigenaaardige Bangladeshi's en een samenraapsel ander internationaal reistuig dat, net als ik, zilver verkoos over comfort. Het leven rond Sudderstreet is een Indiase reizigers epic, en niet te beschrijven maar centreerd zich rond het fenomeen rikshaw. In de buurt van de oude markt (new market genaamd) stikt het van de sperwers of iets in die geest die hun aeronautische toeren uit voeren tussen de muren van de hoge huizen en scheerden neer op de vele kraaien die zich op de afvalbelt hadden gestort, op zoek naar een stukje vermalen kip. Om de drukte een beetje te ontsappen nam ik op een dag een spurt naar de botanische tuinen, aan wat ooit de rand van de stad moet zijn geweest. Een verwaarloosd gebeuren waar de reuzepalmen door het dak van hun krappe gevanenis kas gegroeid waren en wat nu voornamelijk een uitjespark was voor knuffelende Indiase stelletjes of de zelfde tiepes maar dan tien jaar later, picknickend met hun kroost. In deze groene zone groeit ook een van de grootste bomen van de wereld, een reuze Banyan boom die almaar blijft uitdeien met nieuwe luchtwortels die de grond in boren en als staanders dienen voor het uitgebreide bladerdak. De stam is weg maar de takken hebben daar geen boodschap aan en groeien zodanig vrolijk door naar buiten, rustend op hun eigen wortels, zodat een heel bos van een wirwar van takken en bladeren en draden ontstaan is waarin het moeilijk is te zegen wat nou waar bij hoort. Na dat beschouwd te hebben en ook de andere delen van het park eer aan gedaan te hebben liep ik een heel eind terug richting het centrum door de buurten van de landlozen die hun simpele krotten hadden gebouwd op de kand aan een dijk waar weinig verkeer passeerde, zodat men grotendeels op de straat leefde, een ontroerend gezicht. In de vroege morgen, het was nog donker buiten, schudde ik de portier van mijn guest house wakker en gebood hem het hek open te doen dat voor de deur getrokken was. Na enig gezoek en getuur in een groot boek vol namen her en der over de pagina gekrabbeld stelde hij vast dat ik dan toch maar echt betaald had en liet mij vrij, waarna ik mijn bestelde taxi al aan de rand van het trotoir waarnam (ja, dat hadden ze daar, een stoep, erg uniek voor India). Het oude gele monster zette zich al snel in beweging en we tuften door de lege straten van het nachtelijk Kolkata. Op z'n Indiaas stopte mijn chaufeur onderweg nog twee maal, eens om een tandeborstel stokje te kopen, een gebruik dat ik zelf ook op de valreep nog heb opgenomen, en om chai en een sigaret te scoren. Ja, anders kan de man echt de dag niet beginnen. Ik was erg vroeg op het vliegveld, maar het deerde mij niet, ik verblijde de bewakers en andere reizigers gewoon met wat vrolijk fluitgespeel, waarna ik uitgebreid de tijd nam voor wat yoga. Ja, increddible India, Incredibly beuautifull, incredibly unlikely, incredibly dirty and incredibly imitating. Ook het vliegtuig had vertraging (incredible India) maar uiteindelijk vlogen we dan toch door de blauwe hemel over de prachtige kronkelende delta's van Bangladesh en Mynmar. Duizende bochtige rivieren en beige eilanden vormden een spel daar ver beneden, steeds weer onderling verbonden en uitmondend in de glinsterende zee. Gelukkig kon ik een plaatsje aan het raam bemachtigen en zodoende miste ik niet het schouwspel van het licht dat door de dunne nevellaag op de onderlichende meren en afgesneden rivier armen reflecteerde op de wolken en daar een magisch oranje gouden gloed veroorzaakte die mij echt bovennatuurliijk voor kwam. Een slang van vuur verscheen uit een andere dimentie en verdween er evensnel weer in terug, maar ik had hem gezien! Miss miss, look the clouds! Kijkt uit het raam, hhmmm, vond de film toch interesanter. En ver weg, ver naar het noorden dacht ik de witte toppen van de himalaya te kunnen ontwaren die blonken in het stralende zonlicht.
Bangkok, Holy cow wat een verandering. Een heel universum van glazen wanden, verchroomde bordjes, leuningen en randjes, roltrappen, informatie balies, schoonheid en orde, hoe is het mogelijk, kom ik uit deze wereld? Maar ook de vele vakantiegangers die er naar mijn gevoel half naakt bij liepen in een dracht die ik van India niet meer gewend was. Geen sari's maar mini rokjes en nikkebokkers en veel te bruine tiepes, wat is het toch een vreemde wereld. Na over de eerste schok heen te zijn vond ik de weg naar buiten: Hitte, jawel we zijn in de tropen. In een gestroomlijnde bus schoten we over koevrije snelwegen die door de lucht voerde langs lichtgevende wolkenkrabbers in een mij beangstigende snelheid, wat een orde, hoe verbijsterend. Ik voelde me als echt van een andere planeet neer gedaald in een star trek schene. Maar eigenlijk, als je eenmaal bent geland in Bangkok, is het best een aangename stad. Dingen werken gewoon. Ik heb maar 1 bedelaar gezien, en die drong niet aan. Dingen zijn schoon, steegjes zijn begaanbaar en geen openbare wc's. En hoe open en vriendelijk was iedereen, en zoooo, beleefd. Ze duwen niet in de bus, daar moest ik wel even aan wennen. Hoe dan ook, het geheel heeft me geloof ik toch wel een beetje doen schrikken en zodoende was ik al snel weer opweg, in ditmaal een Thaise trein, met kussens en slopen en ook daar schoonheid, richting Laos, wat we in de morgen bereikten. Hier voelde ik me al weer een stuk meer thuis. Wegen met barsten, plastic in de berm, corruptie, veroeste bakken van bussen, maar toch altijd noch laaang niet zo extreem als in het land van Hind, ever be it in my heart. In Vientiane, het hoofdstadje, ben ik nu op visa Shopping, zoals dat heet. Eerst voor China, en toen voor Mongole, dat ik allebei ook kreeg. Maarrr, het ging natuurlijk allemaal niet helemaal perfect, dat zou nou saai zijn, en mij wellicht van mijn scherpte afhalen. Inderdaad had ik in de laatste dagen al een vaag gevoel dat als de weg zo open lag, de lol er dan een beetje vanaf zou zijn. Zodoende had het universum voor mij nog een grapje in petto, namelijk dat mijn Mongoolse visa wel voor een maand geldig is, maar ook vandaag het termijn van entree in gaat, ook een maand! Complicaties om het allemaal nog wat interesanter te magen, de garnering zullen we maar zeggen. Ik vind het prachtig, wat een kans om vertouwen te hebben, vertrouwen als met het pakje dat ik uit Kathmandu opstuurde en er drie volle maanden over deed om het thuisfront te bereiken, en geen moment heb ik getwijfelt dat het zou komen, en dat voelde zo goed. Zo ook nu weet ik dat dit alles een diepere achterlichende betekenis heeft en leg mij compleet in de armen van de cosmische moeder met het vertouwen dat het goed is zoals het is. Voor het weekend, terwijl ik wachte was ik in de heerlijke Jungle buiten de stad in een dromerig oord tussen de bomen waar enkele houten hutjes de ruimte deelden met vele kleurige salamanders, vlinders, gekko's en endere tjirpende, roepende of fluitende dieren die er een rond de klok concert op nahielden, volledig met verschillende fases en delen. Het was volle maan en dus scheen s'nachts het zilveren licht door de takken en bladeren van het groen. In de morgen zag ik de zon oranje opkomen door mijn ene raam van mijn huisje op kipen poten, en s'avonds, als ik mijn ogen wederom opende na mijn meditatie, aanschouwde ik zijn passage voorbij de westelijke horizon die hij in een roze gloed klede. Heldere sterren weerspiegelen in het gele water van de stille stroom. Ergens klink een vervreemdend loe loeoe loeloeloeoeii, en de witte jing jang staat wederom aan de diepblouwe hemel. Met mijn ontblote bovenlijf vloei ik door het magische bos en voel mij op mijn plek tenmidden van al het stille leven, de bewegende kleine wezens en de liefde van het hart van de wereld.

34. In de kou

2010-01-10T07:59:00.005+01:00

Ik houd van Varanassi, maar het is ook wel een hele aanslag op je longen en algehele gezondheid. De riolen die gewoon over de ghats hun weg zoeken naar de asgrijze Ganga. De stinkende hoeken. De smeulende vuren van halfverbrande lijken. Het fijt dat elke hoek die niet even gebruikt word meteen vol licht met uitwerpselen, van mensen wel te verstaan, 'the Indian Way'. Voorheen heb ik wel eens verkondigd dat ze in India totaal geen idee hebben van hygyene, maar daar kom ik nu van terug. Het is aleen dat hun concept van hygyene zo ongeloofelijk verschilt van het onze dat het soms moeilijk kan zijn de overeenkomst hierin te ontdekken. Na enkele dagen in onze kamen op de eerste rij voor het horen van het vijfdagelijkse klaaglied van de vijf dichtbijzijnste moskeeen verhuisden we naar een ander kamer op de tweede rij zeg maar, die wij vanwegen zijn blauwe kleur en diepe ligging 'de onderzeeer' doopte, waar we genoten van het uitzicht en van alle lieve vrienden die ons dagelijk kwamen bezoeken. Maar al snel verscheen er een wolk aan de lucht in dat Raj (ook wel Stephan) te horen kreeg dat zijn vader het niet zo goed maakte thuis en dat hij er mischien goed aan zou doen om naar huis terug te keren. Dit was wel een schok en de dagen daar op waren erg intens en vaag. Omdat mijn goede vriend zo'n groot en liehebbend hart heeft en omdat het moeiljk was om echt goed hoogte te krijgen van de situatie thuis besloot hij toen uiteindelijkhet zekere voor het onzekere te nemen en zijn droomreis op te geven voor zijn familie. Hoe wij (Vita en ik) het ook voor hem betreurden, wij konden aleen maar met hem instemmen en hem prijzen voor zijn grote moed en trouwhartigheid en spendeerden zo de laatste dagen zeer vredig in de smalle kleurige straten van de stad van licht, Kashi. In een poging om thuis niet weer in de oude patronen te geraken maakte Raj in die laatste dagen een ware kleurige transformatie door en vertrok zodoende beladen met vele schatten uit de oost met geblokte klownsbroek aan en al. Ons parten was harmonish en waardig voor twee die zulke mooie momenten hebben gedeeld, we zaten een tijd in stilte op een paar ouwe kabel klossen voor het station terwijl de biggen om ons heen scharrelden en de zon ons voor het laatst verliet. Uiteindelijk was er aleen nog maar stilte, en dan, weer aleenheid. Als door de wereld omhuld liep ik in een waas de vier kilometer terug van het station naar huis, los, maar ook enigzinds verloren, zo onerwacht was het allemaal gegaan, zo vreemd, maar zo is het. Ergens diep in mij was er een wetenschap van het gebeuren van dit alles, en nu had die zich gemanifisteerd. Ik had tijd nodig om na te denken in rust, even weg van de Varanasi gekte en ontsnapte dus naar het groene oord van Sarnath waar ik drie nachten in het Japanse klooster doorbracht. S'morgens en s'avonds hadden ze er dienst en dan klonk de reusachtige ronde drum door het duister als het rollen van de donder en als je goed luisterde hoorde je er vaag het reciteren van de Lotus Sutra doorheen; Na Mu Myo Ho Ren Ge Kyo...
Ook ontmoette ik hier via via een vrouw die Falun Dafa gaf, wat een Chinese meditatie techniek is met dynamische langzamen bewegingen die een kalmerend en energerend effect hebben. Deze vorm van oefening is verboden in China en zij was dan ook erg srijdlustig met het verkondigen er van, wat opzich geen slecht iets is. In Sarnath wonen ook veel Tibbetanen en die hebben met zich mee gebracht hun eten, dat betekende dus Thenthuk en Tsampa, en, bij vertrek van een stel Ladhakkis het bekende Jule! En een handje heerlijke gedroogde abrikozen, mmmm.
Weer terug in Varanasi voelde ik mij al een beetje helderder en immer lichtend in de buurt van mijn geweldige vriendin Vita, die me dagelijks inspireerde en bijstond en met wie ik menig wandeling over de donkere ghats maakte onder het wisselen van diepe verstillende woorden. Toen kwam kerst, en het kadootje dit jaar voor mij bleek van inwendige aard, ik werd ziek. Jawel, acht maanden in India en eigenlijk amper ziek geweest, en nu, op de drempel nog even vet de koorts en hoest en schijterij gekregen joh, poeh! Eerst verkouden, en toen een darminfectie bekend als Piles met alle nare bijwerkigen van dien. Dit had als gevolg dat ik nog op oudjaarsdag me de rikshaw door de kou (oh ja, het is inmiddels wel iets van 8 graden in noord India en iedereen klaagt steen en been en er zijn al een hele zooi mensen overleden en de scholen hebben vrij, want het is zo koud) naar de Ayurvedische appotheek ben geweest waar een aardige doctor mij een drietal poeders en twee siroopen voor schreef die door een drietal statige mannen gemixt, gevijzeld en afgewogen werd in een oeroude bronzen weegschaaltje en vervolgens verpakt per stuk in kleine vierkante papiertjes. Vita was inmiddels ook naar Sarnath geemigreerd dus lag ik aleen in bed en werd nog net op tijd wakker om mensen boven mijn hoofd 'happy newyear' te horen schreeuwen, wat is het toch en sureaal gebeuren. Dat vieren van een nietstzeggende datum waar niemand nog de oorsprong van weet, nee, ik bleef lekker in bed. Dit was mijn uitzicht vanaf mijn bed Nr.1
Hoe dan ook, de Piles werden niet echt minder ookal at ik gezonde Kichery (een mengsel van rijst, dal, boter en komijn) en toen Vita dus terug kwam en dat hoorde raade ze mij aan om toch iets sterkers te nemen, en zo ging ik aan de Ciprofloxacin, wat erg snel werkte. Reeds de volgende dag velde ik me al een stuk beter ookal had ik nog niet echt mij kracht terug, maar dat kwam ook weer na een paar dagen, mede door het verlaten van deze stad van mijn dromen op weg, naar het oosten. Ik pakte wederom mijn boeltje bijeen en rijsde de grote oude Grand Trunk Road af in verscheidene razende bussen, met hele voorruiten (in tegenstelling tot Afrikaanse bussen wat dat betreft) en belande zo tegen het donker in Aurangabad. Vraag me niet waarom maar die naam zei me iets, en nu weet ik waarom. Ik dwaalde een hele tijd rond op zoek naar een slaapplaats, maar zelfs met de hulp van twee locale scooterboys en hun brommer lukte dat niet. Jaah, dit was Bihar, dit komt bekend voor, van Patna een half jaar geleden, toen nog met die goeie ouwe Wanda. Geen bed dus, en zodoende zocht ik toen maar een plekje voor de deur van een tempel naast de andere buitenslapers en rolde mijn lsaapzak uit. Nou zijn er mensen die dat gevaarlijk zouden kunnen noemen, vooral Indiers, maar sinds niemand me bij hen thuis uitnodigde zag ik me geen andere keus, en voelde zelf niet het minste sprankje angst. En het was goed. Ik heb ook dat overleefd, en weer een bijzondere ervaring. In de staat Bihar houden ze niet van lekkere Thali, wat een standaard rijstmaaltijd is overal in India, en eten meer een soort harde, geroosterd deegbal met kikkererwten poeder er in, gedoopt in een super pittige aardappel kurrie, ook wel apart. Weer op de weg de volgende morgen, overal aangestaard, kwam ik al snel in Gaya aan en daarna, na een prachtige rit voorin de bus door het schitterende landschap van Bihar, vol palmen, uitgestrekte velden, ossen en lege rivieren en hier en daar een baksteen over in Rajgir aan. Rajgir licht in de armen van een stel archaisch ogende bergen of heuvels vol wit steen en begroeid me heerlijke savanne achtige jungle. Het is hier droog maar toch levendig en gelukkig is het het koele seizoen want in de zomer is het hier volgen mij niet uit te houden. Rajgir is een plek waar Bouddha voor zijn verlichting en Mahavira van de Jains een tijd geleefd hebben en staat zodoende vol tempels, afgezien van het feit dat er drie hete bronnen zijn die erg populair zijn bij Hindu pelgrims die het als een gift of zelfs incarnatie van Laxmi, de godin van de overvloed zien. Het is hier wel chill, en ookal slaap ik in een kamer niet ver van de weg, de lucht is een hele verademing ten opzichte van Varanasi. Ik dwaalde wat door de groene velden vol vogel gekwinkeleer en rust en zag mensen over de weg lopen, een rickshaw komt en gaat, een buffeldrijver, een marskramer met een net vol potten en pannen op zijn hoofd. Tempels hier en daar, de geur van bloeiende kruiden in de lucht, wat een heerlijke plek is dit, om te leven.
Laten we dat allemaal doen, op deze prachtige planeen, in dit mooie moment, dit jaar, deze tijd die wij hier zijn. Laten wij genieten van elkander, en van deze schone wereld om ons heen, en binnenin ons. En voor hen wie nog wat extra inspiratie willen raad ik dit mooie bericht aan: http://www.youtube.com/watch?v=Q3zJm98UXzQ
Voor nu alles rust en vrede, Om shanti, I love you. GaAn

33. Pi- Pa- Pokhara

2009-12-12T08:18:00.003+01:00

En zo kwam het dat wij al snel weer in de space bus zaten vol-on met muziek en ronkerigheid en vlogen met een vaart door de bergen. Het was nog mistig hier en daar maar ver ver weg aan de rand van de horizin heel ver onder ons konden wij al de vage omtrekken zien van het meer van Fewa dat als een tou gespannan lag tussen de grijs-groene bergen. We reden mij onbekende wegen af en na de kam van de berg verkent te hebben doken we ineens naar beneden en geraakten zo weder in de buitenwijken van Pokhara die zich om een diepe modderige kloof heen drapeerden en waar beton klakeloos overal over het zachte geel van de droge valden heen gegoten word. Bij de Banana Garden Lodge vonden wij een thuis, ik en mijn broeder Stephan, of Raj zoals die dezer dagen ook wel bekend staat en lieten onze getaande ledematen en voeten genieten van hun welverdiende rust poze. Toen de vergevorderde blaren en gekneusde schouders zich na enkele dagen, mede met de hulp van wat Stato-Dynamische Yoga gerecupereerd hadden begaven wij ons nu nog maar eens op pad voor een fijne dagtocht, nu zonder bepakking naar het uitkijkpunt van Sarankot. Nou, dat is eigenlijk niet helemaal waar, we gingen voor een wandelingetje en kwamen uiteindelijk een viertal uren later en een kleine achthondert meter hoger daar uit, en dat beschouwden we toen echt als een zeer beschaafd ommetje. Nu was de hemel gekleurd met wolken en dus weinig sneeuw te zien maar toch ontwaarden wij wat spitse neusjes. Beneden zagen we de zware kronkelende armen van de rivier die zich door de reistvelden wond en aan de andere zeide een steile klif begroeid met groen regenbos vol apen en wilde vogels. Het werd al schemerig eer wij aan de afdaling begonnen en weer beloofde ik mijzelf; Gast, daal nooit van een steile helling af na zonsondergang! Bij de allerlaatste loos verdwaalde fotonen die nog ronddwaalden in deze duistere contreien ontrukten wij onszelf aan de sluimerende klouwen van de jungle waar de dag en nacht geluiden nu van wacht wisselden en bereikten zo toch weer veilig de weg. Daar aten wij een van onze laatste Dahl Bath's bij een man op de grond van zijn winkeltje terwijl zijn pientere kinderen ons van hun beste engels voorzagen.

Na enkele dagen hielden wij pokhara wel weer voor gezien en emigreerden naar de randen van het schone meer van Begnas waar wij twee nachten doorbrachten in een drankhol van een hotel aan een bubbelende zwarte sloot verbazingwekkend genoeg vol vissen. Om het hele meer liepen wij heen, wat onds de gehele dag duurde, dwalend door de dichte jungle vol spinnen die gouden draden sponnen, vele reistterassen waar waterbuffels nu weer aan het ploegen waren of landsvolk de oogst aan het opstapelen in grote schoven. Heerlijk was die dag waar wij vaak het spoor bijster raakte maar immer het meer aan onze rechter hand hielden en zo uiteindelijk toch uitkwamen op de plek waar ik tijdens vipassana van had gedroomd te komen. Een paar houten vissers hutten op een grassige heuvel waar kippen de dag aankondigden. Enkele blauwe boten licht dijnend op de zwakke golfslag en mannan en vrouwen die over het water terug kwamen van de verafgelegen markt. Nu konden wij ook het rode gebouw van het Dhamma centrum zien liggen op die uitstulpende heuvelrug boven het meer, omringd door het levende groen en de heerlijke geur van de natuur. We zaten onder de reuzen ficus, beklommen extreem steile heuvels enkel geschikt voor balans-fanaten en zagen de zon verdwijnen in het rode stof van de Nepalese Terai. Van daar zochten wij een bus naar beneden, vonden die, en kwamen zo na een lange dag rijden in Lumbini aan, de geboorteplaast van Gautama de Bouddha.

Daar namen wij ons vertrek op in een van de luxe slaapzalen van het Koreaanse klooster die zelfs electrische bed-verwarming hadden en een blinkend toilet vol mieren broeders. Ook het monniken eten wat ons werd gegeven na het luiden van de bel was niet mis, bruine rijst met heerlijk knaperige groenten, miso soep, salade en vershillende groente ragout's hielpen ons in onze meditatie in de stilte. Het hele complex van Lumbini licht in een prachtig stuk waterlanden natuur vol lange gele grassen en trouwe platte bomen, duizenden vogels en heldere lucht. Daarin zijn hier en daar klootsters gebouwd van de vele verschillende Boeddhistische landen elk in meer of minder hun traditionele stijl. Zo kan je dus goed zien hoe ze allemaal hun eigen invulling hebben gegeven aan de woorden van de Bouddha en hoe dat tot expressie is gekomen. meerdere tempells waren echter nog in aanbouw, zo ook de tempel van het complex waar wij verbleven maar het framework stond er al. En daar in, op de kale betonnen grond weerklonk wederom de hyme ot the Fayeth, zacht en harmonieus en zo zagen wij weder, de beste tempel is een lege tempel. Geen vorm of naam geven aan het vormeloze dat voorbij elke verwoording gaat. Enkel puur het gewaarzijn dat er iets is, laat het open, vrij, en dus in alle schoonheid. Alles is liefde, hoe wil je dat in een beeld vatten? Ook zagen wij de vele monniken en pelgrims in vele verschillende kleuren gewaden in alle scharkeringen oranje, rood, grijs en wit.

Toen was onze tijd in Nepal voorbij en na onze wekenlijkse dag van stilte stapten wij wederom in het ronkgeval en passeerden al snel de grens naar India. Wederom in het land van de Veda's en de miljoen goden. Waar het soms wel lijkt of alle zes en een half miljard mensen op aarde zich enkel in hier bevinden. Zo gouw je de grens over loopt komt je de schroeierige, volle geur van smeulende vuilhopen en kolenvuurtjes je te gemoed Als ook ontelbare koeien, bedelaars en rikshaws, olifanten, honden, chai walla's en een hele golf van oorverdoven kabaal weergalmend tussen de knerpende wielen van een lange stoed volgeladen trucks die wachten om het simpele Nepal binnen te gaan. Is dit een vlucht de gekte in? Nee, in dit geval is het een statige en lang ge-anticipeerde gang richting de Ganges, naar de stad der steden, de oneindige bakermat van cultuur en religie, de stad van mijn dromen, Varanassi.

Voor steef was dit zijn eerste rit per Indiase trein en gelukkig hadden we goed de ruimte als er tenminste niet drie indiase jongens over ons heen gebogen zaten om ons te vragen wat onze 'Goede Naam' dan wel niet was en waar onze Familie tot in de zevende generatie vandaan kwam en waarom we nog niet getrouwd waren. Afgezien daar van was het alles erg prettig en reden we nog diezelfde avond, al was het dan laat, Varanassi binnen, en rees mijn spirit op to grote hoogtes. Yess, yess, I remember this, Oh sweet Varanassi, wat bliss to be able to rest my tired eyes upon your beautifull shores once more. En zo versteek de tijd. Nu alweer drie weken tussen de smalle straten en stegen en dwalend langs de traag stromende rivier op haar roze bedding van eindeloze stenen trappen. Hoe geniet ik van deze plek, hoe voel ik me hier op mijn gemak. Na een poosje zoeken hebben we nu een Yoga leraar gevonden met zo'n aardige zachte stem die ons elke ochtend les geeft en ons er nog een massage gratis bij geeft ook. Raj leert Djembe spelen en ik doe een frevente poging de bamboe dwarsfluit onder de knie te krijgen. We hebben een blauwe kamer waar de zon de hele middag de bedden en vloer doet oplichten in een gouden gloed. Vanaf ons dakterras kijken we uit over de gehele Ganga en de platte landen daar achter en s'avonds gaat de zon onder achter een wil war van vele honderden papieren vliegers in duizend-en-1 kleuren van de kinderen die hun hele jeugd weinig anders lijken te doen dan op hun platte daken vlieger gevechten te houden. En nu, nu is ook mijn liefste vriendin en kameraad en zuster Vita hier aan geland, die ik in dit leven voor het eerst in Israel ontmoette, en mijn dagen zijn gevuld met het licht van de dubbele zonnen. Wat een heerlijkheid om omringd te zijn door zo veel moois, door zo veel liefde en vriendschap. Het is als muziek van binnen die niet ophoud. Ik leer van de woorden van wijsgeren als Sri Sri Ravi Shankar, Sadhguru Jaggi Vasudev, Milarepa en Ramana Maharishi en leer de wijsheit te zien in een ieder waarvan ik he zegen heb die te ontmoeten. Onderlings zijn we allemaal verbonden, ons zelf leren kennen is ook het leren kennen van de zielen om ons heen. Er weerschalt muziek vanuit elke hoek en de viberaties dringen door tot diep in de kernen van onze genen. Een grote relaxatie vind plaast. Bevrijd, bevrijd jezelf van gedachten en laat je zon stralen, je licht, dat je bent, lach en voel die warmte in je hele systeem rondsuizen. Ik houd van jullie, ik houd van mij, Alles is liefde, Aummmm Aummm Aummmmmm Shanti........

32.5. Ein, Zwei, Drei...

2009-11-26T08:04:00.002+01:00

32. Annapurna

2009-11-15T08:37:00.009+01:00

Yaa, crazy Kathmanduu, Zo veel lawaai en stof en enkel midden in het holst van de nacht stilte, enkel verbroken door het geblaf van roedels wilde loslopende honden met kwijlende zwarte bekken en plukkige vette vachten. Mediteren in het duister en ontwaken in deze wereld bij kaarslicht met mantra's en innerlijke vrede. Toen we ons boeltje dus bij elkaar hadden maakten we ons maar op om er opuit te trekken, maar zeker niet voor ons respect gebracht te hebben aan te stupa's van Swayambunath en Bouddha. Zo gingen we dan nu samen, Stephan en ik in de all dolpa surround VCR Bollywood driving expirience, oftewel, de Local bus. Het duurde zoals gewoonlijk een tijdje om de constipatie van de stad uit te komen maar uiteindelijk waren we dan toch op weg en sneden ons een weg door de groene bergen van de lage himalaya, absoluut geen tijd verspillend aan dingen als remmen of je aan je eigen weghelft houden, wie wil dat nou? Zo kwamen we dus tegen het einde van de middag aan op onze bestemming en niet ver meer van het begin van onze wandeling. In een vreemd buitenwesten achtig dorp zonder stroom en met een stel dorpelingen die karton in een vlammende ton aan het werpen waren sliepen wij en rezen nog voor de zonsopkomst voor de eerste bus naar de echte bergen. Halverwegen stopten we voor een korte pauze en daar was een enorme Banyan boom met vele zijstammen en een hoge groene canopij met dikke stevige bladeren. En daar onder, tussen het schemerige morgenlicht geweven hing een meesteres der spinnen in haar reuzachtige web van zeker vier voet doorsnee met vele delicate omwendingen draad en zij zelf in het midden, lang rood gestipt lijf met poten als een hand, harig en scherp, als een kruis biddend op een verloren ziel van een prooi. De zon klom gastaag omhoog en voor deze haar zenit bereikt had waren wij bij het begin van onze wandeling in Besi Sahar. Vanaf hier planden wij geheel om het massief van de Annapurna's heen te lopen, op onze sandalen wel begrepen. We begonnen dus maar en liepen door het nu nog groene weelderige landschap vol insecten en vogeltjes en menig kronkelend liaan. Tussen de nu gelende rijstevelden vonden wij ons eerste nachtverblijf nabij een grote grijze steen en probeerden nu entausiast onze vers gekochte slaapzakken uit. Toen de eerste zon op de hoge toppen viel gingen wij weer opweg en hervolgden ons pad door de al maar nauwer wordende vallei waar in de diepte de heerlijke melkachtig blauwe rivier stroomde die zich zeker nog pas enkele ogenblikken geleden van de Gletcher optrukt had. We stegen en kwamen over een heuvel vol schattige huisjes en vele koeien en andere dieren, ook weer de vele bekende muilezel caravaans. Elke dag vorderden wij een beetje verder langs de rivier tot de wanden van massief steen zich geheel om ons heen leken te sluiten en er enkel nog een nauwe kloof over bleef waar met vereende krachten kunstige paden doorheen waren uitgehouwen die de doorgang mogenlijk maakten. Het werd nu al fris in de morgen en zodra de zon verdween achter de bergrand in de namiddag en het wassen van ons zelf werd een ijzige ervaring die we maar het liefst vermijden. Na enkele dagen gingen we een hoek om en kwamen in een bredere vallei waar de invloed nu steeds meer tibbetaans boeddhistisch begon te worden met hier en daar Chortens en gebedsmolens als wel als witgekalkte poorten voor de grotere dorpen en huizen getooid met vele gekleurde gebedsvlaggen die de goede gebeden door de wereld verspreiden. Ineens was ik Stephan kwijt maar al gauw bleek dat hij een ander pad had ingeslagen om zich via boomwortels en takken over de rivier geslingerd te hebben en zo zag ik hem algauw staan aan de overkant die ik toen met een bruggetje bereikte. We maakten een geweldige klim en kwamen zo in de regionen van het wolken bos dat vol bromelias en baardmossen is en waar het late licht atmotfeerisch door de toppen van de ceders scheen. Tenmidden van dit bos, aan de overzijde van een klein stroompje vonden wij een thuis bij de houthakkers famillie in het bos waar alle meubels degelijk en zelf gemaakt waren en de bedden zacht en warm. We werden inmiddels erg vernuftig in het afdingen en kregen dit alles plus ontbijt dus voor een habbekrats, wat onze stemming en zeker niet minder op maakte. Nog voor het eerste licht de smetteloos witte pieken roerde die voor en achter ons oprezen boven de donkere toppen van het wolkenwoud stonden we al weer min of meer op het pad voor een lekkere ochtendklim in de vrieskouw maar werden hartelijk beloond door het mooie bos dat nu ook rode berken en populieren begon te bevatten die samen met de rode wingert het bos in vuur en vlam zette, als ook de piepkleine maar oh zo heldere blaadjes van de kleine duindoorn die als bommetjes de heuvelzeide verlichte. Nu kwamen we boven de 3000 meter en waren de daken van de huizen weer plat, net als in Ladakh. Nu stonden er vele Yak's in het veld om het laatste gras te verorberen dat was overgebleven na de oogsten van boekwijt en gerst die nu in hopen te drogen lagen op de daken en werden gedorst door middel van een drietal koeien of buffels die als maar om een paal heen lopen, het graan onder hun hoeven plettend. We sliepen bij een familie Sharpa's in huis in hun grotachtige achterkamer veilig verstopt ver van de bijtende wind en gruwelijke kou die hier zeker heerst al de winter eenmaal intreed. We aten zoals elke dag Dahl Bath Tarkari wat rijst met linzen en groentekurrie is onder het 'all you can eat' princiepe en genoten van de warmte van het lemen fornuis dat tevens als verwarming diende midden in de keuken. Nu was het volle maan en stonden we oog in oog met de grote bergen van de Dhaulagiri. Drie van de vier Annapurna pieken rezen nu recht voor ons op, geheel in sneeuw bedekt laaiend in het maanlicht. Het lijkt wel of hun werkelijke formaat niet overdag ingeschat kan worden om zich enkel s'avonds bloot te geven in volle glorie, grandiose en meesterlijkheid. Je kon er zo lang naar kijken als je wilde, met Orion en Sirius boven je hoofd, het hield niet op ongeloofelijk te zijn. We trokken voort en kwamen door het gehucht Manang wat het grootste op deze rand van de aarde is en gingen nu echt het No Man's Land in. Enkel nog wat veredelde Yak schuren kwamen wij tegen met hun bewoners die zich bij dit weer nog heerlijk voelen op de hoge berghelling, ook s'nachts op 5000 meter bij min tien. Goed na Yak Kharka werd het landschap al maar droger en dorrer en stegen we boven de boomgrens uit en belanden zo in Thorung Phedi op ongeveer 4200 meter. Daar bibberden we twee nacten om te acclimatiseren in onze slaapzakken en een stapel dekens en vonden zo ook uit dat met name mijn slaapzak niet zo maar een slaapzak was, maar een tover slaapzak. Het was namelijk zo dat, als mens ging je er in, en als kip kwam je er weer uit! Dat is nog eens magie! Gelukkig hadden we redelijk wat vogelzaad bij ons in india ook wel bekend als Dal Muth en dus liep het gelukkig allemaal nog goed af. De kippenzak weer veilig in zijn hoesje gepakt en de zakken op de rug gehesen maakten we nog een vastberaden koker alvorens een poging te wagen naar de pas. Zo gezecht zo gedaan, gevuld met Tsampa en gewapend met super voedsel van een vertrokken klimgroep dat ons sterk aan walvissemen deed denken begonnen we omhoog. Het was pas net licht en nog bitter koud maar al na enkele minuten voelden wij geen kou meer sinds we ons tegen een plus 50 graden helling aan het opwerken waren, een puinhelling van los grint en stof van enkele honderden meters hoog. Met aandachtige ademhaling en ritmisch lopen ging het heel aardig en was het eigenlijk als een diepe meditatie waarbij alle gedachten weggebrand werden door de intense inspanning en het gebrek aan zuurstof op deze hoogte, nu nog maar zo'n 50%. We bereikten algouw het far out of the way Base Camp van een op andere piek en toen we opkeken merkten we dat we nu geheel omringd waren door witte sneeuw landen en stenige pinakels op oog hoogte. Ook de zon had ons nu bereikt en dus gignen we verder over een mega morene en verblindende ijsvelden tot we rond het middaguur op het zadel van de bergen kwamen en op Thorung La, 5416 meter. Een wirwar van flaggetjes, bergbeklimmers, ezels, tenten, fotograferende toeristen en een hoop vertrapte sneeuw wachte ons op, alswel onze laaste zuur bewaarde morsels pinda's en chochola, nou en die smaakte ons goed. Maar voor we ons daar aan te goed deden liepen we eerst drie maal om de hoop al daar verzamelde stenen heen en voegden er ook zelf een aan toe, zo hoort dat uit respect. Toen stoven en gleden we weer naar beneden aan de andere kant sinds we nu toch wel wat van hoofdpijn begonnen te ontwikkelen en deden op weg naar beneden ook nog een lekkere portie sneeuwblindheid op die alle bergen en ook de sneeuw toch wel een heel apart psychedelisch kleurtje gaven. Het afdalen was eindeloos en stil, en we zagen voor ons het bruin stoffige dal van Mukhtinath met daarachter de wijde oude vallei van de Kali Ghandaki, de zwarte rivier. Weer een heleboel vlaggen in spinnenwebben op de rotsen en een wild heide landsschap of iets wat daar voor mij op leek, maar dan in de bergen. Mukhtinath was niet echt een parel uit de kroon aangezien het redelijk volgeplempt staat met een toeristen bazaar maar voor nu deerde het niet en lieten we enkel onze kuiten rusten op zo'n 3700 meter. Toen we bijgekomen waren maakten we een wandeling door de prachtige omgeving waar het nu volledig herfst was, waar sommige bomen al kaal waren en de bladeren in gele hopen op de grond lagen die ritselden als ik er doorheen liep. Oh hoe mis ik de herfst. Het bruin en rood aan de bomen, het beige van het land, de frisse wind en de stormen en het tot rust komen van het land. Op enkele van de vele terassen werd nu al geploegd met ossen en het wintergraan gezaaid. De Ne netjes in de geul verspeid door een geoefende vrouwenhand terwijl haar man de ploeg kaars recht houd en hun duimeling ons van de kant af toe Namaste'd. We liepen door verstilde clusters van huizen, waar het in de stegen enkel van kinderkreten ontbrak en de oude huizen nu soms in verval zijn. Maar waar ook nog zo veel leven is, en dood. Het word winter en dus werden overal Yaks omgelegd, op de Bouddhistische manier, hoe vreemd dat ook lijkt, zonder bloed en met minimaal lijden. Ik heb in het oog van de Yak gekeken terwijl het licht zich daar naar elders begaf. Ik het het verzet gezien, en de strijd. Maar ik zag ook de Tao van dit alles en het leven dat transformeert en de natuur die zijn weg heeft. En wat ik naderhand enkel nog kon zeggen was; Waar is de Yak? Van deze stille landen daalden wij al gauw weer af, geplaagd door de kouw en geraakten zo in de Kali Ghandaki, de spleet die al bestond voor dat de Himalayas zich op deze plaats verhieven. Heel anders voelde het hier dan aan de andere zijde van de pas. Veel breder was het dal, met een wijde rivierbedding vol stenen en kiezels met slechts een smalle stroom die zich vanaf het droge Mustang een weg zocht door het grind. Je kon nu zien hoe de bergen al gauw ophielden richting het noorden waar achter Tibet stellig licht. Geen planten groeiden er nu vrijwillig aan de hellingen en mijn lippen barsten op de wind. Maar er was soelaas in het vooruitzicht van onze ontberingen en naarmate we daalden werd ook het klimaat aangenamer. Een nacht bleven we in het schone Marpha waar alle huizen wel op elkaar gestapeld leken als in een Marrokaanse Kashba met hun platte daken aaneensluitend en overal stapels brandhout op de muren gestapeld. Ezels die ergens onder een afdakje stonden te mediteren zoals ze dat zo goed kunnen en een klooster dat hoog boven de wirwar van witte huizen uitrees. Wij sliepen in een familie huis waar ook de appeldroging op volle toeren draaide op het dak en alle familileden, jong en oud aan het schillen en snijden werden gezet. Toen gingen we een hoek van de bergen om en waren we ineens weer in de jungle, en was de warmte weer terug, oehh was dat even goed. Genieten van slapen met je voet uit het bed zonder dat hij er meteen vanaf vriest of dat je met ijsbloemen op je handen loopt als je even wat hebt afgewassen in super-gecoold water. We bereikten Dana en ontmoeten daar ene Baba Yoshi die ons vanaf toen de weg heeft gewezen door de gematigde bergen. Soms niet bepaald de kortste weg maar toch wel de leuktste bij uitstek. Voor we het wisten waren we al in Tato Pani en groeide de reuze bamboes ons al weer om de oren. Ook dit is een redelijk makeshift dorpje ge-mushroomed op de toeristen industrie maar het water is en niet minder om en daar lieten we ons dan ook minstens enkele uren in weken om het opgespaarde vuil van de afgelopen tijd er goed af te weken war soms een licht knosperend geluid gaf, de korstjes die afvielen, jawel het was heet water wel te verstaan. Nu hadden we de echte hoge pieken al weer ver achter ons gelaten en de warme vochtigheid werder omarmd maar voor ons lag nu nog een pittige klim over een heuveltje van zo'n 3 kilometer. Een laatste blik op de lange vallei van de Kali slaand en onze rugzakken weder op onze inmiddels getaande ruggen werpend gingen wij dus maar weer verder, die brave Steef, inmiddels hernoemd als Raj door een aardige maisboer met Nepali Special in zijn zak, en ik (niet in de zak, gelukkig). Zo zwoegden wij ons omhoog, af en toe op onze half vergane kaart turend, en soms ook het pad gadeslaand, maar niet goed genoeg blijkbaar want ergens na de lunch raakte het pad ons goed kwijt, of wij het pad, daar waren we nog niet helemaal zeker van, maar na Baba Yoshi geraadplaagd te hebben als mede een locale geitenhoeder die ineens uit de jungle boven ons verscheen besloten we toch vastberaden voor avontuur en vervolgden dus onze weg recht door de jungle, over veldjes, door doornstruiken en langs buffelpoeltjes en dat alles op een toch wel steeds steiler wordende helling. Wonderbaarlijk genoeg kwamen we uiteindelijk toch heelhuids (nou ja, niet onze voeten maar dat kwam meer door de blaren dan door de rotsen) aan tenmidden van een gersteveld en zagen daar huizen, en, jawel, de weg. Zo continueerden we onze klim om tegen de schemer weer ergens neer te strijken in een of ander klein dorp op een hard bed, maar oh zo gekukkig. In de morgen ging het verder omhoog nu door het grootste Rodondendhron bos ter wereld wat ook wolkenbos was en waar het vol was van vogels en de lucht heerlijk vers. De zon werd ons ontnomen door een dunne wolkensluier die ook de volgende dagen hangen bleef. Op een gegeven moment kwam er zelfs wat van neerslag uit maar wij lieten het ons niet deren en daalden na de pas van Yak kaas en brood rap af door het schitterende bos vol rood en groen en geel en heldere klaterende bergbeken die over rotsen klotsten en vielen en kolkten in schone diepblauwe poelen die er om schreeuwden om in gezwommen te worden. Maar, mij niet gezien, veelste koud. Dus namen we de trap van 3200 nogwat ongelijke stenen treden en raasden naar beneden. Dit was bijna het einde van onze looptocht. Na nog een nacht in een houten hok zonder plafond bij niet zo gewillige gastheren was het de volgende morgen nog maar een klein endje naar het begin van de autoweg dat we snel aflegden. De huizen hadden inmiddels weer gespitste daken van hout of lei. Yaks waren ingeruild voor zwarte vreemdgehoornde koeien. Droogte maakte plaats voor sappigheid. En voor ons maakte de hoge wilde bergen weer plaats voor de chaos en gekte van de stad, in dit geval Pokhara en het meer van Fewa waar nog immer de vissers in hun blauwe boten varen in de ondergaande zon en de heuvels mistflarden dragen als exquise grijze boa's. Wat een prachtige tocht was dat. Wat een droom van herinneringen en indrukken. Wat een schoon leven van eerlijk werk en echte producten. Wat ben ik een geluksvogel om zo even de herfst meegemaarkt te mogen hebben die ik vaak zo mis in de tropen, en ook een geluksvogel om hier uberhaubt te zijn. En wat een prachtige ervaring om hier met zo'n vriend te lopen die elke dag verder ontpopt na zoveel jaren van opsluiting in de westerse matrix en wat ben ik gelukkig om te zijn, om te leven en om elk moment te kunnen vieren. Wat is deze wereld een wonderlijke droom met al haar kleurige facetten en fases en stromen van emoties en gevoelens. Een rivier die al maar veranderd en nooit dezelfde is. Een leven, een explosie bevroren in de tijd. Wat ben ik blij, om te Ademen.

31. Goed Geluk

2009-09-20T11:56:00.007+02:00

Zo, dat was een lange blog-stilte, maar nu weer een verwoede poging om mijn meest recente omzwervingen in woorden te digitaliseren, kort en bondig. Na nog een aantal nachten in het heerlijke Vashischt met haar bronnen en beboste hellingen, houten huizen en goedaardige dorpsbewoners, als wel als een gijsharige Baba met wie we enkele keren rond het vuur zaten, zat mijn repoos er op en was het al weer tijd voor mij om India wederom te verlaten vanwege mijn visa perikelen. En dus nam ik op een frisse sterne namiddag de bus vanuit manali waar de late zon wolken roos verlichte waar ze zweefde boven de grillige toppen van de donkere berg. We zoefden door de nacht en geraakten zo zonder veel oponthoud in Daramsala, maar dan wel om vier uur s'nachts. Nou is er niet bijster veel te doen in Daramsala om vier uur in de ochtend maar toch was er al een stelletje mannen wakker die op een hoekje chai stonden te maken die ik met wat Tsampa uit mijn tas veranderde in een heerlijk warm en welbehagend ontbijt. Ik herinnerde me deze plek nog redenlijk goed van zes jaar geleden en liep dus na een poosje naar het nabije Dharamkot, door het duister, door het grote stille bomen bos. Nog altijd was het duister toen ik daar geraakte en uit de vallei klonk een jammerlijk doordringend gekerm op vermoedelijk van een sterfgeval. Ik liet me er niet zo door storen en ging op een open plek zitten om de morgen af te wachten. Dat was niet lang meer en al snel verbleekte de vele sterren en de maan todat aleen de Oh zo heldere Jupiter nog fier aan de hemel stond te blinken tot net voordat de zon achter de horizon tevoorschijn kwam. Nou bleek al gauw dat ik weer eens op precies het juiste moment was komen aanzeilen en dat er al de volgende dag een drie daags seminar van de Dalai Lama zou zijn hier in zijn eigen tempel wat redellijk uitzonderlijk is. Ik schreef me dus maar in en zat zodoende de volgende morgen met een vers gescoorde radio aan mijn oor (om de vertaling uit het Tibbetaans te kunnen horen) tussen de vele andere duizende van ieder soort en kleur, maar toch ook overwegend veel diep rood en zonnegeel van de monniken en nonnen uit Tibet. Zo was ik daar voor drie dagen en het dorp was in rep en roer. Maar zoals ik al schreef liep mijn geoorloofde verpoos te einde en dus daalde ik nu af van de Himalaya naar de vlaktes van Punjab, per trein. En niet zo maar een trein, maar een smalle baan trein die zich over honderden bruggen en vele tunels door het vruchtbare sappige groen bewoog al dan niet op een al te hoog tempo. En zo legden we in de volgende zes uur de 141 kilometer af naar Pathankot, een groot kruispunt van vele wegen.

The road goes ever on and on,

down from the door where it began.

Now far ahead the road has gone,

And I must follow, if I can.

Pursuing it with eager feet,

Until it joins some larger way.

Where many paths and errands meet,

And whither than, I can not say.

- J.R.R. Tolkien -

In de chaos van Pathankot verbleef ik voor de nacht, en ontbeet met mini poerie's, wat erg schattig was ookal wemelde het er van de vliegen. Toen weer in de trein en op naar Amritsar, de hoofdstad van de Sikhs. Laat geen kwaad woord gesproken worden over de Sikhs, ze waren werkelijk aller vriendelijkst. Er was een gratis slaapzaal, gratis water, gratis eten in een gigantische maschine van een keuken. En alles was on-Indiaas schoon.

Blinkend schone vloeren van glad wit marmer versierd met vele figuren en nagedachtenissen aan Sihks uit de hele wereld. Ik voelde me al heel lang aangetrokken door de gouden tempel in haar schone spiegelvijver, en nu was ik er dan toch beland. Er word constant shanti muziek gespeeld wat het zingen van hun heilige boek is, die word beschouwd als een levende Guru en de hele omgeving is prettig en vriendelijk. Vele malen liep ik rond de grote vijver en bewonderde het schitterende juweel van de tempel in haar midden. het was ook hier toevallig weer een festival en het was er dus afgeladen met vele kleurige betulbande tiepes, sommige met hele sabels aan hun zeide en blauwe flapperende gewaden en rijkelijk bezette gordels. Wat een statige lieden die Sikhs, echt zo uit een oosters sprookje. De keuken is een wonder op zich en voed naar hun zeggen meer dan dertigduizend mensen per dag. Het eten is wel simpel maar gaat rap. Je zit met honderden op de grond in lange rijen en eten word op je bord gegooit in razende vaart. Dan ga je naar beneden waar een geluid vandaan komt alsof twee razende orklegers met volle vaart op elkaar in rennen of alsof een bulldozer over een hele berg golfplaat heet dendert. Het is de afwas die door vele honderden handen tegelijkertijd gedaan word in verschillende bakken en er word gesmeten en gegooit met de vaat dat het een lieve lust is. Behandel de vaat met zachte hand is er hier niet bij, tempo! Maar alles gaat in zo's spirit van vreden en goodwill, ik vond het echt zeer plezant. Ik liet de witte tempels weer achter me en ging nu echt op Nepal aan, weer. De zelfde grens, zelfde verkeers chaos, zelfde hitte, maar een andere tijd en objectief, Vipassana. De nacht bracht mij veilig naar Pokhara waar ik een week mijn tijd afwachte aan de kanten van het groene koele meer. Weer was het net festival tijd, Dasain was het en overal verrezen grote bamboe schommels waar door de kinderen verwoed op geschommeld werd tot laat in de avond, mensen liepen met reuzachtige tika's rond van rode rijst en witte pasta soms wel zo groot als een halve golfbal, erg fraai allemaal. Pokhara met haar bootjes en vissers, riet, koeien en waterbuffels, en het levendige bos. Het heerlijke bos wat de jungle genoemd word die ik hier en daar verkende met een stevige wandeling naar de kam van de heuvel, daar waar de beek uit de grond kwam opwellen. Naar de kam door de velden van droge stopels waar nu man en vrouw gras aan het snijden zijn voor de komende winter, of het droge seizoen. De kam vanwaar je geheel Pokhara kon zien en ook de bergen. De wonderlijke bergen die verstoppertje speelden met de wolken en tegen de avond een rij ongeloofelijke donderkoppen tevoorschijn bracht die oplaaide in het oranje vuur van de zon en ons in de nacht bereikten om de bananen planten buiten mijn raamen te doen zwiepen en buigen om er in de morgen verfomfaaid bij te staan. Die rotsige kam, waar ik als een ongekend koning op de stenen trans mijn plaats deelde met een meester van de wind, kraalogen en vlerken zwart met een illuster blauwe gloed. De week in Pokhara paseerde en ik poogde mij voor te bereiden op wat komen ging. Maar is het echt mogenlijk je op zo iets voor te bereiden? Mischien een beetje, hoe dan ook, op een goede morgen liet ik mijn meeste goed achter onder het bed van mijn hospita en trok naar het meer van Begnas, een dozijn kilometers buiten de stad zoals de bergkraai vliegt. Op een uitstekende heuvelrug hoog boven het oppervlak van het meer vond ik het roodgekleurde retraite centrum en was gelukkig nog op de juiste dag ook. Die avond begon de stilte, ookal was het dichte bos om ons heen nooit stil van de cicaden en krekels en de uberluide alarmkevers die al bij het eerste straaltje licht lieten horen dat ze weer een nacht overleefd hadden met een oorverdovend gesnerp. Om vier uur in de ochtend rezen wij voor tien dagen lang en werden door middel van meditatie en ademhaling de diepere regio's van ons bewustzijn in geleid. Meer dan tien uur per dag zaten wij in de Dhamma hal en leerden de weg van de Gautama de Buddha. De weg van de vrede en compassie. De weg van een eerlijk leven en van het leren kennen van jezelf. Tien dagen waren wij in stilte met een mens of vijfentwintig ondergingen wij dit innerlijke experiment. Het expiriment van Vipassana, dingen zien zoals ze werkelijk zijn. Veel woorden vallen er over uit te storten maar zoals de Buddha al zei, je moet het ervaren, woorden brengen je er niet. Ik raad dus een ieder aan die er meer over wil weten het zelf te proberen, ik heb de website hier boven in het lijsje gezet. Over de pijn van het zitten kom je wel heen, en juist die pijn kan zo een hulp zijn om dieper in jezelf te duiken. Geen verzet, geen lijden, acceptatie en rust. En meneer Goenka liet ons lachen en verwonderen over onze eigen onwetendheid en fasineerde ons met de wijsheid van de Dhamma (Dharma). Ik vond het een onwaarlijke ervaring en wie weet word deze nog vervolgt. Ik mediteer nu in elk geval een stuk meer dan eerst en probeer constant de wereld te voelen, te ademen in bewustheid en lief te zijn voor alle wezens om mij heen. Op een zonnige morgen waarbij de hele Dhaulagiri bergketen voor ons zichtbaar was werden wij weer vrijgelaten in de buitenwereld en ook dat was een wondere ervaring. Zo schoon en kleurig leek de wereld. Maar ook zo onwerkelijk. Wat een wonder, een wonder. Terug naar Pokhara en slapen en zijn in de Boedhistische gompa aldaar met zo veel vriendelijke gezichten die mij aankeken als ik uit de stilte van mijn meditatie kwam opgedoken. Nou ja, stilte, het gekwetter gaat gewoon door ,maar het raakt me op een of andere manier nu minder dan eerst, en ik ben meer gewaar door middel van mijn zintuigen. Maar ook dat was Anithya of tijdelijk en zo vond ik mezelf twee dagen later al weer zeilend bovenop de bus richting Kathy (Kathmandu) terwijl de onwerkelijke witte muur van de Anapurna Himal achter mij verdween, maar het duurde een hele tijd en ik heb meerdere keren mijn nek verdraaid om het sureale spectakel dat ze waren te aanschouwen. Kathmandu begint met een langen trage opstopping op s'lands enige tweebaans 'snelweg' en die duurt eigenlijk wel gewoon voort tot in het centrum van de stad. Maar ik houd van Kathy, het heeft iets. Een diepgewortelde athmosfeer, een huiselijke geur, een charme die ik nooit faal op te pikken, en nu ook een vriend. Jawel, mijn goede vriend en broeder Stephan heeft na vele jaren slavernij en bondage de schakels van het westen van zich af gegooit en is voor het eerst op de bonnevooi op reis gegaan, en ik mag hem hier in de fijnere kneepjes van de kunst inwijden. Zo kwam hij geheel vers en nog geurend naar het Europees continent de deur door, en is hij nu al weer een aantal dagen hier, en weet inmiddels het verschil tussen een puri, een chapatti, een naan en een parotha, als wel de reden waarom Nepal Nepal is. Hij, en ik ook wel vielen weer eens met onze neus middenin de ghee want het is nu Deepawali festival wat vijf dagen duurt en gepaart gaat met een hele hoop feeselijkheid en versierde straten. Het is het lichtjes feest en in de avond, waneer de stroom uit gevallen is zijn alle huizen met boterlampjes versierd, voor de deur en in de kozijnen en er worden prachtige rozetten en figuren op de stoepen gemaakt om Laxmi, de Godin van de overvloed te verwelkomen en er is veel vuurwerk. Vanmorgen toen ik uit mijn slaap geknalt werd begon er een fantastische optocht van wat mij de vele verschillende stammen van de omgeving leken. Allen hadden ze net weer iets andere kledij en de meisjes en vrouwen hadden echt de meest spectaculaire versiersels aan, op hun hoofd vooral. Het ging gepaard met veel getrommel troepen heldere fluitenisten en af en toe een klarinet. Het hele Durbar plein was vol met mensen en er werd ook met lange bamboes gezwengeld waaraan yakstaarten en vlaggetjes bevestigd waren. Het was een feestelijke bedoeling en vandaag gaan alle broers bij hun zusters langs om daar hun band te versterken en krijgen dan touwtjes om hun polsen geknoopt als teken van zorg. Zo ben ik alweer aan het einde van mijn verhaal, maar niet aan het einde van mijn weg. Mijn haar blijft groeien en in nu al weer minstens een centimeter. Vier het leven, vier jezelf, je bent mooi en goed, wees een bron van licht in je wereld, ken je bron en ken jezelf, dan kan je nooit meer iets gebeuren.

30. Aum Shanti

2009-09-02T07:48:00.011+02:00

Zo, nadat ik Aniet, mijn lieve moedertje weer op de vliegmachien had gezet was ik nog een dag of twee in Delhi en plande mijn ontsnappingsroute. Delhi met al haar koeien en rikshaws, getoeter, treins en oude zwarte ambassador taxi's. Maar de tijd kwam, het was druk en vochtig, maar de trein verscheen uit het duister met eerst een lange doordringende HoooT en al snel verdwenen de lichtjes van de stad al door de betraliede ramen van de tweede klas slaaper. Ik had het laatste kaartje weten te bemachtigen in de touristen klasse en zat zodoende met twee jonge uitgelaten en immer beleefde Japanners, een Duitser in zwarte gestapo jas en leger kisten, een poetische Spanjaard met een gedichten bundel vol magisch Spaans, een groene Oostenrijker, een Ier en ik zelf in de couchette, nou ja, ik bedoel het
hedendaagse yoga opleidingen aan de voeten van de machtige Himalaya. Maar de trein ging niet zo ver als dat en zo belande ik eerst in de vroege morgen in Haridwar. Ook dit was een heilige stad en zat vanwegen de vakanties totaal vol geboekt dus liep ik maar wat rond en voor ik het wist belande ik met rugzak en al in een gondel en werd zo de berg op gehesen. Daar boven tussen een woelige menigte allemaal in de weer overal rode touwtjes aan te binden en rode pasta op pilaren en beelden te smeren, alles voor het vergaren van veel goede Karma. Ik was helemaal niet uit op enig Karma dus liep er maar wat in stilte rond tot ik een leeg zaaltje vond waar in schemerig licht een beeltenis stond van het wezen die wellicht wel eens, in een ver vorig leven mijn Guru geweest zou kunnen zijn, Shri Shankaracharya, met zijn kale hoofd en simpele oranje gewaad en immer die heldere eerlijke ogen. Nou leefde hij meer dan duizend jaar geleden dus weet niemand presies meer hoe het fysieke omhulsel van deze geest er uit heeft gezien, maar dat doet er ook eigenlijk natuurlijk helemaal niets toe, ik heb iets met die figuur. Zo zat ik even in zijn schemerige lege kamer op de grijs marmeren vloer in eerbied voor deze verkondiger van het monoteisme, alvorens weer af te dalen door de mot regen en op een modderige weg door de jungle te belanden waar ik me erg prettig voelde. Er waren bosvogels en salamanders en alles leefde en ademde er. Het was op de zeide van de berghelling maar toch kwam ik meerdere scheenhoge olifant hopen tegen die er nog erg vers uitzagen. Zouden hier dan olifanten huizen, maar die wonen toch niet in de bergen? Whatever, ik daalde af naar de rivier, de Ganges en was daar op de vele ghats of getrapte oevers. Het was daar een waar bad festijn vanwegen de verjaardag van heer Krishna en er werd geplonst en gedoken en gespat, en het water stroomde stevig wegens de recente regens en de geofferde bladen met lampjes, bloemen en wierook erop werden rap verslonden door de woelige bruine stroom. Ik dipte mijn tenen er in voor ik weer door ging en na een bezoek aan het kolosale Shiva beeld aan de overoever dook ik in een van de post-industrieel ogende mega rikshaws en tufde alzo naar Rikshikesh. Het licht letterlijk in de schoot van de Himalaya's, of tussen de tenen, maar net hoe je het wilt zien, maar het is er groen, deze tijd van het jaar in elk geval. Ik was met het plan gekomen hier iets van yoga te doen maar vond algouw dat ze zich hier wel erg serieus nemen en prefereerde zodoende de rust en balans van de beboste bergen vol lianen en groene kool en rijst terassen vol gele en witte kwikstaarten, beo's en andere leuke vogels. Er waren rotsen totaal begroeit met lange grassen waar ook bomen uit oprezen vol lange spinakige wortels die het natte steen omklemden en op de terugweg van mijn fijne wandeling langs de Oh zo heldere, wit bruisende prana stroom van een rivier schoot er zelfs een lange zwarte slang over mijn pad. Wat een vaart! Nooit voor mogenlijk gehouden dat die dieren zo'n snelheid kunnen bereiken. Nou toen was mijn dag natuurlijk wel gezegend, en toen zag ik ook nog iets van een kwikke bruine slechtvalk als toetje er bovenop. Ik ging toen op een ontdekkings tocht naar Gaurikund wat ik enkel bereikte na een brilliante busrit door wilde steile bergen vol bos en steen en nauwe rotsige spelonken met natuurlijke rivierbeddingen waar elke stroom weer zijn eigen kleur had. Steeds hoger kwamen wij tot we aan het einde van de weg kwamen en in Gaurikund. Dit is het begin van een 14 kilometer lange wandeling naar een van de bronnen van de Ganges en leid tot vlak aan de mond van de Gletcher anderhalve kilometer hoger. Maar in Gaurikund was een hete bron, een heel bad eigenlijk en het eerste wat ik dan ook deed voor ik in de morgen op stap ging was me daar in laten zakken en verwennen door de gift van moeder aarde. Toen ging het omhoog, over een proper pad van gelegde leistenen vol ponny's voor hen die niet lopen willen en soms een voorbij haastende draagstoel gedragen door vier jonge kranige mannen met opgerolde broekspijpen en bezweten ruggen. Maar rustig trok ik omhoog en het bos veranderde van dik tropisch naar laag en wolkenbossig en uiteindelijk enkel nog alpine planten en vele kleurige bloemetjes die zich tegen de rotsen een plakten en vele soorten prachtig korstmos. Steeds slingerde het pad omhoog door een diepe vallei waar aan weerszeiden steeds vele hoge watervallen naar beneden kwamen storten en een imitatie van het paradijs. Net voor ik in Kedarnat aan kwam begon het zachtjes te miezeren maar gelukkig vond ik al gauw een kamer ookal was ik die dag in mijn weekenlijkse stilte periode. Het was er bere koud en nat en ijzig, ik blij dat ik al m'n kleren bij me had, wel nodig ook. Het was maar een kleine nederzetting enkel bestaand vanwegen de oeroude tempel die hier staat ter eren van het heilig drietal Shiva, Parvati, Ganesh. De legende was namelijk zo dat Parvati aan het baden was in het warme water van Gaurikund en aan Ganesh, haar zoon, had opgedragen niemand in de buurt te laten komen. Toen Kwam haar metgezel Shiva aan maar Ganash weigerde hem door te laten omdat hij de belofte aan zijn moeders niet wou verbreken. Shiva, die noggal eens een heftig tiepe kan zijn werd zeer toornig en beklaagde zich bij alle andere goden. Deze stonden hem echter niet bij en bij terugkomst bij het bad, waar Ganesh nog steeds op wacht stond sloeg hij in een wilde opwelling in een klap het hoofd van Ganesh er af met zo'n goddelijke kracht dat het veertien kilometer verder en anderhalf hoger, hier in Kedarnath teracht kwam. Toen Parvati later uit bad kwam was ze natuurlijk niet echt blij haar zoon onthoofd aan te treffen en toen bleek dat Shiva het was geweest beval ze hem iets aan de situatie te gaan doen. Dus beval Shiva zijn trouwe rijdier Nandi de stier het hoofd te gaan zoeken, maar ook na lange tijd overal gespeurd te hebben kwam hij onverichterzaken terug. Toen stuurde Shiva hem er op uit dan maar het eerste hoofd te nemen wat hij tegen kwam, en dat was toevallig van een olifant, zodoende het beslurfde hoofd van de god van het goede geluk en de voorspoed. Enfin, die namiddag zat ik op een rots even buiten het dorp in de wijde lege vallei en zag hoe hier eens een gletscher moet hebben gelegen die dikke morenes heeft opgestuwd aan beide zeiden en het dal uitgeslepen. En soms, als de dikke grijze wolken even optrokken, zag ik als door een toverraam, totaal uit perspectief hoge torenende witte steen pieken bijna recht boven mij, zo onwerkelijk. Alles word steeds lichter, steeds helderder, losser in mij. Het straalt en ik voel me een, en niets, hoe ik oplos, en enkel nog ben, vormloos, oneindig, hoe kan er dan nog dualiteit bestaan. Ik mediteer, of probeer het en voel steeds meer van alles te zijn. Mijn idee was van Kedarnath over de bergen en de gletcher richting Gangotri, een andere heilige bron van de ganges te lopen dus starte ik vroeg in de morgen tegen de steile heivelzeide op. Maar alles was bedekt in een dikke wolken sluier en dus was het erg moeilijk mijn weg zelfs maar te voorzien. Zo worstelde ik een aantal uren omhoog over ongenadig steile paadjes vol onverwachte haarspelden. Over een pad
half beek half waterval ging het tot ik in een soort dal kwam waar ik net even door de optrekkende wolken het pad voor mij kon zien dat zich eindeloos omhoog slingerde tegen de naakte scherpe rotsen. Er waren daar wat paarden aan het grazen op een hoge weide en natte plantjes, hoe mooi was het. Maar om hoog zou ik en dus ging ik verder en het begon te regenen. Ik was nu zeker over de 4000 meter gestegen en het was ijzig koud en winderig en ik bleef maar nauwlijks droog onder mijn ouwe groene gamma zijltje dat mijn enige bescherming was tegen het natte. Langs een megalithiesche rots kwam ik en nog almaar gaf de helling niet op. Na nog een uur besloot ik dat als er nu nog een zo'n verdomde kronkel kwam ik er mee zou kappen. Natuurlijk kwam er nog een kronkel en dus zat ik daar, gehurkt onder mijn zeiltje beschouwde de zaak. Daar vond ik na een tijd weer de essentie van mijn komen naar India. Waarom zou ik in hemelsnaam deze naargeestige kouwe kale bewolkte woestenij in willen gaan? Ik ben toch naar hier gekomen om te leren, te studeren en dat soort dingen, niet om de bergavonturier uit te hangen op onherbergzame plaatsen. Natuurlijk is dit ook mezelf vinden, maar niet alle dromen hoeven werkelijkheid te worden, en dat realiseerde ik me weer eens. Dus, slap of verstandig, draaide ik me weer om en daalde af in een rap tempo. Toen pas besefte ik hoe ver ik eigenlijk al was gekomen, maar het maakte niet meer uit. Nu trokken de wolken op en zag ik de hele lengte van deze hoge ijshemel waar aan het nabije einde een waterstroom zo van het ijs af kwam en zich een baan sneed door het lichte groen. Ik kwam uitendelijk weer op het stenen pad door een veld van blubber en verzopen gras en toen was het verder makkelijk. Hoewel. Door het vele water waren mijn voeten totaal doorweekt en de huid er door mijn simpele Kargiliaanse sandalen snel van afgeschuurd. Dus liep ik maar verder op blote voeten en loop dus sindsdien op die wijze in het rond. Het warmere klimaat van de lagere landen ontving mij warmelijk en net voor het donker was ik weer veilig terug bij het warme water van Gaurikund. En in de morgen stapte ik in een reuze pick-up truck die de smalle weg af raasde in de inmiddels verschenen zonneschijn die alle vochtige blaadjes deed glinsteren en al snel stopten we om een reusachtige zwarte gladde waterbuffel koe in te laden, jawel, met horens, staart en al. Wat een lief dier, wat een reusachtig wild beest met vochtige neus vol prachtige zweet pareltjes en super lang borstelig haar voor haar beweegbare oren. Toen reden we zo met haar in slakkengang de bergen af langs de mooie heldere Ganga en met nog een stel andere voertuigen van allerlij fatsoenen. Zo gelande ik tegen het donker weer in Rikshikesh, maar vond nu een thuis in het Osho Guest house waar ik al meteen wat van zijn wijsleer te lezen kreeg, iets waar ik al een tijdje weer voor open stond, en zo gebeurt het. Maar ik was hier niet terug gekomen om te blijven, en dus nam ik al gauw weer een volgende bus naar Dehra Dun, de hoofdstad van Uttarkhand en toen door, jawel, weer de bergen in. Ik ben verknocht aan de bergen en aan het bos en als een landschap niet tenminste een van deze twee kwaliteiten bezit mag je het voor mij in de meeste gevallen houden. Mijn nieuwe plan was Manali, maar dan niet over de makkelijke en simpele weg die ik voorheen samen met Aniet had genomen maar nee, recht door de krochten en barsten van onze onstuimige aarde. Zo ging de bus ineens de hoogte in, de eerste heuvels die al vrijwel meteen in bergen veranderden en de weg was als een simpele kras in de heuverzeide. Mannen en vrouwen stapte in en uit met kleurige hoedjes en wijde rokken en buiten was het een spectaculair gebeuren. Soms verwijde de vallei zich even om wat groene landbouw toe te staan van terassen met reist en gerstevelden, maar dan werd het weer nauw en reden we hoog boven de rivier over een maniakale weg van enkel los opgestapelde stenen zonder cement die ons langs letterlijk vertikale rotswanden loodsde. Dan werd er ineens weer vol op de remmen getrapt en op een haartje een ander mobiel langs te laten terwijl de rotsen aan de ene zeide de toch al niet zo dikgedekte lak van de bus graag een handje wouden helpen verminderen, of aan de andere kant de dieptes van het ravijn ons gretig verwelkomden. Op een moment was het zelfs zo extreem dat we met 1 wiel in een deuk van de weg zaten met de halve band over de rand en het zand en gruis er al onder vandaan aan het stromen was zodat alle inzittenden van de bus als een man opsprongen en naar de deur doken, maar helaas, die werd geblokeert door de vrachtwagen die we nou juist aan het passeren waren. Gelukkig maakten we het er levend vanaf en was de totale kost van de hele negen uur durende reis slechts een zijspiegel, van een ander in dit geval. We stopten ik dorpjes waar, toen ik er even uit mocht het echt wel leek of ik de eerste vreemdeling was die ze ooit hadden gezien. Nou liep ik ook op blote voeten met een tulband op..... In de avond geraakten we in Rohru. Een gehucht aan de rivier kant van de Tons rivier wat echt maar uit 1 straat bestond, de hoofdweg en wat een ware WildEast feel had. Ik vond de goedkoopste kamer van m'n leven op 90 cent per nacht en zag die avond de vuren oplichten in de simpele shanties van de mensen. Waar honden opgerold in hoeken sliepen, kinderen speelden op de modderige straat en de WC uit een stuk wilde stenen bestond midden tussen de huizen. Muziek klonk op uit oude krakerige transistor radiootjes en ergens klonk het droevive geluid van een eenzame koe. Ik at Channa (een krakerig deeg baksel wat als lokale chips dient) op de hangbrug en speelde fluit voor de nieuwschierige voorbijgangers in het duister. Toen was er weer een bus door nog een schiterende wilde vallei en zon en planten groen en een overstap in een druk dorp vol bussen waar ik kennis maakte met de appel verkopers en de matrassen vullers die het druk hebben nu hier de zomer tot zijn einde loopt. Na een lange dag bereikte ik daar dan Rampur wat een formidabel gehucht was en spendeerde er de nacht in een grot van een kamer met een helikopter op ze kop tegen het plafond geschroeft (zo voelde het altans) en mos op de muren voor meer dan drie keer zo veel als de nacht er voor mijn brilliante lichte kamer in Rohru was geweest. Tja, zo kan het gaan, maar het is al goed, en dit dorp had zelfs wel wat charmistiesch. Er waren oude houten huizen als een ziekenhuisje met prachtige gekartelde tulpenbollen van daken en een brandweer kazerne met voorwereldlijke brandweerauto's met echte houten ladders en een pompwagen met een doffe koperen bel voorop. Van hier trok ik weer de bergen ik in. Ja maar daar had je het toch mee gehad? Jaaa, maar dit was anders. Dit was een stuk lager en in de bossen, en het weer was goed. En er zat een duidenlijk eind en begin aan deze wandeling. Zo ging ik over de rivier de Sutlej en liep een small groen dal in vol mooie velden met mais en sla en kool en bietjes of iets wat er op lijkt, mischien wel snijbiet om te drogen voor de winter waneer dit alles in een mooie sneeuwjas is gehuld. Omhoog ging het, zo is het nou altijd aan het begin van een bergwandeling, begint zelden met afdalen. Ja en weer zo'n ongenadig steile trap van een pad bijna recht omhoog tegen de helling zonder enig mededogen. Maar, na veel zweet en gepuf kwam ik dan op een richel en daar was ook de schaduw van een grote oude boom met een shiva altaartje eronder. Dit was het begin van de appel landen en ze leken wel overal vandaan te komen. Allemaal pakpaarden vol dozen en kisten die dan weer op pick-ups werden gestapeld voor transport naar de markten van Delhi en verder. Himachal graded apples, mmmm. Nu mocht ik wel naar beneden en werd overal appels toe gerijkt, mooie grote ronde rooie en groene, en sappig dat ze waren! Heb mezelf nu bijna een appel overdosis gegeten, en dat mag ook wel, want in het zuiden van India is een appel zowat het duurste wat je kunt vinden kwa fruit. Na een poosje liep ik het gehucht van Arsu binnen en vond al meteen een Chinese toko die me wel wat chow-min wou verkopen als ik maar met ze wou praten. Zo leuk vonden ze het. Ik probeerde logy te vinden bij het government rest house waar voor de deur niet minder dan zes deftige heren bezig waren een rioolpijp in te graven door de tuin, wat inhield dat er Indiagewijs 1 aan het hakken was met een pikhouweel terwijl de andere vijf het eens grondig op zich lieten inwerken. Na een poos wachten en geblader in een paar papieren in het engels waar ze de bellen van begrepen kwamen ze tot de conclusie dat ik hier toch echt niet mocht slapen en werd door een van de heren naar het dichtsbijzijnde en tevens enige GH in het dorp gewezen wat eigenlijk helemaal geen slechte vonst was. Een bar, restaurant, hotel, grootgruiter, pompstation, wat heb je nog meer nodig? Tussen de hennep schreef ik mijn reisrelaas tot ik werd aangevallen door grote hordes dikke zwarte muggen en trok mij zodoende terug in mijn vertrekken achter het huis, met horren. Voor het avondmaal verhitte de waardin een emmer heerlijk warm water voor mij en toen was er Thali wat een bord met rijst, chapatti, daal, groenten en slade is en de standaard noord-Indiase maaltijd. Stilte en vrede voor de zonsondergang, de opkomst van de innerlijke ster. De gastheer en zijn glimlachende vrouw waren erg gastvrij en zagen mij in de vroege morgen weer snel opweg. Nu daalde ik af door de velden en appelboomgaarden en kwam al gauw de zon tevoorschijn achter de gekartelde bergrand. Over een smal paadje vol nat gras kwam ik uiteindelijk op de bodem van het dal waar vele grote dennen groeiden met grove schubbige bast en hele leuke wilde dennenappels met allemaal grote punten erop die wel net op neusjes leken. Over een heldere groene rivier ging ik en nam daar in een rokerig triplexen aanleunhok met kippengaas voor de raamgaten ontbijt alvorens wederom de heuvel te beklimmen. Weer omhoog, maar nu vaak in de heerlijke schaduw van grote bomen en over een soort van een weg waar ik af en toe wel eens iemand tegen kwam. Zo was er een stel mannen waarvan de oudste steeds even aan de kant van de weg stil ging staan om aan een of andere plant te wrijven met zijn handen. Jawel, het is oogstseizoen voor de heelrijk geurende Manali Cream. Het was redelijk steil, ja het zal ook niet maar ik genoot van het heerlijke weer en de lieflijke omgeving en bereikte zo eigenlijk bijna onverwachts Sarahan, samen met een groep wandelende dorpsbewoners. Via via kreeg ik een kamer aangeboden omdat er in dit gehucht geen Guest house is. Maar wat is er allemaal Wel! Wao! Wat een paradijs! Geheel om ons heen groene bossen van donkere hoge sparren waar soms wolken flarden doorheen spelen. Hoge steile rotsen die de relativiteit van het oog tarten. Een schattig dorp van allemaal houten huizen met leien daken en overal koeien en ander vee. Vrouwen die af en aan lopen met enorme bulten hooi op hun rug wat ze van verre hoge weiden hebben gehaald met hun simpele kleine cickels. De geur van houtvuur en de morgen dauw op het open gras. Ja een wonder van een groot open veld is er mischien wel een kilometer in het vierkant liggend tussen de hoge bergen. Aan de rand enkele mossige schuren met balkonnen en verwildering er omheen. Oh hoe snel voelde ik me hier thuis. Wat een leven. Hard, maar zo eerlijk. Wat een oogverblindende natuur pracht. In mijn wandelingen door de omgeving vond ik vallei na vallei steeds weer totaal anders en wilder begroeid met grote rotsen en keien bergoeid met mos en overhangend gras en alles enkel gehuld in de stilte van de hoge bergen. Het regende wel wat maar het deed er niet toe. Het heerlijke klimaat hier op 2500 meter hield me hier wel enkele dagen bezig. Samen met de dorpelingen hakte ik grote stenen tot kleinere met een hamer en een ring, gezeten op de grond, in het steen stof. Dit had ik mensen wel eerder zien doen aan de kant van de weg en had me een vreselijke baan geleken, maar nu ik he zo zelf deed viel dat eigenlijk heel erg mee. Eigenlijk genoot ik er zelfs erg van, zo nuttig destructief te kunnen zijn maar absoluut zonder agressie. Het wekte een diepe rust in mij op die ook erna nog voort duurde. En de mensen van daar blijven constant in communicatie. Iedereen die langs komt roept wel iets en dan komt er een antwoord onder het hakken, of melken, of dragen. Ik denk dat het heel erg een community building ding is, ze zijn nooit echt ver van elkaar. Oh ik had wel dromen om hier te blijven wonen, in dit kleine eden, maar werd uit de fantasie geholpen door de lokale doktor die ook wel van een stevige borrel hield, of tien. Hij zij dat je eigenlijk als vreemdeling hier geen land kan kopen. Nou ja, we zien wel. Hoe ik ook genoot van de vriendelijke mensen en de heerlijkheid van de plek, na drie dagen wou ik toch weer door, en met twee overheerlijke uien parotha's in mijn rugzak ging ik weer op weg. Tegen de vallei op, naar de watervallen en daar achter de pass, die ik al drie dagen had kunnen zien vaak in de nevelen gehuld. Het ging door het oude bos waar nog geen ketting zaag zijn weg naartoe had gevonden en de bomen gigantisch waren. Er was er echter een aan de handzaag gevallen die wel tot mijn borst kwam en ik telde niet minder dan 250 jaarringen. Ik liep hijgend en zingend door het bos, mijn liefde uitend voor deze groene broeders, mijn kin, we are one. Het bos veranderde in hoogland eiken vol baardmos en boomvarens voor ik het winderige zadel in de bergen bereikte waarboven een groep adelaars rondcirkelden in het witte licht dat tussen de nu splijtende wolken door sijpelde. Ik liet de heerlijkheid van de Sarahan vallei achter mij, het vallende verse bronwater en het dichte woud en drentelde aan de andere kant weer naar beneden over de overwoekerde oude weg van een of andere verloren koning waar nu gevallen boomstammen het pad afsneden en planten in modder geworteld waren opgeschoten tussen de eens zo vernuftig gelegde stenen. Voor ik het wist sneed er ineens het Dimention grindende gesnerp van een verdomde kettingzaag door het bos. Ik maakte mij eerst nog wijs dat het een generator of iets dergelijks moest zijn maar door de boomtoppen zag ik al op de tegenoverlichende bergwand de kaalslag en ravage veroorzaakt door de hebzucht en roekeloosheid van het indringende kapitalisme. Ik kwam bij een berg geslachte boomstammen die via kabels van de tegenoverlichende maagdelijke bossen worden ontwoekerd. Mensen met totaal geen idee wat ze aan het aanrichten zijn. Enkel bezorgd om hun eigen overleven in opdracht van een of andere patser in een verre stad met een betonnen hok van een paleis en een Benz 4x4. Hoe verder ik afdaalde, hoe meer de hellingen kaal waren, de geblakerde stompen nu enkel nog uit het opschietende gras stekend zonder kans op regeneretie. En als die komt, hoe lang zal die dan duren? Denk je dat de vogels en bosdieren zo lang kunnen overleven zonder huis? De "Beschaving" begon met een school. Uiteraard, daar word iedereen bijgebracht hoe ze de wereld zo goed mogenlijk kunnen uitbuiten voor hun eigen goed, maar kinderen, waar zijn jullie bossen? Allemaal kinderen ik zwarte plooirokken en met stropdassen om, en sommige in blauwe tenu's van de overheids scholen. Dan de plastic winkeltjes. Niet dat ze niks te eten verkopen maar al dat ik zie is plastic en gif, samen verpakt met afbeeldingen van blonde kindertjes en grote auto's erop. Er stond een bus te wachten maar ik besloot nog even te lopen en ging zo nog 9 kilometer over de gladde zwarte weg langs alweer zo's prachtig groen heldere rivier met vele eilandjes erin en kolken en poelen. Maar het daglicht was nog maar kort en om dat er in het volgende dorp geen loge te vinden was lifte ik achterin een stoffige pick-up met een rappe vaart richting de eerstvolgende stad. Daar was wel een groenige kamer boven een bar restaurant cafe met zuipende kok en barman en een magisch sparkelend vuur dat wit geel en oranje met prachtige vlammen uit de dieptes van de chapatti ton kwam opschieten als een straal van het noorderlicht. Alles ging hier al om acht uur dicht en de honden en koeien sliepen midden op de straat en ze dromen, ik heb het gezien. Dan nam ik weer de bus en belande zo al snel zonder verdere omwegen terug in Manali. Het Manali waar ik zo van genoten had samen met Aniet, terug tussen de appel bomen en de hipsters, de beste momo's ter wereld en de machtige Beas rivier die met geen mogenlijkheid over te steken valt. Ik heb het geprobeert, stond aan de oever en zag het mooie water voorbij haasten over de grote ronde stenen. Latere dagen kwam ook de regen die nu het water bruin kleurde en zelfs de kleinste gedachte aan de oversteek al zowat suicidaal maakte. Maa de regen en de wolken partijen hadden ook een ander effect. Alle hoge toppen van de groene bergen hadden nu een stralend witte hoed van poedersuiker allemaal precies op een lijn ophoudend. Ik kan ze zien de witte piramides van ijs vanuit mijn raam. Mijn raam in Vashisht bij de hete bronnen waar ik nu al weer een week woon. Maak wel hier en daar een wandeling in de connectie, zoals bijvoorbeeld naar de bruisend waterval op een half uurtje lopen afstand die met een groot gebulder door de rots spleten naar beneden komt storten. Overal er omheen zijn grote oude sparren en al om is het innig groen met geurige gewassen. Deze dus ->>> Maar vooral ben ik toch in de stilte. Heb ook yoga gedaan met een zeer kundige meester die ons in alle bochten laat wringen en waar we pranayama van leren waarbij ik me naderhand toch wel heel shanti voel. Ontmoet weer zusters en broeders van de Rainbow Tribe en ook dat brengt me weer meer in de flow. Maar gezegend zij de dag dat het boek over Shree Anandamayee Ma mij vond. Zij is voor mij echt de Incarnatie van de vrouwlijke zijde van de energie van het Universum. Zoveel wijsheid die er van haar uitstroomt. Geen verlicht mens maar gewoon puur licht. Mijn haar is nu zo kort dat ik het niet meer vast kan pakken. Draag mijn oranje alles wat helpt bij het loslaten van deze illusuionaire realiteit. Ik probeer leeg te zijn, en tegelijkertijd vervuld van van het alles, de Shakti van het leven. Hoe kan ik nog mediteren, IK, er is geen ik, enkel een vuile streep op de spiegel die mijn ziel is. Hoe kan IK in stilte zijn waneer er enkel stilte is die word verstoort door mij. Ik laat los en ben in het koninkrijk Gods. In liefde leven zal ik, in het nu zijnd. Non-existent and Infinite, We Are One...... AUM Shantiii.....

29.5 Julley! Deel 2

2009-08-13T11:59:00.012+02:00

Daar gingen we dan. Beiden met rugzak op richting de bus. We daalden af door de hoofdstraat die op dit vroege uur nog relatief rustig was, gingen de trappen af door de markt en kwamen langs meerdere grote twee meter hoge gebedsmolens in hun eigen open huisje met daarin mischien wel miljoenen boedistische gebeden voor een vredige wereld. Voor we op het busje stapten aten we eerst alvast een bordje Tsampa omdat dat je zo'n lekker en warm gevoel geeft op de lege morgen maag en je aansterkt voor het wandelen. De bus zette ons er uit ergens op een stof weg langs een rivier na eindeloos langs de vele legerbarakken gecruised te hebben en langs het zwaar bewaakte vliegstripje van Ladakh. We waren in Spituk en werden door een aardig meisje dat daar achter haar muur stond de goede richting uit gewezen. Zo liepen we door de groene velden over smalle dijkjes en over stroompjes springend terwijl de zon al hoger en hoger rees. Wer kwamen langs een huis waar we even wat ruste in de schaduw van de hoge ritselenden populieren en zie, daar waren drie mensen bezich draden op te zetten op een weefgetouw constructie die de hele tuin in beslag nam en uiteindelijk een smalle dikke stof op zou leveren die voor veeler doeleinden gebruikt kan worden. Verder ging het over een ruig pad door de weiden waar koeien rustig graasden en ons met hun zachte ogen vragend aankeken. We vonden een brug en staken de grijs-witte Indus over waarna we algauw de rand bereikten van de groene landen. De kale woestijn lag voor ons en wij doorkruisten haar, althans, gedeeltelijk want na een tijd voelde Aniet zich niet al te best meer en gelukkig kwam er toen ineens een vrachtwagentje de hoek om zetten die na uit zijn eigen stofwolk weer verschenen te zijn ons gewilig meenam over de gruwelijk ruwe weg. Het leek hier en daar wel enkel uit grote keien te bestaan maar het landschap was daar in tegen weer beeldschoon. We reden nu een smalle kloof binnen waar de Indus zich diep beneden doorheen perste met vele kolkingen en gespat en de steile bergen rezen nu rond ons op. We verlieten de Indus en sloegen een zei valei in waar we al na niet al te lange tijd een kampje zagen opdoemen aan de overkant van de rivier waar ook gelijk het einde van de bereidbare wag was. Vijf minuten hier vandaan vonden we toen onze eerste Homestay en werden onthaalt en een vriendelijke kamer toe gewezen met warme munt thee en rammelende glazen ruitjes die enkel met spijkertjes waren bevestigd in de oude houten sponningen van de kleine ramen. Er waren hier slechts drie huizen een wat stallen aan een smalle beek waar veel oude wilgen aan groeiden en terassen waren gemaakt voor het verbouwen van Gerst en Tarwe. Tegen de zondondergang klom ik achter het huis tegen de helling op en hoorde voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst een pony caravaan voorbij komen met al hun vrolijke klingende bellen en het geschreeuw van de ponydrijvers. Daar boven in de wind hoorde ik de bergen verbrokkelen en terugspoelen naar de zee. Daar hoorde ik een formatie vogels voorbij scheren met een sureaal razend geluid. Dan was het tijd voor het avond maal en kregen we heerlijke noodel soep met verse groenten erin en drupeltjes deeg, een traditioneel gerecht uit de regio. S'morgens gingen we al vroeg op pad maar kwamen al meteen achter een bruisende beek vast te zitten. Aniet trok echter haar stoete schoenen uit en we waden er gewoon doorheen waarna we verder zonder problemen door konden. Er waren nu kleine bruggetjes van half vermolmde boomstammen gebouwd en alle pony's liepen gewoon door de voorden van de stroom. Zij had het er erg zwaar mee maar na een uur of twee heel gestaag door getrokken te hebben verwijde het dal zich ineens en kwamen we bij een eerste parachute tent cafe. Vanwegen de oorlog op de gletcher tussen India en Pakistan stikt het hier in de buurt van de witte katoenen parachuten die dan in de zomer geutiliseerd worden als instant afdakjes tegen de felle zon voor langstrakkende toeristen. Daar ploften we neer en rusten een wijnig alvorens ons nog wat hogerop te begeven, maar niet voordat we de vernuftige kleine watermolen hadden onderzocht die daar was gebouwd en die het graan van het dorp tot waardevolle tsampa maalt. We bereikten het dorp van Rumbak wat uit wel twaalf huizen en een gompa bestond en waar we door een schat van een gezellige ronde vrouw en haar dochter werden binnengehaald en onze bedden gewezen. Nou, daar waren wij wel blij om! In de namiddag verkenden we wat de groene vallei met haar vele rijke bloemenwijden vol witte, lila en gele bloempjes die snel van de korte zomer lijken te willen genieten, maar dan wel in hun volle pracht. Beneden bij het beekje bouwde ik een brug van grote platen en blokken steen terwijl Aniet mij met haar aangename gezelschap verblijde. Toen het avond was geworden was er intense duisternis buiten maar de hemel blonk met sterren geflonker van een waanzinigge pracht. Er waren vele vallende sterren en de bergen om ons heen waren nu vaag duister grijs zichtbaar in het overdadige sterrenlicht. We hadden een rustdag in Rumbak waarbij we allebij onze eigen kant op gingen, niet ver, maar vooral om te acclimatiseren, hier op 400o meter. Na onze rusting voelde A zich al een heel stuk beter en we gingen weer op weg, nu door een wijd open dal met een rivier die zich in wel duizend kleine beekjes opsplitste die dan kabbelend en kronkelend hun weg naar beneden vonden. We werden ook ingehaald door enkele karavanen ponny's maar dat vonden we helemaal niet erg, wij deden het gewoon op ons eigen tempo en dat was heel aangenaam. We kwamen langs wat paarse en groene berghellingen die elkaar scherp afwisselden en toen ineens gienen we een hoek om langs drie gompa's en dan lag daar het huis van Yurutse. Een wit fort tenmidden van de bruine en grijze puinhellingen, omgeven door haar goene sappige velden hoog verheven boven de diepte van het dal. Gevoed door kunstig aangelegde kanaaltjes die het water van veraf aanvoeren en dan door middel van klontjes klei en lompen door gootjes worden gestuurt om zo elk hoekje aarden te weten te bereiken. We vonden er ons hospita en kregen een schitterende kamer met kleurige Tibbetaanse tapeiten op de bedden, gordijnen en prachtig uitgesneden lage tafeltjes met voorstelingen van woeste draken omgeven door rook en tijgers en wat zo meer. Ook hier hadden wij ons twee dagen ingedacht en zodoende hadden wij alle tijd om het boeren leven zich hier te zien afspelen. In de morgen vroeg werden er in de open stallen onder ons raam de geiten gemolken, en dat waren er nog al wat! Witte en zwarte, langharige en hele kleine. Sommige met hele lange gedraaide horens en soms liepen ze gewoon over elkaar heen zo vol was het (echt!). Daarna waren die goeie koeien aan de beurt met hun vreemde horens die alle kanten op staken en ket kalfje dat er dan niet bij mocht. Ik voelde me hier zo thuis. Wat een rustig leven, zo rond en eerbiedwaardig. Hier kegen we in de avond weer een ander gerecht voor gezet wat bestond uit een grote geplooide deegbal van gummie achtige consistentie die je dan at met een groen groenten drapje, niet echt onze favoriet. Nee, dan wat we de voplgende dag daar kregen; een groot stuk gestoomde tsampa die je nog kon kneden en waar je met behulp van je duim dan een lepeltje uit maakte waarmee je dan de verse zelfgemaakte yoghurt opschepte, mmm.
Zo zaten we in de grote open keuken die de centrale plaats van ieder Ladakhs huis uitmaakt en dronken boter thee en voelden ons thuis. Maar, de grootste uitdaging van de toch lang nog voor ons, en zodoende gingen we na twee nachten in deze stille doch levendige haven op 4200meter weer op pad. Voor ons lang de Gunung-la pass van 4900 meter en het hoogte punt van ons avontuur te voet. Vanaf de voordeur gingen we het trappetje af, want de woonkamer en keuken licht in Ladahkse huizen meestal op de tweede verdieping omdat de dieren het souterein bewonen, en waren meteen al op het pad. Het voerde ons omhoog langs steile puinhellingen tot we bij een grassig dalletje kwamen waar een kudde bepakte paarden al stond te wachten voor de komende dag. Het was nog nevelig en er viel een lichte mot uit de grijze wolken die zich overal om ons heen leken te bevinden. Het was knap fris maar omdat we flink aan het klimmen waren hadden we het toch niet koud. Verder gingen wij over de murene van waar ooit een gletsjer moet hebben gelegen en vonden daar drie nukkige ezels, een gevlekte, een bruine en een grijze met een zwarte streep over haar schouders die er willoos bij stonden zoals ezels dat zo goed kunnen. Op het basiscamp rusten wij even, nu resten hier enkel de schillen en de sintels van het kamp dat hier zoeven nog gestaan had maar nu weer door was over de ruggen van allemaal trouwe bellende pony's hoog, hoog over de bergen. We zagen en hoorden de fluitmarmotten en oh wat waren ze leuk. Verder klommen wij, mijn schoen begaf het daar op die nootlottige plek maar het maakt niet uit, we moeten door. Een onmopgenlijk steile stofhelling enkel onderbroken door hersenvormige prikbosjes die zelfs de ezels niet lusten en dan, daar zagen wij, De pas. Ook zagen we de hele vallei waar we uit gekropen waren achter ons met wolken bestrooid, uitgewaaid en schoon. Hand in hand liepen we de laatste paar meters en ja, Daar was het dan. Een zadel tussen twee stenige pinakels in, vol vlaggen en mani stenen en, geloof het of niet, Belgen. Een hele boel zelfs en ze hadden het over was in de maschine steken en nog meer van dat soort vrolijke vlaamse praat die ons zeer aan het glimglachen maakte. Uit de wind met onze ruggen tegen de mani muur bekeken we nu ons nieuw bekomen rijk. Lang en wijd, als een halve tunnel lag er een groen dal van waaruit rode en oranje kammen oprezen. Daar achter, ver weg tegen de helblauwe hemel stond een glazig witte muur gevormd door de Zanskar range. Pony's kwamen voorbijgebeld en wij waren ver over gellukkig. We hadden het berijkt, ver over verwachtingen, buiten proporties, hoger dan de Mont Blanc, en dat alles te voet. Aniet liet een gelukzalige traan en toen daalde we in een razende vaart weer af naar onder. Die Aniet die houd van afdalen en nou, dat ging ze wel even laten zien natuurlijk. We raasden langs hele colonies bruin beige fluitmarmotten van veeler formaat, hele dikke, maar ook hele kleine. Schoten pony karavaanen voorbij. vlogen over beekjes en lieten enkel een formidabele wolk stof achter ons, samen met veel opspattend steengruis, vermalen onder onze vlijtende voeten. Zo berijkten we een klein gehucht van drie huizen en bleven er in een, enkel het geluid van een watergedreven gebedsmolen beneden bij de beek die de perfecte stilte verstoorde, ting, ting, ting.... . . . . De nacht kwam, de morgen verscheen en verder ging de reis. Door een nauwe kloof vol wilgen bosjes liepen wij nu en de beek die er hemels doorheen liep, mooier dan een glazen roosje, eleganter dan de fijnste parelketting, gesponnen aan een draad van droomzeide. We verpoosden ons een tijdje aan haar gezegende oever alvorens weer door te gaan en laat in de middag in Sku te belanden. Daar was weer zo's burght van een huis en we hadden een kamer met aan twee kanten grote openklapbare ramen waardoor het roodgouden zomerlicht kwam binnendrijven en de vermoeidheid uit onze spieren blies. Lager stroomde de grote slepende Markha rivier in een bed van ronde rode en grijze kiezels en voor ons raam stonden grote groene populieren met de wind te flirten. Onder ons raam stond de koe die erg haar leuke witte kalfje miste maar de thee was zoet, of zout en zo ook onze dromen. Nu kwamen we bijna aan het einde van onze wandeling, maar nog zeker niet helemaal. Vanaf Sku liepen we langs het dorp wat bestond uit een verzameling stenen huizen en stallen en kruisten door de winderige vallei waar we uitwaren gekomen. We volgden de Markha maar dan hoog op de bank over de reistevelden waar ook veel scherpe rietstengels uitstaken en wat zwart zag van het moederkoren. Hier zag je al duidelijk hoe de ontwikkeling het oude leven aan het afbrokkelen was, de kinderen allemaal naar een of andere verre school gestuurd, betonnen hokken van huizen opgetrokken in plaats van de natuurlijke ronde vormen van het leem, en de velden die door het gebrek aan handen nu aan het verwoekeren zijn, hartelijk dank IMF, WTC en Wereld Bank. Daar was er ineens een ruw aangelegde weg die rauw door de heuvelzeide sneed. Hier en daar weg gespoeld of de halve heuvel verzakt maar, beschaving zullen we ze wel eens even aanleren. India is zeker niet van plan het mooie toeristen paradijsje van Ladakh aan die nare Pakistaners af te staan, behouden al moet het met geweld. Hier wouden we dus niet per se overheen lopen en dus doken we de weg af en namen een gevaarlijk pad dat schuin de heuvel af ging en toen veranderde in een watergoot in aanbouw, ook hier en daar weggevaagd door de plotselinge vloed regens. We liepen zo goed en kwaad als het ging langs de Zansker waar we nu inmiddels bij gekomen waren, de Marka er als een druppende kraan er in verdwenen. Soms klouterden we over gammele boomstammen die over gapende gaten waren gelegd waaronder de rippende Zanskar met een noodvaart verder voerde. Dan schoven we weer op onze buik over een stel buizen met onze rugzak tegen de overhangende rots schrapend. Dan balanceerden we onszelf weer op een voet terwijl we paadjes overstaken van niet meer dan een hand breed over losse bergen scheef puin die recht naar het water voerde. Het lijkt ongeloofelijk maar, we haalden het, ik ben uw bewijs. Daarna was het verder vrij makkelijk afgezien van de kabelgongel dan die over de zuigende Zanskar gespannen was en waar je je in een 1x1 meter bakje met spletige houten boden zelf moest voorttrekken terwijl de wind zowat de haren uit je hoofd rukte en je handen steeds net niet werden geplet door het rollende katrol wat er als een kaaiman achteraan kwam. Zo kwamen we dus op de echte weg aan, nou ja, weg. Een streep stof met een gat er door, stof zo dun dat als er een band doorheen ploegde het in wolken opspatte alsof het puur water was. Langs de te gekke Zanskar liepen we met een vieze Bailys kleur (volgens Aniet) en met een melk waar je thee bij gedaan hebt gemixt met afwaswater kleur (volgens Ga) . We keken dan ook voornamelijk naar de andere kant, de muur kant te weten waar zich een kaleidoscopisch schouwspel van hoog geologische waarde zich afspeelde. Lagen zand, klei in vele kleuren en grint waren er laag op laag gestapeld, hier en daar weg gesleten door de wind en dan weer bestaand uit dikke gelijnde rotspuisten. Het grint lag zo los dat we het met een welgemikte steen zo konden laten instorten en we veroorzaakte dan ook geen weining reele steenlawine op schaal. Dan kwam er ineens weer prachtig helder water uit de rots zetten en waren er plantjes. We ontmoeten een groep mensen die daar aan de weg aan het werken waren met kinderen en al en deelden met hun onze mondvoorraad alvorens weer verder te gaan. Om een hoek lag daar Chilling verscholen maar we vonden het en klommen omhoog naar onze laatste Homestay. Weer zo'n brilliant oud huis wat eigenlijk wel een opstapeling leek van vele vergane generaties woonsteden half in en op de rots gebouwd. Voor de deur groeide een mega titaan van een reuzewilg met dikke dikke bruine stam vol grote groeven en kerven tussen haar stevige basten jas. Haar takken zo dik dat sommige onder hun eigen gewicht gevallen waren maar nogsteeds rees daar boven je hoofd een hele wereld van groen loof op dat menig eekhoorn en snelgebekte vogel verscholen hield. Dan waren er de Abrikozen bomen, Oh de abrikozen bomen, zal ik ze ooit kunnen vergeten. De pure wellust van hun overdaad, de heerlijke tractatie van hun zoete lekkernij, zo van hun tak in jou mond. Overal stonden ze, hele rijen knoestige trouwe wachters, beschermers en verzorgers van deze mensen die verkiezen op zo's onherbergzame uithoek van de wereld hun intrekken te nemen. Daar omheen lagen de velden die, op deze betrekkelijk geringe hoogte van 3160 meter naast gerst en tarwe ook vele bloemen, boontjes en olizaden voortbrachten in wat welhaast een levend en sappig eden leek na onze dagen in de steenwoestijn. Hij was er nog wel, en je kon hem zien over de toppen van de bomen, barstig en naarlijk, maar ook eerlijk, de kale rotsen zo nabij. Na wat rusten daalde ik af langs de watermolen die ook hier draaide, weliswaar zonder ting, ting, ting... . . . en vond een heerlijke koele beek die door een smal dalletje kabbelde vol vlinders en planten en geurige bloemen. Het was er stil en overal droop water van de rotswanden vol mos en varens. Daar zat ik aan het water, en erin, en toen begon zelfs het water zo recht uit de hemel te vallen, als een laatste vloeibare zegen. Toen ik terug kwam bij het huis was Aniet daar met de moeder des huizes abrikozen aan het openmaken om ze te drogen maar ik had er inmiddels zo veel op dat ik geen pit meer kon zeggen en heb ook nu zelfs nog overdosis verschijnselen. De avond voor ons vertrek zaten we na het eten in de keuken met de familie dat is, de jonge moeder met haar stevige rok, twee dochters die allebij het grootste deel van het jaar in Leh leven om daar naar school te gaan omdat in de winter de weg dichtgesneeuwd is en grootmoeder in haar donkere treditionele schortejas van donkerpaars vilt met vele plooien. Zij was constant aan het spinnen op een kleine stenen spintol met een houten stokje erdoor en spon zo de meest perfecte dunne gelijke draden met het grootste gemak,als het moest met het puntje ijverig in een theekopje tollend. Een navraag naar hoe lang ze dit al deed, ach, een jaartje of zestig. Ze begon toen ze 24 was, dat maakt haar nu dus 84, zit ze er nog kwiek bij voor zo'n oudje, melkt koeien, loopt de hele dag rond, jaa, slecht leven hoor die Ladakhis, dat moeten we beslist ontwikkelen. De volgende morgen kwam de bus en reden we zo algau weer terug richting Leh. Maar de rit zelf was een hele tour opzich en we zagen de Zanskar bij de Indus komen, we zagen de bergen overgaan in het zand en de vlakte van de vallei van Leh en even, al bovenob de bus gezeten, zag ik daar de witte toppen van de Karakoram range, oplichtend in het namiddag licht, ver en onwerkelijk, maar toch eigenlijk ook wel zo dichtbij, in Pakistan. Zo kwamen we terug in Leh en sliepen weer bij Ama-le in die grote lege kamer aan de touristen ghetto straat. Ook bezochten we nog twee kloosters, die van de oude Ladhakse hoofdstad die grotendeels dicht was, maar wel een grote Boeddha had, rustig zittend in de spaarsverlichte zaal. En Spituk, dat we via een merkwaardig paadje bereikte en waar we eerst op een open platform kwamen waar we zowat werden afgeblazen door Jan de wind, maar niet de Boeddha die daar zat. Die zat in zijn stenen vorm onbewegenlijk en vredig, uitkijkend over de leegtes van dit verborgen Sangri-la. Toen planden we onze uittocht route, weg van Ladakh en namen zo de bus naar Alchi, iets ten noorden gelegen. Na een snelle rit bereikten we dit dan ook en bleven er voor de nacht. Voor het klooster daar waren we gekomen en het word gezegd dat het het oudste is in Ladakh dat nog resteerd. De muren zijn dan ook donker vol roet van de vele jaren maar de vriendelijke schilderingen blijven helder en vrolijk uit die tijden dat hier nog geen westerling ooit voet had gezet en de winden nog vrij konden rondspelen, ongehinderd door telefoon masten of electrischiteidskabels. Een zandmandala was daar, zoo ongeloofenlijk intricaat, zo perfect en stralend in zijn pure schoonheid. De Kalachakra in een glazen doos, wat een intens web van vormen, en al dat ik hoorde om mij heen was; oh, ja, wat een mooie kleuren, ja wel leuke kleuren he? Het deed er niet toe het was mooi. Ik kwam in de laatste kamer waar vier Tara's in het schemerlicht stonden, goud, groen, rood en wit. Omringd door door symbolen en wilde dieren koppen waren zij, vier beelden elk een windrichting vertegenwoordigend, het licht uit een gat in het dak er doorheen stralend. Een oer gevoel gaf het mij, een animistische totum in dit centrum van zulk mooi Tibbetaans Boedhisme. Een tijdje zat ik in de abrikozen boomgaard en vergaarde mijzelf en de indrukken van dit wonderlijke Ladakh terwijl om mij heen de vruchten uit de hemel op de grond neer ploften, maar niet op mij. Op weg naar buiten kwam ik langs de grote witte stupa die daar was met vier poorten er onderdoor en langs de bibliotheek waar we eerder de vele dikke omwonden heilige geschriften hadden gezien weggeborgen achter glazen ruitjes en bewaakt door de boeken bewaarder. Ik liep terug langs de velden waar hier al de halmen in schoven lagen te wachten op het komen van de dorsmaschine en dan de molen. De akkers lagen er nu geel bij en de lucht vibereerde door de intense energie van de schoonheid. Ik zat op een rots en zag hoe de oude huizen van modder werden weggespoeld door de spaarse regen en hoe nieuwe hun plek in namen. Ik zag de wolken om de stenen pieken spelen en de zon verdwijnen uit het dal terwijl de lucht en het water van de stroom de zelfde kleur aan namen. In de morgen werden we met de auto naar de brug gebracht en stonden langs de weg. De bus was vol dus lifften wij en kregen algauw een rit die on helemaal naar Kargil meenam in een luxe voyager. Zo kwamen we aan in de Moslim gebieden en waren we in Kargil, waar we twee nachten op de bus wachten moesten. Het was niet erg, we bevrienden de lokale kapper met zijn geweldige oeroude houten kapperstoelen en enkel gaas voor de ramen. We maakten wandelingen door de bossige omgeving en vonden alweer een abrikozen boomgaard met zoveel oogst op de grond dat het moeilijk was een plek te vinden om te zitten zonder een oranje vlek op je deriere te krijgen. Maar de bus kwam en nam ons mee door de nacht naar Srinagar aan het meer van Dal waar we niet in een veradelijke woonboot bleven slapen maar een aardig hotelletje vonden begroeid met klimhop en wingert, en zelfs piespotjes. Waar we een uitzonderlijk schone kamer kregen en zelfs zoiets als onze eigen bel boy om ons steeds weer warme camille thee te bezorgen. Diezelfde dag nog ging ik de heuvel van Shankaracharya op die vol zat met het dichtste knopering jungle groen wat ik in tijden gezien heb en zag daar de tempel gewijd aan de Shivalinga die er bovenop staat. Ook zag je van daar het meer en de uitgestrekte stad en de rijen woonbootjes die dreven op de gladde waterspiegel van het meer. Na wat uitgerust te zijn en weer gewend aan het warmere klimaat hier beneden gingen we toen de volgende dag voor een wandeling tussen de wilgen en belanden in een broek achtig gedeelte waar overal scheefgezakte huizen op palen stonden net aan de waterrand en die met elkaar waren verbonden door middel van karakteristieke houten vlonders en bolle bruggetjes. In dit idilische oord liepen wij een tijd rond en werden nog uitgenodigd voor echte Kashmiri Khawa thee met specerijen erin bij een familie thuis in een wonderlijk mintgroen geschildert huis. Daar hadden we het zo eens over de oorlog die hier wel lijkt te woeden omdat je op elke straathoek een soldatenpost ziet staan met veel beton en prikkeldraad en over het mileu dat op het spel staat door de vervuiling van de vele woonboten. Toen gingen wij weer verder en bij een man met een heel groot dik schaap wat uit Rusland bleek te komen vonden we een jongen met een bootje en voeren we weg. Het was een schattig schuitje met een versiert dak en bloemgordijntjes en ze peddelden ons langzaam door de kanalen en vaarten van het meer van Dal. Het was er werkelijk wonderschoon met drijvende tuinen van riet en waterlelies en soms een groot veld bloeiende roze lotussen die fier met hun magische reine bloemen boven het water uitstaken. Het water zelf was van een ongeloofelijke helderheid en het kabbelde kalmpjes onder de boeg van ons bootje. We kwamen door straten die geheel van water waren maar waar er wel gewoon winkels waren als een kapper, een meubelzaak en een gruiter, allen gewoon met hun eigen aanlegsteigertje. En zo voeren en mensen en kinderen in kano's om boodschappen te doen of om even wat te gaan halen in de stad. Wat een wonderlijke wereld, zo op deze waterspiegel, we konden er geen genoeg van krijgen. Uren dreven we rond met hier en daar een uitleg of aanweizing van onze entousiaste bootjongens en aten zelfs pakora bij een drijvende snackbar midden op het water. Na door nog wat hele smalle kanaaltjes te zijn gevaren gingen we weer op land aan en was de dag ten einde. Nu zo ook bijna onze gezamelijke reis maar voor we naar Delhi zouden terugkeren hadden we nog twee dagen te besteden en dus gingen we voor die tijd naar een vallei een stukje buiten Srinagar. Daar, in Palgham sliepen we hoog op de berg in het huis van een eigenaardige man genaamd Bashir met een lange zwarte baard die trouw vijf keer per dag zijn gebed naar het westen uitvoerde zo op het gras voor ons huis. We maakte een fijne lange wandeling door de heerlijk geurende dennen en ceder bossen met hier en daar een reuze spar waar het stikte van de cikaden met hun groene lijven en overal vonden we hun oude vervellingen die nog tegen de basten van de bomen aan gehaakt zaten met hun scherpe klauwen. Ook zagen we enkele bos Roma die hier in simpele kampementen met hun dieren leven en waarvan de vrouwen kleurige rokken en hoedjes dragen. Oh zo heerlijk was het bos, maar nu was het echt tijd voor ons om terug te gaan naar die grote gestoorde stad, de exit naar Delhi. Terug naar Srinagar en toen de bus waar we bij het wachten taaie broodjes aten met verse paneer en heerlijke yoghurt hadden toe, uit een echte yoghurt beker. Over de bergen en de hitte in, bam! Dat is wel een klap in je gezicht, en al je porien die weer eens flink gaan spuien. En bij het aankomen een torrentiale tropische stortbui waarbij we bij het schuilen samen met minstens vijftien korte Indiase jongens onder een klein afdakje gepropt stonden, en dan die paraplu ergens uit die tas proberen te krijgen. Sorry, was dat je oog? Hee schuif eens een beetje op man en sta niet zo te duwen, ja hij is toch al doorweekt, nee, he? Wat, wil je ook wat paraplu?, zeg! Etc. etc. Goed, toen de regen wat bedaard was en de straat niet meer een rippende stroomversnelling was namen we een rikshaw en werden in een belachelijk semi lux hotel binnengelaten waar alles wel net en posh leek te zijn, maar het eigenlijk net niet was, maar het eten was wel lekker, en, voor het eerst van me leven met echte Roomservice!! Tataa! Die goeie ouwe trein nam ons toen mee in zijn vaart naar het capitool en na de eerste honderd kilometer in de tweede klas gezeten te hebben met allemaal gezellige mensen verplaatsten we toen naar de eerste VIP klasse met air-con en couchette en super deluxe bordeaux rode ligbanken met leeslampjes en zelfs een plek om je pak op te hangen, stel dat je het had. Hier luisden wij op de schone lakens, volledig uitgestekt en in royaal comfort, ons afscheid nabij. Wat een geweldige reis was het weer geweest, en hoe anders dan de vorige keer. Andere energie, andere dingen om te vertellen, andere lessen. Ohh hoe heb ik genoten van de aanwezigheid van mijn liefste en wijze moeder, met haar liefde en compassie, grappigheid en emoties. Zo een trouwe reiskamaraad en zo'n stoeren moeder. We vertelden elkaar verhalen en gedichten, noemden omstebeurt bomen op en kwamen wel op een stuk of zeventig, tachtig, een wandelende natuur enceclopedie waren wij samen, en een wezen wonder. Zo nam ik weer afscheid, maar ook niet echt, het is die draad die nimmer gebroken is, een ei waarin wij samen leven. We liepen door Delhi's rook en chaos en ik bracht haar s'avonds naar het vliegveld. Zo verdween zij weer uit mijn fysieke leven achter die glazen wand met al die mensen, maar van mij vandaan is zij nimmer, hoe zou dat ook kunnen, ik ben immers, een levend deel van haar, een twijg aan haar tak, van onze goddelijke wortels, de wortels, van het leven.

29. Julley! Deel 1

2009-08-13T07:32:00.009+02:00

KKrrrchchkrr...GrakkRrgratt..sst! Halla?....Halloooo?? Jaaaa, hey jawel, jaa we zijn er nog, hoewel, wij eigenlijk niet meer. Nu ben ik weer aleen, in Delhi, in de hitte en de gekte, maar in rust van binnen, en aleen, ach, eigenlijk nooit werkelijk aleen, omringd door de hele schepping. Het begon allemaal anderhalve maand geleden. Op een namiddag liep ik vanuit mijn groezelige bladerige hotel vol afgereisde hippsters, leeggelopen rugzakkers en entousiaste nieuwkomers door de markt naar de bushalte, op weg naar het vliegveld. Naar mijn weten, toen nog, zou daar die avond mijn liefste moeder Anita arriveren met het plan om dan samen een tijd door het noorden van India rond te reizen, met name naar het mysterieuze en illustere verscholen bergrijk van Ladakh. Ruimschoots optijd kwam ik bij het vliegveld waar het drukke en warme India botst met de ge-air-conde en 'glas en staal' droom van het verre westen. En ik maar wachten, genietend mediterend in een glazen hokje tot ik er uit gestuurd werd door de beveiliging. Ze zou rond middernacht aankomen, maar om drie uur zat ik er nog, en al wat ik zag, geen Aniet. Ik ging het dus maar eens vragen, liet haar omroepen en kreeg toen te horen dat ze blijkbaar nooit was ingestapt. What the heck!? Ik bellen naar huis, en Thomas, die daar oppaste gaf mij het doorslaggevende nieuws; Ze had haar vlucht gemist. Wat een geweldige leerschool was dit. Wachten en geloven dat ze komt, en ze komt niet, ook dat is goed. Geen teleurstelling maar acceptatie van sittuatie. Rust en innig heid voelde ik enkel, Aum.... Het was al tegen de dagenraad voor ik terug was in de stad en pas laat in de ochtend legde ik mij dan eindelijk ten ruste. En zie! De volgende dag kwam ze toch! Daar liep ze statig in paarse jurk achter de muur vandaan en waren wij weer een. Ik bracht ons thuis met de bus en toen de rikshaw die ons door de nachtelijke straten rolde waar overal mensen sliepen op zakken, dozen of nog bij kleine plastik vuurtjes een zwart potje aan het borrelen brachten. We vonden ons thuis en onze kamer met vele kleine openklappende ramen, en onze reis begon. Na een dag in Delhi met chow-minh noodles en bewondering van de vele Bodhi bomen die gewoon overal uit de muren van de huizen groeien en het groot loslopend vee namen we toen bij het krieken van de dag de leuke Indiaase trein richting het noorden naar Kalka. In de tweede klas zaten wij ingeklemd tussen de vele families in de vakantie tijd en zagen het begin van de heuvels komen. Daar stapte wij over en met een groot geluk bemachtigden we een kaartje voor het kleine treintje dat vanaf hier tegen de heuvels op ging, het begin van de Himalaya. Tegenover een klef net getrouwd indiaas stelletje in hun beste kleren reisden wij omhoog en de lucht werd al frisser en frisser. De bomen werden nu groener en er verscheen zelf een enkele naaldboom. Het was een heerlijke reis met veel stops bij kleine houten stationnetjes om van het spectaculaire uitzicht te genieten en steeds weer vers gebakken versnaperingen. Zo geraakten wij in Simla wat een oud Engels toevluchtsoord was voor de hete perioden van het jaar, zijnde acht maanden lang. Een groot deel van de Engelse Raj regering vertoefde hier en het is er dan ook vol europees ogende wit en bruine vakwerkhuizen die hier en daar al de eerste tekenen tonen van het begin van het industriale tijdperk. We vonden een ruime kamer bij het WMCA in ook weer een oud landhuis en begonnen van daar onze ontdekkingstocht. We verkenden het dorp dat zich maar net aan de steile richel waarop het is gebouwd lijkt te kunnen handhaven en gingen ook nog de heuvel op waar we heerlijk liepen over een 45 graden helling tot we werden overvallen door een leger Makaken en toen dus maar wat meer op onze hoeden waren. Bovenop was een tempel gewijd aan, wie ook anders op zo'n plek, de apengod Hanuman met de vliegende berg, de gouden knots en zijn lange harige staart. Aniet had in het begin nogal wat problemen met haar ademhaling vanwegen de hoogte maar toch gingen we na enkele nachten door en namen de bus naar Manali. Het was heel apart, zes jaar geleden toen ik hier in India was had ik op een moment de keus naar of Manali, of Dharamsala te gaan. Ik heb toen de laatste gekozen maar nu we er dan toch kwamen voelde het bijna alsof ik hier al was geweest. Het voelde zo bekend, vertrouwd en natuurlijk om hier te zijn dat het mij geen enkele moeite koste mij er thuis te voelen. Mischien kwam het ook door de brilliante kamer die wij kregen middenin een appelboomgaard met een teras, schone bedden en wc en zelfs horren voor de ramen. Ook zou het kunnen komen door mijn bekendheid met het voornaamste export product uit deze regio van de geurige en levendige cannabis indica ook al geniet ik al lang niet meer van haar bruine liefde. Of zou het komen door het feit dat alle zeiden van de vallei van Manali zijn bedekt met een groen fluwelen reuzen tapijt van gigantische Deodar bomen met hun reizige stammen en groenen naalden die zachtjes op de verre boden vallen en alles doen verstillen in een magische zweem van hun geurige en rijke bloed. Ja, of het zou ook best het heerlijke warme water geweest kunnen zijn van de heilige hete bron dat uit en oeroude stenen gat kwam stromen versierd met uitgebeitelde bloempatronen en vormen van vergetelde wulpse goden, begroeid met parmantig en sierlijke mosjes en druppelende varen blaadjes. Oh hoe heerlijk om in de hitte van het water op te lossen, al je verdedigingen te moeten laten varen en enkel puur te zijn op de rand van de verbranding. Hoe dan ook, we hadden het dus maar goed daar in Manali, en wouden al bijna niet meer weg, maarrr.... het verre Ladakh bleef ons roepen en enkel haar magnetisme deed ons dan na enkele dagen dan ook weer ons gaartje bij elkaar rapen om weer de bus te nemen naar een gehucht genaamd Keylong. Een kleine anderhalf kilometer hoger en een rit van negen uur verder over een torenhoge besneeuwde pas, waar we met vele scherpe haarspeldbochten tientallen oranje benzine trucks passerden die ons soms op centimeters passeerden waarbij de afgrond onze banden toelonkte en soms de rotsen de toch al niet zo compleete lak van onze bus nog wat maarde te verdunnen. Uit het dal stegen wij omhoog over de rotspieken en tot boven de boomgrens waar enkel brokkoli achtige bosjes het barse klimaat kunnen weerstaan om op het zadel van de berg grote kuddes paarden aan te treffen die daar caterde aan de vele aanwezige Indiaase toeristen. We bleven echter niet hangen en raasden nu weer naar beneden, een nieuw dal in, op het eerste oog leeg van mensen maar enkel de pressentie van een bulderende bruin witte rivier. Dan de eerste veldjes en stenen bouwsels en dan later noten en abrikozen bomen al vol met de vruchten van het nieuwe jaar. We staken een afgeragde metalen brug over en reden nu aan op det dal van Kylong waar we, toen het stalen monster eenmaal tot rust was gekomen pension namen in een hoog lichtblauw huis en genoten van het uitzicht rondom ons. Groene rijzige hellingen die uit een nauwe kloof opstegen om dan bovenaan te lijken zijn afgescheurd en dan besmeerd met een lik witte verf van een gouden penseeltje. Overal waren de hoeden van de witte ijzige pieken te bespeuren terwijl wij ons enkel bade in de rust van de hoge Himalaya's. Een dorp aan de rand van een stoffige weg, als een ruwe messnede in de zeide van de berg gekerft, overal verzakt en gestut met opgestapelde stenen. Gebedsmolens groot waren er en ook de tekenen in het geloof van vrede en compassie in ieder huishouden, een klein plaatsje, een boterlampje of een paar woorden: Aum Mani Padme Humm. Om te aclimatiseren deden we niet veel maar spendeerde een dag op ons bed en in het locale cafe om daar het standaard eten van deze regio te sampelen, Stampa en Momo's. Tsampa word hier in Ladakh eigenlijk niet zo veel meer gegeten door de influx van de vele gesubsidieerde indiase westerse voedingsmiddelen als rijst en linzen maar traditioneel gesproken werd dit overal dagenlijks gegeten. Het bestaat uit meel van geroosterde gersten korrels dat word aangelengd met zoute boterthee en een klont dikke romige yakboter wat je dan tot een melig deeg kneed dat zo of met een groente spulletje word gegeten. Momo's zijn kleine gestoomde deegflapjes of bolletjes gevuld met kool, wortel en wat er nog meer voor hande is aan groente. Omdat origineel iedereen in dit gebied Boedhistisch was word er nauwlijks vlees gegeten, dit werd namelijk beschouwd als slecht en oneerbiedwaardig. De volgende dag maakten we een fijne wandeling tegen de berg op naar een klooster waar we elkaar even kwijtraakte en wat ook dicht bleek te zijn maar bij onze afdaling kwamen we langs de tuin waar een kolosale wilg en een minstens even zo grote levensboom of Taxus zich uit de grond omhoog hadden geworsteld en de lucht verzochten met hun uitgestrekte twijgen. De mannen die daar ginds aan het werk waren keken vreemd op toen wij deze houtige reuzen zacht omhelsden maar waren erg lief en hielpen ons zelfs met het zoeken naar de gestolde tranen van de boom in zijn diepe vezelige bast die een bruin-gouden kleur bezaten. Aniet houd van afdalen en dat ging dan ook rap, rap naar beneden. Langs een pad dat een beekje was, overal groen loof en geurig kruiden plezier. Vlinders dartelden in het warme zonlicht en daar hervonden wij de weg. Deze weg, die ons over drie hoge stenen passen naar het rijk van Ladakh zou dragen. Hotsend en botsend over wat de weg genoemd werd. Oneindige velden van steen en stof doorsneden door kristalheldere of juist vaag witte gletsjer stromen die al tuimelens en bruisend hun steile weg naar beneden kozen. Enkel langs deze aderen van de aarde bloeide het groen op en verder was er enkel de wind die de ruimte constant omroerde en de regen en sneeuvlokken (jawelll) elkaar deden najagen door door het open bruine land. Als een epische reis voelden het, een onbekend heelal dat aan de stoffige ruiten van ons vreemde voertuig voorbijtrok en waarvan wij eigenlijk geen waarlijk deel leken uit te maken. Constante stromen van tankwagens kwamen voorbij of haalden we in die ons deden wonderen wat ze daar allemaal uithalen in de oude woestijn van Ladakh Op een moment was de weg zelfs zo smal dat toen we een vrachtwagen als tegenligger hadden geen van beiden kon passeren en allebei de chaufeurs vonden dat de ander maar naar achter moest. Zo stonden we daar nu, met de motor uit en twee koppige mannen achter het stuur. Gelukkig leken ze gecharmeerd toen ik ze wat Hollandse stroopwafels aan bood en de vrachtwagen gaf ons de weg. Over de Lachung-La kwamen wij op 5360 meter om dan weer af te dalen en geraakt te zijn binnen de grenzen van de vallei van Leh. We zagen de eerste grote witte huizen die hier het gebruik waren en als een burght opreizen uit het landschap van een duizend tinten beige, geel en bruin. De kleine ronde gersteveldjes als rokken er omheen met hun frisse groene halmen wuivend in de open wind. Hoe oud en archaisch ziet dit er allemaal uit. Hoe puur en eerlijk. Een directe wisselwerking met de natuur en de elementen, zonder vervuiling, verkwisting en politiek. Zo was het, een gelukkig leven, van familie en gebondenheid, zo was het in Ladakh, voor de komst van de weg. Tot dan toe was Ladakh vrijwel van de wereld afgesneden en nog het makkelijkst te berijken vanaf het spaars bevolkte Tibetaans plateau. Toen kwam met veel vuur en teer de weg tot stand en stroomde de westerse wereld naar binnen onder het mom van de ontwikkeling. Mensen waren ineens arm omdat ze nu dingen in de winkel moesten kopen omdat hun locale producten als ouderwets werden gezien. Verloren hun eigen waarde door de beelden van Indiase modellen en films en families werden uit elkaar gerukt door mannen die in de stad gingen werken en kinderen die naar scholen gestuurd werden om daar totaal onzinnige dingen te leren die hen aleen maar meer vervreemde van hun eigen harmonische samenleving. Ladakh werd een stukje derde wereld land op een totaal onmogenlijke uithoek van India waar voorheen nooit honger of armoede was geweest. In deze staat bevind het zich nogsteeds, geholpen door de overdadige aanwezigheid van het Indiase leger dat alle wegen bewaakt om te zorgen dat de dreiging maar goed voelbaar is. De geschapen dreiging van Pakistan en China in een krampachtige poging om India een te laten zijn. Hoe maak je een land een dat in zijn hele historie heeft bestan uit kleine staatjes, een land met 400 officiele talen, vele dialecten en duizende verschillende volken, kasten en meer dan 1 miljoen goden. Leh was voor ons dat ook een beetje een schok met een ware reizigers ghetto vol franse bakkers, biertenten en protserige hotels die als paddesstoelen uit de grond lijken te schieten, totaal het originele rustige sfeertje van het land overschaduwent. Gelukkig vonden we een veilige haven bij een omatje genaamd Ama-le of moedertje en ookal was ze eigenlijk vol, we mochten wel in het bed van haar dochter slapen die toch het grootste deel van het jaar in India studeerde om iets nutteloos te worden, een diploma voor een baan die er niet is en waar in Ladakh geen behoefte aan is en al zeker niet de grondstoffen. Wat een illusie om hier een slechte kopie van een kopie van een sameleving te gaan bouwen van het westen als er hier niets is dan veldjes en wat schaars water. Goed, Ama-Le's huis was nog een oude wat ooit in de velden moet hebben gestaan en de kamer die we de volgende dag kregen was dan ook ruim. Vanaf hier planden we onze tocht. Maar voor wij op dit wilde avontuur gingen waren wij eest nog naar de Gompa of het klooster van Thikse wat als een grote schimmel een hele rotsige knol heeft overdekt met aan een kant een scherpe afgrond. Het ziet er helemaal wit van de tempels, stupa's, huizen en heiligdommen en kijkt uit over de wijde groene vallei van het Leh dal. Naar boven klommen wij en zagen daar verschillende kloosterzalen allen zo gevuld met trommels en vlaggen en hangsels en bankjes en de muren zo schitterend beschilderd met boedha's en andere goden en de koning van oud tibet. Verder waren er draken en vele grappige beesten sommige binnenstebuiten gekeerd, andere in stukken of vliegend omringd met religeuze symbolen. Hoe vol het ook is in zo'n zaal, het is er vreemdgenoeg nooit te druk, het lijkt wel of alles zo tegen elkaar is afgewogen dat het in een subtiele balance verkeerd. Vele plaatjes van de Dalai Lama zagen wij ook en gouden en groene Tara's in glazen kasten. In een van de gebouwen vonden wij een reuzen bouddha al staand die zich wel door drie hele verdiepingen heen werkte naar boven waar hij overhangen was met dikke lagen gebeds sjaals die over zijn dikke gouden schouders hingen en op zijn oranje schoot. Na ons voldoende gevonden te hebben in Thikse daalden we weer af naar de vlaktes en namen nog een busje naar Stakna Gompa. Dat licht geheel afgezonderd op een andere rots aan de overkant van de rivier Indus die we met een hangbrug overstaken. De brug was geheel behangen met kleurige vlaggestjes in de tinten van het Tibetaans boedhisme, geel, wit, rood, blauw en groen en was een lieve lust voor het oog. Thikse was nog een paar jaar geleden gerestaureerd en alle wandschilderingen waren dus van een stralende helderheid. Er was hier slechts 1 monnik omdat de rest naar een viering waren ergens verderop in de vallei maar hij liet ons graag alles zien en ging na een tijd zelfs voor het beeld van de Sakyamuni Bouddha zitten reciteren van een heel bijzondere athmospheer schiep. Over de ronde rotsen van de rivier liepen we terug naar de weg en kregen al gauw een busje vol heilige stickers en nieuwerwetse Ladakhse muziek op de radio. Nu waren we weer terug in Leh en aten een broodje met Nepalese Yak kaas van de Engelse bakker, wat dat dan ook mag betekenen, en sliepen in onze lege ruime kamer op de zachte bedden. Een van die dagen waren wij ook in het Ladakhse vrouwen iniciatief centrum en kwamen daar een hele boel te weten over het wel en wee van de ladakhse 'ontwikkeling' en wereldwijde globalizatie. Ook gebruikte wij daar voor het eerst het traditionele Ladakhse WC wat uit een hoog huisje bestaat met een gat in de tweede verdiepings grond waar je dan je ding doet en wat er onder in beste compost veranders, en door het droge klimaat daar absoluut niet stinkt als je het goed gebruikt. Hier vonden we ook de connectie met het Snow Leopard Conservancy Fund die ons hielpen onze trek te organiseren. We besloten het te doen op de Homestay manier wat inhoud dat je elke nacht bij een familie thuis slaapt in hun eigen huis en daar ook eet. Dit leek ons een goeden manier om duurzaam in de gemeenschap te investeren die vaak weinig van trekkers profiteerd en ook fijn om zo dicht bij de mensen te staan en hun eten te ontdekken. Dus, na enkele dagen voorbereiding, gingen wij dan op pad, zo licht mogelijk bezakt voor de wandeling boven de drieduizend meter. Voor nu genoeg, Deel 2 volgt snel.

28.Namaste

2009-06-28T12:43:00.012+02:00

En dan nu, de fotospecial, met extra veel plaatjes voor het begerig oog. Twee dagen lang sudderen in een zuidindiase trein laat je er uitbreken in een manie van plakkerig zweet, stof en aangekoekt vuil dat je er enkel met minstens twee keer mandi-mandi-en afkrijgt. Het was een eindeloze rit geweest van nodeloos wachten in the middel of nowhere waarbij ik mij telkens als dit voorkwam een weg naar buiten wurmde om samen met de andere mannen onder de schaduw van een boom te gaan zitten of op de rails om wat op mijn fluit te blazen, zie ginds komst de stoomboot, de torenspits van zltbommel, de lambada en zo meer. Dit had als bijwerking dat zich al gauw een dichte haag van toeschouwers verzamelde die zelfs het laatste zuchtje wind wegnam waarvoor ik nu juist naar buiten gekomen was zodat ik mij dan weldra weer naar een andere locatie verplaastte waar het hele proces zich dan weer van vooraf aan afspeelde. We reden door de verschroeide vlaktes van centraal India waar de verzengende zon met de cepter zwaait en het een wonder is als je meer dan een paar huizen bij elkaar ziet staan. In het station van Patna haalde ik deze keer zonder problemen Wanda van de trein en zo fietsten we algauw richting busparkeerplaats. Wat toen volgde is niet echt het vermelden waard maar het was een opeenstapeling van botsende bussen, ongewillige hoteleigenaren, stakingen en stroomuitval die ik enkel overleefde met de hulp van een engel op een fiets vermomd als een jonge bruinen jongenman. Het terugkeren in Nepal voelde een beetje als het vinden van en eenzame pinda op de bodem van mijn tas, een gebeurtenis die mij immer grote vreugde inboezemt. Het leek er wel niet veel veranderd aan de buitenkant, maar de littekens van de afgelopen vijf jaar worden vooral gedragen door de vriendelijke bewoners van Kathmandu zelf. De jaren van een dictator van een monarch, maoistiesche rebellen en een in en in corrupte regering hebben diepe sporen nagelaten in de Nepalese sameleving. De voedingsmiddelen die de mensen het meest gebruiken als rijst, dahl en melk zijn soms wel vijf keer zo duur geworden. Water is schaars en stroom onberekenbaar terwijl er in Nepal grote wilde rivieren stromen met heerlijk schoon bergwater. En wie is het die hier het meest onder lijd? zeker niet de politicie in hun burgten van huizen die je van muren en posters toe grijnzen met hun vette koppen. Het zijn de mensen onderaan de economische schaal die hun kinderen het centrum in sturen om te bedelen waar ze s'nachts vuil en grijs op de betonnen toritoirs slapen in groepen onder de bedwelming van de lijm die zij in plastic zakjes bij zich dragen. Thuisloos als ze zijn, na een hopeloze dag niet genoeg, nooit genoeg hebben opgehaald en bang zijn om weer naar huis te gaan met kans op een aframmeling. Dit is een werkelijkheid van Nepal, maar gelukkig zijn er ook mensen die hier iets aan proberen te doen. Zo is er een tehuis gerund door een vrouw genaamd Amma bekend als het 'Hopefull home for helpless children' waar ik vroeger ook ben geweest, om te helpen met het maken van huiswerk of het bedenken van spelletjes voor de kinderen. Inmiddels hebben ze een veel mooier en groter huis gekregen aan de randen van de stad tenmidden van de groenen rijst en kolen velden onder de wakende hoede van de bossige groene berzijden. De kinderen van toen nu veel groter en geschoold, en ik? Mischien een beetje kleiner geworden of enkel ouder. Meteen het eerste weekend in Kathmandu werd ik uitgenodigd voor een vage trance gathering ergens in de bergen en ik besloot te gaan al was het enkel voor de ervaring. Ons meetingpoint was Freak street, nabij de oude tempels en paleizen van Kathmandu, op een hoek bij de Bio-shop. Het duurde een tijdje voor alles geregeld was en dus verzamelde zich langzaam een kleurige groep chillende freaks met wie ik al trommelend en fluitend de zonnige namiddag passeerde. Toen alles compleet was liepen we met ze allen naar de microbus waar we ons met z'n 25 inpropten en gingen opweg. Voor we goed en wel het beige stof van de stad achter ons hadden gelaten was het in middels zonsondergang en na een poosje klommen enkelen van ons op het dak voor een wervelende rit. Toen we even pauseerden danste ik daar sky high op de frisse berglucht en de euforie, crystal clear. Toen, een lekke band en dan een weirde eetstop waar iedereen massaal aan de Dahl Baath ging, maar ik verkoos mijn yoga als geestelijk voeding. Daar zag ik de laaste vallende sterren, rood opgloeiend in mijn innerlijk universum, en de wonderen van het wanderende leven. De bergen, zo bewerkt door mensenhanden, de rijsterassen hoog boven mij uitstrekkend. Toen, terug in de bus voor een duizelende rit full power over een smalle bergweg. Dude, dit is trippy, ik denk niet dat ik ooit zo speecend in een voertuig heb gezeten. Het hele heelal kwam door de bus heen, en gooide mij van mijn koers op een goeie manier. Dan, eindelijk waren we er en het was een wonderschone plek. Onder ons stroomde en wild bruisende rivier in haar wilde bedding, rondom ons waren de duistere bergen en in het hemels zwart was inmiddels de bijna volle maan verschenen die ons vriendelijk toelachte. Ik voelde de aarde en was er. Helaas was de muziek mij veel te base, enkel de onderste chakra's stimulerend terwijl ik juist van boven overstroomde. Dus ging ik maar aan de verstilde weg zitten, op het grijze steen en mediteerde tot het eerste licht van de zon zich weer vertoonde aan de heldere hemel. Ik voelde mijn hele lichaam, van binnen. Elke spier en fiber in gewaarzijn en afstemming. In die rust, is het enige dat ik nog behoef yoga. Innerlijk vrede kan enkel bereikt worden waneer er eerst vrede is met het lichaam. Toen de gouden zon ons weder met zijn gouden licht betaste daalde ik af naar de schoonheid van de grote rivier en verwonderde me over haar pure pracht en weelde, deze gift van moeder aarde. In haar vloeibare lichaam bereikte ik de ultieme frisheid en was klaar voor een nieuwe dag. Ik bevond me in een van de schoonste valeien van de Himalaya en besloot dus maar eens een goeie wandeling te gaan maken. Ik liet de blowende en chillende feestlieden voor wat ze waren en stuurde mijn voeten richting de hoge bergen van de Bhote Koshi. Het verstilde dorp dat nu ontwaakte met het dreunen van de base was een sureaale gewaarwording. Mensen in grauwe simpele kleren die bundels hout of zakken rijst met banden over hun hoofd droegen. De kinderen met piekerig haar die maar eens kwamen kijken wat die vreemd buitenlanders nou aan het doen waren daar de hele nacht. Ik kan het aleen maar met hun eens zijn dat het een vreemd gebeuren was op deze bijna heilig natuurlijke plaats, ontaardend. Ik liep, en liep, soms naar beneden, maar voornamelijk omhoog, langs plekken waar mensen met hamers en wiggen platen gekleurd leisteen uit de rots aan het bikken waren en die dan door kinderen naar beneden lieten dragen om te verkopen aan de weg. Ik kwam door gemanikuurde dorpjes, maar niet op een burgelijke manier, waar bloemen over de balkons groeiden en de bewoners duidelijk plezier hadden in hun leven. Is het mischien de armoede barriere die hun, ookal hebben ze niet veel, toch laat genieten van wat ze hebben in dankbaarheid? De bergen ook maar proberen te raken met woorden zou een daad zijn van pure arrogantie en zelfoverschatting. Overal waren terassen en mensen die aan de overkant van de diep gesneden vallei met buffles hun landjes aan het ploegen waren. Al gauw kwam ik in de Boedhistiesche gedeelten waar de vrouwen vrolijk gestreepte schorten dragen en gebetsvlaggen over de huizen en tempeltjes wapperen. De hele dag liep ik en kronkelde door de grote vallei, nog lichtelijk in de waas van mijn droombetovering, zulke ongeloofelijk oude dingen, mensen, een groep schoolkingeren in uniforms die mij een heel stug vergezelden en wie ik de engelse woorden leerde van de dingen om ond heen: Bus, river, bag, road, hair, hydroelectric dam etc. etc. Er was een plek, waar de vallei een scherpe buiging maakte, waar in een arm van de rivier, een grote grote bodhi boom groeide, in verstrengeling met een kolosaal rotsblok, er geheel omheen groeiend. Een Shiva shrine was er onder, en ik voelde dat ik daar zijn wou. Ik werd toegelaten door een vrouw die er gras aan het maaien was met een korte cikkel en zat op de grijze stenen platen. Zo'n krachtplek dit, en ik liet er de tranen van de witte woestijn zwart naar de aarde rollen. Daar ligt het nu, in een stralende bol van energie, toevoegend aan wat daar al was, een monument van energie, lichtend voor de eeuwigheid op het veld van Akasha. Aan het einde van de dag bereikte ik het beloofde oord Tattopani, of terwel heet water, waar ik een houten hokje aan de rivier vond met uitzicht over de beboste helling. Ik liet mij in het hete water van de bron weken en was toen zeker klaar voor de nachtrust. Volgende dag, op het dak van de bus terug naar Kathmandu, de laatste tien kilometer te voet vanwegen de Maoistische staking wat inhoud dat gewoon geen enkel voertuig het moet wagen te bewegen of anders zal de met stokken en palen gewapende meute wel eens even je ruiten en koplampen komen uittesten op breekbaarheid. Toen begon het visa gebeuren. Ik was hier naar Nepal gekomen om te proberen een nieuw Indiaas visa te bemachtigen en dat is niet zo makkelijk. De eerste morgen was ik bij de poort om zes uur en na drie en een half uur wachten werd ik dan uiteindelijk geholpen. Ja, je mag over een week terug komen, we gaan eerst chekken of je geen crimineel bent. Okee, dus ik ging eerst maar eens wat de heuvels rond Kathmandu in, oh ja, en een beetje naar Bodhnath hier beter bekend als Bouddha, de grootste stuppa in Nepal en altijd een mooie vredige plaats om te zijn. Met wanda rolden we er heen, waren, zagen de boeddistische monniken die aan het zingen waren in het klooster aldaar, versierd met schitterende mandala's en thanka's. Toen, bij de uitgang terwijl ik Wanda aan het losmaken was stond daar een Taxi aan wie ik voor de grap vroeg of hij haar niet wou kopen. Hij nam dit echter serieus en aarzelde niet mij de gevraagde 5000 ruppees te overhandigen en bood mij ook nog aan me af te zetten bij de tempels van Pasupatinath. Zo zag ik een half uurtje later Mijn vertrouwde tweewielster vaarwel in de achterbak van een kleine witte Maruti en was het verhaal af. Het geld was voor het Hopefull home aan wie ik haar eigenlijk had beloofd, maar aan fiets kan je niet eten, en sinds er zo'n 400 euro aan reist per maand door heen gaat daar dacht ik dat ze het geld beter konden gebruiken dan Wanda. Bon, ging dus wat de heuvels in om te trainen voor mijn geplanden renddevous met Anita en wandelde enkele dagen in de heerlijke heuvels tussen de sparren en dennen. Nagarkot was mijn bestemming en ookal was er nu, vanwegen het stof in de lucht geen berg te zien, het mocht de pret niet drukken. Op de terugweg kwam ik weer door Bakthapur wat een oude, geheel autoloze stad is van geheel opgetrokken uit rode bakstenen. Het stikt er van de tempels en baden, pleintjes en heilige hoekjes en mensen zitten gewoon op hun drempel omdat het een prettige plek is om te zitten, zonder al dat verkeer. Wat een heerlijhkheid, kinderen spelen op straat, oudjes zitten op verhoogde platform in de schaduw, het is er stil en de lucht is zuiver, zouden ze overal moeten doen, vooral in verstikkend Kathmandu. Anyway, terug in Kath ging het visa verhaal verder en op m'n verjaardag zou ik het dan echt krijgen. Maar helaas had de ambassade in Nederland niet geantwoord op mijn boemanbrief en dus mocht ik twee dagen later weer terug komen, voor de derde keer om zes uur s'moreges. Mijn verjaardags dag was echter geweldig. Ik had weer twee vrienden ontmoet die ik al kende uit Israel van de Walk About Love en met hun at ik Appelkruimel taart en ik kreeg wel drie kadootjes! Als omgekeerde traditie bliesen we geen kaars uit maar stakan we er een aan, veel mooier vind ik. Er was nog 1 dag voor dat mijn Nepalese visun af zou lopen en dus ging ik naar Swayambunath, de stupa op de heuvel vol apen en met duizenden gekleurde gebedsvlaggen die in dikke trossen over de heuvels vol grote en kleinere stupes gespannen zijn. Zo een mooi gezicht is het om daar onder te zitten en het geluid te horen van de wind die er zachtjes doorheen suist. De dikke sparren met hun donkere takken, het geluid van twee jonge monniken op de achtergrond die op hun lange alpenhoorn achtige toeters aan het oefenen waren waar een enorm geknetter uit kan komen. Onder de rustige ogen van de boeddha die over de vallei uit kijken wat ooit een meer was, enkel geledigd, zo vertellen de mythen, omdat Shiva met zijn degen de rotsen kliefde aan het zuiden, en werkelijk, hoe kon het minder waar zijn?
Ik kreeg mijn visa en maakte me nog die zelfde avond uit de voeten. In de bus, in de file, voor vijf uur, slapend op het dakrek. Eindeloze slierten gekleurde vrachtwagens langs de weg, en vrolijke lichtjes van binnen. Het werd fris en dus nam ik weer een stoel maar toen het licht werd ging ik snel weer naar boven om de schoonheid van de mist te aanschouwen die als een zachte deken in het dal hing onder ons en de scherpe kloven vol tuimelende rotsblokken in de groene wand aan onze linker hand. We bereikten de vlakten en reden door de bossen van Het Chitawan park tot we de grens bereikten. Daar regelde ik samen met een Israelische broeder een rickshaw en kruiste de frontier met India. Wonderbaarlijhk was het hoe, zodra we de poort onderdoorgelopen waren die; 'Welcome to India' las, de chaos begon waarvan ik bijna vergeten was dat die zo intens was, hier, in India. Staan in de bus, gepropt in de trein, kinderen vrouwen opgestapeld slapend in het gangpad, rochelende mannen tot zo'n extentie dat je gelooft dat ze het er om doen. Het was me iets te veel en dus dook ik de trein uit in Lucknow voor een tweedaags verpozen aldaar. Ook daar was het gekte, en hitte, maar tenminste had ik er een plek om me thuis te voelen, in een guest house met een waard van de indiase maffia die mij sterk aan een kruising tussen Elvis, Cry Baby en Donny Brasco deed denken, maar uiteindelijk erg vriendelijk bleek. Toen ik Lucknows rivier, grafmonumenten met extreme hoeveelheid heldergekleurde exuberante kroonluchters en wasghat voldoende in mij had opgenomen zette ik mij reis wederom voort naar het voorlopige keerpunt, Delhi. Ook dit voelde een wat als terug thuis komen maar dan meer alsof alles is omwonden met een suikerspin rag van vettige vingers en oud zweet. Weer bemachtigde ik een kamer in het afthanse hotelfenomeen Navrang en spendeerde de eerste twintig minuten in mijn kamer met het ontwaren van de talloze aandenkingen en rotstekeningen die vorige bewoners op de muren hadden achtergelaten zonder schaam of schroom. Delhi, in afwachting verblijf ik. Nu is het enkel nog een avond voor ik vermoedelijk mijn verwekster hier ga weerzien en het is een aparte ervaring. Ik voel me niet bijzonder, maar wel heel vredig bij de momenten van innerlijke weerspiegeling waar de middaghitte mij toe gemaard. Het is de ademhaling waar de hele binnenste galaxis omheen draait, en ik vind het heerlijk er steeds meer mee te versmelten en het te zien zoals het is. Laat al het andere maar voor wat het is. Ken je dat, dan ken je ook al het andere wat er omheen is opgebouwd. Het is zo simpel, het simpelste wat er is, maar steeds, maken wij, het zo moeilijk.... Namaste

27. Het Neusje

2009-06-17T09:16:00.008+02:00

Lang verwacht maar niet gebeurt, hier dan episode 27. Kochi was een heerlijke tijd en ik dwaalde tussen de resten verkruimelende kolonialiteit en reuzachtige groene overschaduwende boom reuzen die alle straten lijnden. Ook was ik bij een nabij strand vol volledig geklede zwemmende indiase toeristen maar werd algauw verdreven door de overdadige hoeveelhijd regen die er plotseling uit de hemel kwam zetten, jawel, de monsoon is begonnen. Wat u hier rechts van u ziet is een ware Kerelaanse lekkernij wel bekend als een Dosa of een roast en is een knapperige pannekoek van reistemeel. Het oranje sausje heet Sambar en is een pittige currie, het witte goedje staat bekend als chutney en is een zacht koele saus op basis van geraspte kokos en peperkorrels. De lepel die hier op de foto te zien is is puur voor decoratie, die word nimmer gebruikt, enkel de rechterhand is als eetgerei toegestaan. Dit was vrijwel dagelijkse kost zolang ik in het zuiden van india verbleef.
Goed, van Kochi nam ik de boemel trein naar Kottayam om nog die zelfde middag van ergens achter een politie uitpost in een haven een boot te scoren richting Alappuzha. Er was een lichte miezer die hier enkel als verfrissend werkt. Het gehele wateroppervlak was bedekt met een dikke laag reuze waterhyacinten in paarse bloei waarover een menigte van kleine wit-beige reigertjes heen en weer wandelden op zoek naar een verscholen hapje. De boot starte de motor die open en bloot in het midden van het vaartuig gemonterd was, een soort oer rondvaartboot van hout en begon zich een weg te ploegen door het groene vloeibare landschap. We voeren door de binnenwateren van Kerala, door de ondiepe kanalen die soms bijna overstroomde als wij er door kwamen, aan beide kanten slechte geflankeert door dunne meterhoge dijkjes waarachter zich eindeloze uitgestrekte reistvelden uitstrekten, nu ondergelopen door de regen, waarin waterbuffels zich ernstig thuis voelden met buffelpikkers op hun rug en al, soms enkel hun gebogen hurens en zwarte kopen boven het oppervlak uitstekend. We voeren en meerden soms even aan bei een eilandje in deze water landen waarop een of twee huizen stonden, nu afgesneden van de rest van de wereld, de plekken waar wij onze passagiers ophaalde, op weg naar de markt, of de buren. Toen verschenen er ineens een heleboel grote deluxe vila boten met rijke opvaarders die op hun veranda met tv en air-co aan van de natuur aan het genieten waren en waarachter locale vissers in hun kano's meeliften opweg naar huis. Een wijd meer en dan waren we in Aleppy, in het midden van de groente. Vrijwel meteen werd ik opgepikt door een man met brommer die mij naar zijn huis mee nam en mij daar een kamer gaf me vreemde barok/romance achtige plaatjes van halfnaakte bosfeeen op schommels. Ik vond het alang best en knoopte mijn klamboe op en genoot van de geluiden van de jungle om mij heen die door de open ramen naar binne kwam stromen. Ik vond een boek genaamd 'Three cups of tea', en sloeg het open waarbij er enkele pagina's uitvielen en een hoop zand op mijn buik landde, dit boek had duidelijk al een verhaal te vertellen opzich. In de morgen liep ik maar eens richting het strand en vond een stralend witte katholieke kerk nabij de branding in Portugese stijl die herinnerde aan de dagen dat de Europeanen hier vochten met de locale regeerders en hun driemasters voor anker legden voor deze kusten op zoek naar de rijkdommen van de binnenlanden. Een bijna lege loods waar de mensen van 2009 op blote voeten achter archaiesche maschines zaten en op trapkracht katoen spinden tien rollen tegelijk. Wel handig als de trroom het meer dan de helft van de tijd laat afweten, dat wel, maar wat een leven. Over het echte strand liep ik waar vissers hun netten repareerden en de grote oceaangolven op het zand beukten. Waar een stenen dijk deed herinneren aan de tsunami die hier heeft toegeslagen. Dit was ook erg merkbaar toen ik nog wat zuidelijker in Amma's ashram was, waar alle omwonenden er zo de pest in leken te hebben. Ze hadden al zo wijnig, en ook dat werd hun ontnomen. Waarom gaan ze dan ook direct aan het strand wonen vroeg ik mij af? Maar ze hebben nergens anders om heen te gaan, geen land, geen fortuin, zelfs geen hoop. Ze voelen dat ze zijn overgeleverd aan hulp van buitenaf, die, nadat de mediahype over was, even snel terug trad als het ziugende water van de reuzen golf. Ik voelde me heerlijk in de ashram, steeds, ik voel me er zo op m'n gemak en in de vibe, zo rustig en waarachtig. Ik leerde er bio-dynamische compost maken met een zon-gebruinde Californier en we mixten koeievlaai en GFT en hooi en bladeren en takken maakte er een heerlijke ultra biologische taart van vol dikke hongerige microben en bacterien en schimmels en meer van dat soort types van wel een meter hoog. Amma was er niet maar zoals een van de baba's zei 'het maakt niet uit, ook zij is tijdelijk, de ashram is waar het om gaat'. Een soort spirituele composthoop is het, een plek van transformatie. Ik was daar enkele dagen en trok toen verder naar het zuiden en spenderde en vreemde nacht aan het strand van Varkala in een Bamboe hut die evenzo rook op een hoge klif en deed mijn yoga op het muffige bed. Dan verder naar Thiruvananthapuram, de hoofdstad van Kerala en een chaos op zich. Maar het had toch wel wat, onder andere een treinstation waar ik de volgende morgen de trein nam naar het neusje van india, Kanyakumari. We reden langs schoone ronde half begroeide graniet bergen grijs en bruin en daar voor, reistvelden met daarin de uitzaai vakjes waarin de ongeloofelijk groene sprietjes van de nieuwe reist in golven wuifden in de wind gecreerd door de drukgolf van onze locomotief. Het neusje, het heerlijke eindeloze eindje. Kaap Comorin en de drie zeeen die samenvloeien daar. In het miden van dit al staan enkele rotsen in de woeste branding waarop een beeld van meester Thiruvannalar en een rode tempel van heer Vivekananda staan met prachtig in zwart graniet uitgebeitelde figuren bestreken met wit poeder. Ik liep over het strand, het spectaculaire strand van geel, rood, grijs, wit, bruin en zilveren zand dat glitterde en in vlammen en figuren door de golven werd uitgespreid. Ik ontmoette een jonge Babba op straat met een vrolijk gekleurde fiets die bij de naam Pagal Baba ging en mij meenam naar een overhangende richel aan zee waar enkele beelden en lingas over de horizon uitkeken. We hadden een prettige converzatie en ik voelde me erg aangenaam in zijn aanwezigheid ookal had hij nog een hoop wild vuur in zich. Toen was er weer de trein die op mij wachtte en ik speelde op mijn 20 ruppee fluit bij het open raam waarachter de zon verdween achter de bergen, nu van de andere kand gezien, en we net voor het donker door een eindeloos veld windmolens reden, zeker tienduizend van velerlei soorten die de wind vingen die tussen de bergen door kwam. Zo kwam ik aan in Madurai en vond een kamer in een hotel dat ook als aleenstaande mannen huis diende zodat het er altijd gezellig vol was. De tempel van Madurai is groot en kleurig en heeft vele torens volgestapeld met beelden van mannen en vrouwen met dierenkoppen al dan niet naakt, gespiest of in een of andere vreemde houding, demonen en bloemen en hun bijbehorende rijdieren, slangen en wapens. Daar loop je dan onderdoor en kom je in de gekte van al de mendsen die hun eer moeten betonen aan elk beeldje, want je zou toch niet willen dat je een van die vurig ogende tiepes ontevreden stelt. Ook de olifant was present die mensen over het hoofd aaide voor een muntje als zegening en het blonk van het brons en goud. Maar ergens achter, weg van al deze overdaad en drukte, stond een enkele lingam in een hoekje waarbij een vrouw trouw puja aan het doen was. De rook van de brandende stokjes kringelde omhoog en lichte op in een enkele streep blauw zonlicht die van boven kwam om op de stenen vloer uiteen te spatten in een bron van celestijnse hemeligheid. Bergen oude bloemen en offeringen lagen ergens in een hoek geveegd te verotten. Ze goot melk en water over de stenen elips en waste hem zo zorgvuldig. Zo bijzonder vond ik het, voor haar is er absoluut geen twijfel. Dit is geen steen, dit is een levende god, en dient zo behandeld te worden. Het boterlampje brande in stilte, een man zat in lotus op de grond. Dit is india, zo oneindig, voortdurend.
Vrolijk op mijn fluit spelend liep ik door de drukte van de stad en kwam daarbij door een markt die in een reuzachtige tempel opgezet was met intens versierde pilaren waarvan er sommige gewoon hele beelden bevatten die dan ook weer aanbeden werden en vol gesmeerd waren met rood en geel poeder en waar wierook voor brande. Het was zo een bizarre combinatie daar, die hyste van plastic en verkoop drang, een heel stuk waar de naaimaschines door ratelde, en dan keek je omhoog en dan waren daar die fijn uitgehakte dieren en demonen koppen en dikke stukken oeroud steen. Terug bij mij guest house terwijl ik de trap beklom zag ik uit het gat in de muur dat als raam diende de oude vervuilde thirthank, het heilige bad voor de deur dat nu totaal omheint was door een roofbou van hutjes en winkeltjes die alles uiteraard in het water dumpten. Nu niet zo heilig meer, enkel nog een paradijs voor muggen die zich op het zwarte water lieten drijven tot hun tijd van voerangeren gekomen was. In een dag van bussen en treinen en een heleboel stof geraakte ik in het dorp genaamd Chidambaram naar de gelijknamige tempel aldaar. Ik was speciaal naar hier gekomen omdat ik gehoord had dat dit een plek is waar de Nataraj vorm van Shiva centraal staat. Hier word hij gezien als de gene die met het stampen van zijn voeten met het dansen het universum in beweging heeft gezet en houd. Deze vrolijkerd trekt mij wel aan en dus bezocht ik zijn 'hometown'. Het tempelcomplex is gigantish, nog veel groter dan in Madurai en bevat meerdere grote tempels en een groot bad en pleinen en deed mij wel een beetje denken aan Karnak in Egypte. De oude zuilen galerijen hier nog in gebruik, de daken niet vervallen en de beelden niet vekocht aan musea maar vereerd met kaarsjes en gebeden. Het is zo spacend van India, de levende oude cultuur in beweging. Maar ook in afbraak. Zo zijn er nu nog maar weinigen van de jeugd die echt iets van een spirituele opvoeding krijgen die in oude tijden een standaard deel was van het leven en de hele maatschappelijke structuur in stand hield. Een leven van de eerste twaalf jaar als kind spelen en ontdekken, dan twaalf jaar spirituele en practiesche opvoeding en les van een guru. Dan vierentwintig jaar gevangen in het familie leven van zorgen en materialiteit, dan weer twaalf jaar alleen, maar nu rondzwervend als heilig bedelaar, en dan, wat er nog van je leven over is, weer samen met je levensgezel, maar nu niet in een familie situatie maar enkel als elkaars wederhelften. Zo was het, en dat werkte duizenden jaren lang. Bij het avond Puja in de tempel werden de twee kerkklokken geluid die daar midden in de hal stonden en een rek met vele kleine belletjes er op werd ook met vol entausiasme heen en weer geslingerd. Meerdere grote kandelaars met vele pitjes werden voor de onzichtbare Nataraj gewoven (hij was zo dik onder bloemkransen bedekt dat je enkel nog een gouden neus zag als je goed keek) sommige zo groot dat ik werkelijk dacht dat ze de hele boel in de hens gingen zetten, maar het ging allemaal goed en op het einde kreeg iedereen wat heilige as toebedeeld dat op het voorhoofd werd gesmeert. Dwalend ook nog de volgende dag en me vergapend aan de ongeloofelijk versierde richeltjes en randjes in zo'n mooie harmonieuze stijl die wel met de natuur lijkt te willen blenden maar toch ook heel karakteristiek menselijk is. Het was er soms stil en dan weer vol bedevaart gangers, er waren vele baba's en in het wit geklede pundits en swami's en overal waren weer kleine hoekjes met een lampje of een plaatje of een beetje rode veeg. In een andere zijtempel was alles bedekt met de mooiste kleurge figuren, zowel in oude natuur kleuren als in gloeiende dayglow. Grote mandalas op de oude gladgelopen stenen gekalkt en pilaren bedekt met verf van de eeuwen. Wat een wonderlijke plek, zeker toen de Swami mij vroeg op mijn fluit te spelen en de zachte tonen van de hyme of the Fayeth tussen de oeroude muren van de tempel weerklonken. Ik was zo ontroerd en stil dat ik niet wist wat nu nog te doen. En ging dus maar zitten voor een stenen uitvoering van de Sri Yantra en speede wat mijn hart me ingaf. Omhoog langs de kust richting Pondychery, de oude franse colonie waar alle straten ineens in het frans genaamd waren. Hier deed ik niet moeilijk en nam maar gewoon een kamer direct naast het busstation om de volgende dag Auroville te bezoeken. Deze droomstad gebaseerd op de ideeen van Sri Aurobindo en The Mother was eens een expiriment op een dor plateau, maar is in de afgelopen dertig jaar verworden tot een groen paradijsje vol vruchtbomen, vogels en zongebruinde types die in zo groot mogelijke harmonie proberen te leven, alles centrerend om een Banjan boom en een grote gouden bol. De boom stond er eerst, de bol is het spirituele centrum van de stad in wording. Ik liep de gehele dag rond onder de bomen schaduw en bekeek hun zonne keuken die met behulp van een grote zonneschotel stoom produceert om voor duizend man te kunnen koken. Ook genoot ik van hun Auro water dat gestraald en gezuiverd is en leeft en erg gezond behoort te zijn. Bij terugkomst in Pondy had ik de meest ongeloofelijke ontmoeting met een fietsrickshaw rijder die mij, omdat ik er nogal armoedig uit zag, zijn zuurverdiende geld wou geven. Ik kon dat niet accepteren maar na lang aandringen dronken we samen een mangosapje op zijn kosten en gingen toen ons eigens weg. Wat een wonder, een engel van een man, wat een schat, moge hij voor eeuwig gezegend zijn. In de late ochtend arriveerde ik voor de tweede keer in Thiruvannamalai en was wederom thuis, voor twee dagen. Weer de brilliande dosa van de dosa kar op het plein. De tempel in voor die ene plek waar een afbeelding hing van Yogacharya, een prestorische verlichte monnik en wijsgeer, maar ontdekte dat er nu een grote plasic spandoek van een of andere andere god voor het altaaar hing, duidelijk gesponsert door de bank voor Jong India. Jawel, zo dringt het commerciele wezen dus de tempel binnen. Het stormde die avond maar de volgende dag was het weer helder en liep ik de 15 kilometer om de heilige berg Arunachala waar nu honderden lui standjes aan het opzetten waren voor de menigte van de avond, want, zo bleek. Omdat he volle maan was waren er vele mensen die om de berg gingen lopen. Wel een stuk of 500.000 in de twee nachten daar op. Mijn hotel was direct aan de straat waar ze langs kwamen en de gehele nacht liep er een stroom van mensen voorbij, allen op blote voeten! Een oneindige stroom was het die vrij stil liep voor indiase begrippen, wat een wonder. Weer veerliet ik echter Thiru sneller dan gewilt maar met een reden en het was ook goed zo. De heilige hoogtes van Arunachala werden steeds kleiner door de achterruit van de bus toen we ons eenmaal een weg gebaand hadden door de wandelende pilgrims en voerde mij spoedig naar Bangalore.
Bangalore, centrum van gekte en voortspoedende mensen massas, verkeer en verkoop. Het eerste wat ik deed daar gekomen was naar het treinstation gaan want, ik had vernomen dat daar iemand op mij wachtte. Na al mijn omzwervingen was, tegen alle hoop in, Wanda dan toch daar geariveerd en wachtte nu al weer onder een laag stof van veertig dagen in het hok van de pakjesdienst. Na een hoop gezeur over mijn slonzige afhaalbriefje dat in vier rafelige stukjes uit elkaar was gevallen mocht ik haar dan vrijkopen en na haar boeien te hebben afgelegd rolden we al gauw weer door de hete straten.
Het duurde echter niet lang, want al de volgende dag vertrok mijn trein terug naar het noorden en ook dit keer ging Wanda op hoop van zegen mee in de trein tenminste, dat hoopte ik dan maar. Ik sliep een laatste nacht in Bangaore in alweer een dormitorie, het lijkt er wel bij te horen, met box bedden en dikke besnorde mannen in hun witte hemden onder de 'meshmerizende' ventilators. En die nacht, toen ik aan de wandel ging voor een laatste zuid-indiaas maal, zag ik op de voetgangersbrug de maan staan. Wit en rond was zij daar, hoog aan de grauwe hemel. En zij was gekleed in een wit avondgewaad, zacht doorzichtig en met een lichte hint van regenboogschijnsel. Ik probeerde het aan de voorbijspoedende menigte te tonen, maar ze zagen het niet. Al wat zij zagen wat een vreemde buitelander op blote voeten die in de lucht ond te wijzen. Maar ik zag haar, en vond haar mooi, en daarmee weet ik, dat het goed was.

26. Mijn Vuur

2009-05-18T18:20:00.005+02:00

Toen de cursus af was was ik heel blij dat ik het gedaan had. Geinspireerd en vervuld besloot ik van de heuvels af te dalen en de Isha Yoga Ashram aan te doen. Zodoende doken we vanaf de koele hoogtes weder de hete soep in van daaronder, een permanente zweem hangt over de landen, een rood oranje gloed van diep doorgedrongen hitte. Goed, na enig wachten in Coimbatore verscheen er een bus met veler onleesbaar opschrift, een ook onder andere de woorden Isha Yoga. Daar jumpte ik in en het landschap vloog voorbij. De bus vol landsmannen, beschonken en paan kauwend, rochelend en luid pratend om over het geronk van de bus heen te komen altijd weer met de vraag; 'Your country?'. Ik vraag mij af, 'wat is het dat het voor hen zo belanrijk maakt te weten waar je vandaan komt?' Is het een vraag naar identificatie, om je te kunnen plaatsen? Is dit iets in de Indiase cultuur, dat je zonder afkomst niets betekend? Op een kruising aan de rand van het bos werd ik afgezet tezamen met nog enkele andere Isha Yoga gasten en liepen we een stuk over een stofweg aan beide zeiden geflankeert door dicht doch droog bos afgeschermd met electrische hekken, tegen de tijgers, olifanten en andere wilde dieren, werkelijk. In de Ashram aangeland werd ik eerst een tijdje van het kastje naar de muur gestuurt maar kreeg een slaapplek toegewezen in de grote open hal waar alle vrijwilligers sliepen en een matras werd later geregeld op de vloer. Wonderlijk was het hoe er wel steeds iemand de Shambhavi aan het doen was wat je kon horen aan het chanten wat ze deden wat soms samenklonk en in de hele hal weergalmde, en de enige connectie was over het schot tussen de mannen en de vrouwen zeide. Ik knoopte m'n klamboe op en was content. Eerst de Shambavi doen, de oefeningen die ik geleerd heb op de cursus, en dan eten. Dat gebeurt daar ook in een lange open hal waar iedereen in rijen naast elkaar op de grond zit en de opscheppers komen dan langs met emmers eten. In stilte word het verukkelijke genoten, maar niet teveel natuurlijk, want het is maar ilussie! Eten echt van superieure kwaliteit. Veel Rauw eten en heerlijke pap en rijst en fruit en zoetigheden bijvoorbeeld eerste kwaliteit dadels gerold in cashew noten en besprenkeld met kokos raspsel, gewoon, als tussendoortje. De volgende dag zette ik mij dan ook met veel liefde aan het werk in de reusachtige keuken die dagelijks voor de duizend plus man en vrouw kookt in zo'n overdaad, het lijkt werkelijk oneindig. Grote stomende ketels op een rij, giga bak pannen, bergen pompoenen, schappen vol kokosnoten, een paar tobbes vol wortelen, komkommer hopen. Wat een feest, met z'n alle schillen en snijden en steeds proberen die focus te bewaren en het alles met liefde te doen, wat een kans. De Ashram is dus midden in het bos maar ontvangt voldoende bezoekers die naar de tempel komen kijken. Het hele terein is constant nog in ontwikkeling en het geluid van de steenhauwers klinkt dan ook tot in het binnenste van de tempel dome. Waar het allemaal om gaat is de Dhjanalinga. Een vier meter hoge zwart graniete lingam met een lichte bom vorm op een voet van donkerbruin steen die een grote opgerolde slang voorstelt. Het water en de melk die over de lingam gegoten word bij volle maan stroomt dan door de open bek door de koperen gifbuis van de slang in een emmer er onder, het teken van geven en nemen. Het geheel staat in een vierkant van water dat overkoepeld word door een twintig meter koepel met een gat in het dak vanwaar een grote gouden schaal hangt vanwaar constant water druppeld op de top van de lingam. Dit word door Sadhguru beschreven als de gedistileerde essentie van de yoga wetenschap. Hij zegt dat het de enige vorm is die permanent een grote hoeveelheid energie kan vasthouden. Het zijn in deze tempel veroorzaakt een meditatieve staat van gewaarzijn waarin spiritueele vooruitgang bevorderd word, en karma opgelost. Het is er altijd warm binnen en stil. Je kan er op de zwarte vloer zitten of in de kleine alcoven rondom in de muur. Alles staat hier in het teken van de slang, die geaccocieerd word met de Kundalini of vitale levensenergie die als een opgerolde slang verborgen licht in de basis van de ruggengraat en door Yoga vrijgemaakt kan worden. Dit is dus een Yoga tempel, en dus vrij voor alle religies. Voor de deur staat een obelisk met de tekenen er van en je word enkel gevraagd respect te tonen en stil te zijn. Ik voelde dat hoe langer ik daar zat, hoe minder er van m'n ego overbleef. Het protesteerde, joeg me er soms weer uit, maar Ik loste langzaam op. Er is daar buiten ook nog de Thirtankh. Een bad diep in de grond met stenen trappen er naar toe waarin een 700 kilo zware gesolificeerde kwik lingam net onder water staat. Nou is hard kwik bij kamertempratuur volgends de wetenschap niet mogelijk maar er word gezegd dat het door middel van lange Yogisch formules en meditaties gedaan is. Het hele bad is van rood koper en zo'n tien meter lang. Er valt van hoog boven een waterval in en het water is een vreemd groen. Je mag er in zwemmen waraan vele helenswaardige eigenschappen toegeschreven worden en is erg gezond zo, maar aleen in traditionele oranje gewaden. Dit word elke dag aan geraden omdat ze zeggen dat als je huid nat is je ontvankelijker bent voor hogere staten van zijn en trillingen. Terwijl ik mijn oefeningen deed tweemaal daags liep ik hier tussen rond in een intense staat van zijn. In rust, maar ook mijn onzekerheden. Wat te doen. Het was volle maan en de Ashram werd overstroomd door bezoekers die bloemen en melk kwamen offeren aan de Dhjanalinga. Ik vertrok met de intentie wel weer terug te keren, maar nu moest ik even bewegen. Dus reed ik weer in de bus terug naar Coimbatore, en verder naar Mettup pallayam waar ik de volgende morgen de stoomtrein wou nemen. In een schattig pension verbleef ik voor maar 100 ruppees en het regende dat het goot. Het regenseizoen vangt langzaam aan, t'is vroeg maar mij hoor je niet klagen, alles om de tempratuur naar beneden te brengen is wat mij betreft goed. Dus de trein.
Stomend en toetend. Overal rook en sissing. Grote bewegende ijzeren stangen en wielen. We vertrokken langzaam tot we bij de voet van de bergen kwamen, en toen ging het nog langzamer. Jij klaagt als de trein niet opschiet? Deze doet drie uur over dertig kilometer, maar dan wel steil omhoog, en op stoom, ha! Het was helaas een dieselstomer wat inhoud dat ze met diesel water verhitten dat dan vervolgens weer de trein aan drijft. Lijkt wat omslachtig mischien, maar die zwitsers die de loco gebouwd hebben hadden het dan ook nooit zo bedoeld, origineel was het gewoon een kolen stomer, vage indiers. Eniwee, tuf tuf tegen de berg op. Weer door het heerlijk woekerende groen, lianen en exploderende rode accasia bomen. Eigenlijk was het nog leuker de loco te zien dan in de trein et zitten, maar geeft niet, moest het gedaan hebben. Ook de coupe was oud en tweede klas en gemaakt voor vier personen op een bank, niet twee hele families zoals er nu op zaten, dus confort minimal, indian Style. Zou ook confort Zero kunnen zijn, dan was het Africa style. Weet je, het is eigenlijk best bijzonder. Hier in India zie je helemaal geen bussen met gebroken ruiten, wel met een heleboel verschillende ruiten, maar ze zijn in ieder geval heel. Wegen, ook voornamelijk heel. Dingen worden hier gerepareerd. Dat is in Africa niet zo, behalve plastic emmers, die worden er met een beetje kokosvezel en wat draad weer dicht genaaid als ze een scheur hebben. Er zijn daar namelijk geen reserve onderdelen. In Africa komen alle voertuigen tweedehands uit Europa of japan, en dan mogen ze de rest van hun dagen slijten op de verotte binnenwegen van het donkere continent. Als de ruit breekt, ja, wat doe je er aan? Als de weg breekt, ja, geen nieuwe weg maschine of zo. Dat was een keer een donatie van een of ander fonds en die is inmiddels verkocht voor schroot aan china zodat de locale burgemeester zijn tweede huis kon afbouwen. Of die staan nu ergens te dienen als kippenhok. Overal suikeriet, maar vergeet maar dat ze er sap van maken zoals hier heel gewoonlijk is in India, geen maschine, dat is investering, dat heeft niemand en is gevaarlijk. Blenders om fruit te versappen, vergeet het, geen stroom. Okee, maar ik kwam dus weer boven aan, terug in Coonoor en bleef, en sliep in een tripleks hok zonder raam, tafel of stoel, een bed met drie poten een een grijze ratten familie als kamergenoten, heel gezelli. Werd die avond ziek, zweefde als een spook in m'n deken gehuld over straat naar de kliniek en bleek na een test een infectie te hebben in m'n bloed. Doktor schreef ABC voor en de volgende dag was ik weer opperbest, enkel een paar miljoen bacterien armer. Dat was de dag waarop Sadhguru een Satsang zou geven in; Jawel, Kotagiri voor alle recente cursisten, dus daar ging ik, op daar heen. Vierenenhalf duizend vrouw en man waren daar verzameld, we werden welkom geheten door mensen in witte gewaden die ons glimlachend toe namaste'den en mochten ons schoeisel achterlaten in een gigantische schoenen stalling in rijtjes op de grond. Eenmaal nedergezeten was er eerst muziek en toen werden we gezamelijk door de Shambhavi heen gesproken door een Bramachari, een ingewijde. Daar kwam dan Sadhguru. Levend Licht. Can you see the aura of that man?! It's huge? Het leek wel oneindig, door te vloeien in andere dimenties. Een oceaan van stilte, van rust. Zo'n wijsheid in elke handeling, begrip, weten. Ik heb een ware heilige gezien, wat een wonderlijk wezen. Als hij begon te spreken bleek het alles in Tamil te zijn, ookal spreekt hij dat zelf niet zo goed. Tantelizing was het om te weten dat hij het veel beter in Engels zou kunnen uiten, maar dan zou de helft van de aanwezigen het waarschijnlijk niet verstaan. Ik las zijn bewegingen, handgebaren en stem. De energie en het licht. Het was magisch, de-mystificerend ookal verstond ik het niet. Drie uur was hij daar, en het werd mangnificient donker, de hele hemel gedeeld in banen helder en donker licht van verre donderwolken. Heb me nog nooit zo dicht bij iets gevoeld dat ik werkelijk als heilig beschouwde. Nu begrijp ik al die aanbidding beter. Het is een soort kracht die achterblijft. Verdaast blijf je staan zo overwelmt door de open energie, door de puurheid van de ervaring. Zo'n dicht contact met de absolute waarheid. Na afloop duizenden gekke dansende extatische indiers. Huilend, krijsend, laat er uit wat anders nooit toelaatbaar is, brilliant en grappig. Dit achter me verder. Richting Mysore in de staat van Karnataka. Maar opweg daarheen
gevangen door de schoonheid van het bos waar wij door reden. Zo puur en onangetast was het. Ik zag een olifant en een hert. Dat is het, 'I'm getting out!' Zo belande ik in de natuur en was twee dagen in een miniscuul dorpje aan de rand van het reservaat dat door de jungle overspoelt werd. Met een gids ging ik vroeg in de morgen voor een wandering walkabout en we zagen vele herten en hoorde wilde pauwen, een luipaard, olifanten en zagen de graafsporen van een zwarte tapir beer. Het was een wonderlijk half open half dicht begroeid landschap van gras en reuze bamboe pollen en vele bloedrode accasia's. Een fijne wandeling was het aan de voeten van de bergen, waarna ik weer verder reisde en in Mysore aan lande. Mysore is geen slechte stad opzich maar ik was er niet zo open voor en dwaalde een tijdlang in dromen verzonken rond. Dromen die beginnen te komen over de plek waar ik mischien rusten kan. Waar mijn geest rust vinden kan kwa deze wereld en wat voor deel ik daar in inneem. Het is geen zekerheid, het is enkel een visioen, een idee dat uit kan groeien tot meer. maar het feit dat het gestart is is voor mij al van grote betekenis, het betekend het mogelijke einde van mijn rijzen in ieder geval voor een tijd. Het kan nog wel even duren, een jaar of meer, maar het zaadje neemt vorm aan, nu wacht het nog op een goede plaats om te ontkiemen. Van Mysore naar de kust, naar Kerala, en maar vrezen voor de hitte. Het werd me ook bijna te veel, maar dan dacht ik; 'Zeg, je laat je toch zeken niet wegjagen door een beetje hitte, kom op man'. En dus bleef ik. Gelande in Mahe, een oud franse colonie en werd ineens weer in het frans toe gesproken, erg appart, net Africa. Hier in Kerala voel ik inneens weer echt de geur en geest van Zuid-oost Azie. Zijn het de geuren, het eten, de taal. Zijn het de mensen en dieren of is het de zee. Het is in elk geval magisch het te merken, die zoete rust van bamboe en de jungle roep. Het water dat stroomt, boten en stijgers, Oh Asia! Nu keerde ik zuidwaarts en treinde langs de kust naar Cochin of Kochi. De hele dag reden we en s'avonds begon weder de regen uit de onzichtbare wolken te gieten. Letterlijk gieten. Het kwam in zilvere straaltjes voorbij de open deur van de rijdende trein. Als een duizend veranderlijk dansende slendere slangen was het voor de duisternis van de rode nacht. Wat een koele zegening het op mijn hand en armen te laten spatten, wat een godsgift voor het land dat haar verukkelijke aroma loslaat als dank voor het hemel water. Wat een geur is dat toch, kon ik dat maar in een flesje vatten.

Weer vond in zo'n vreemde kamer. Dit maal wel met ramen maar aan een hele drukke straat en geen slot of toilet beschikbaar. Het bleef regenen en de straat was helemaal onder gelopen in een modderige stroom. De volgende morgen bleek ik waarlijk niet ver van Kochi te zijn maar voor die dag was het genoeg geweest. Kochi ontving mij hartelijk en het eerste wat ik zag toen ik van de knalrode bus stapte was een reusachtige behaarde boom die zich over de gehele straat uitspande. Haar stam een zuil, meer dan dat, een rots van een pilaar vanwaaruit een tiental lange bochtige bomen oprezen om een hemel van groen omhoog te houden. Deze ecotoop omvatte een oude pickup truck, eens helder beschilderd maar waar nu planten en een jonge boom uit de bak groeiden, het hout vermolmt was en de ruiten verdwenen. En half verscholen achter de enorme stam, stonden ook nog een stel afthanse auto rikschaws hun tijd af te wachten met gescheurd dak en lekke banden, nu enkel nog goed als schuilplaats voor een wilde viskat. Ik zeg viskat omdat dat is wat ze hier zijn. Omdat er voldoende vis word gevangen eten ze enkel dat, en stralen dus een hele vissige air uit. Het is een heerlijk rustige plek, een oude colonie stad, van Portugezen, Hollanders en Engelsen die vele witgewaste monumenten van kerken, residenties en paleizen achter gelaten hebben en het geheel een geordende athmosfeer hebben gegeven. Overal reusachtige bomen, met straatventers er onder. Een kade waar met grote gespannen netten vis opgehaald word van de kant met behulp van een vernuftig kantel systeem van stenen en ruwe balken. Het is heerlijk, de zee, fruit, rust, andere buitenlanders om perspectief mee te delen. Ik ben bezig met mezelf. Is dit egoistich of eerlijk? Dit is de wereld, is die eerlijk of oneerlijk? Ik leef om te kunnen delen. Ik ben om te kunnen zijn, hier, daar, waar dan ook, het maakt niet uit. Maar laat mij het leven leren, laat mij deze mensen leren begrijpen, en wij elkaar. Want als we elkaar niet bergijpen kunnen, hoe kunnen we dan de wereld kennen. Als wij ons zelf niet begrijpen, hoe kunen wij dan ooit denken dat we een ander kunnen bergijpen.

25. Arunachala

2009-05-01T11:51:00.010+02:00

So Wanda. Ja, wattabout'er? Ze heeft zichzelf aan de wilgen gehangen, met cosmische assistentie natuurlijk. Was dus enkele dagen in Agra, daar waar ook de Taj mahal staat, daar geen foto van want die kent iedereen toch al lang. Maar in plaats daar van een fijne voto van de ingewanden van een doorsnee indiase slaaptrein tweede klas, en dan ziet er er hier nog heel leeg uit, zeker iedereen alang er uit ofzo. Normaal gesproken zit het minstens twee keer zo vol en is het licht de helft van de tijd uit, als het tenminste werkt. Was dus in agra en ging daar door een fijne serie geestelijke stuggelingen die, toen ik er eenmaal doorheen was, me erg los en vrij achterlieten. Agra is een mooie stad, tenminste, het gedeelte rond de Taj met oosterse poorten rood ge-verft, overal winkeltjes en mensen met tulbanden en kamelen en reusachtige koeien, soms ook rood of blauw geverft, nog van het Holi feest, waar iedereen elkaar bekogelt met gekleurd poeder of water. Maargoed, na dus de deugden van mijn goeie mountainbike genoten te hebben probeerde ik deze om tien uur s'avonds in te checken in de trein waar ik mee hoopte te gaan naar het zuiden. Dit ging al niet vlekkeloos en na anderhalf uur proberen werd mij dan moeizaam een pariertje uitgereikt dat ze was ingecheckt, en of ik het slot er maar af wou halen; "Meneer, dat is een 8000 roepie fiets", (ongeveer een half jaar inkomen voor een Indier). Ze keken me onbegrijpend aan. "It's under Indian goverment responsibility", en daar had ik het maar mee te doen. Toen de trein anderhalf uur na geplande vertrektijd aan kwam rollen vermoede ik dus maar dat het goed zou komen.... Ja niet dus. Toen ik twee dagen later uit de trein stapte bleek uiteraard dat Wanda nooit was ingeladen. En ook na twee dagen wachten was ze er nog altijd niet. Ik wist dit. Toen ik op het peron in Agra zat te wachten kwam er een jongen langs die me, zoals ze dat hier zo goed kunnen, met een strak gezicht vroeg of ik hem mijn fiets wou geven. Nou is mijn eerste reactie in zo'n situatie meestal scepsis, maar dit keer kwam er heel sterk in mij op; "waarom niet"? Maar ik was toen nog in de ilussie dat ik het redelijke zou proberen Wanda op de trein te krijgen. Dat dit nooit was gebeurt was mij dan ook niet echt een verbazing maar in plaatst daar van liep ik in diepe rust en vrede met de situatie het platform af, om, tot nu toe, nooit meer iets van haar gezein te hebben. Gelukkig had mijn goeie zelf mij wel verzekerd mijn rugzak, die ik aanvankelijk in Delhi achter had gelaten, op te halen, vanuit Agra, en ook dat ik voor ik Wanda aan de instanties toevertrouwde (Vertrouw dus nooit iets dat garandeert van de Indiase regering afhankelijk te zijn) de essentiele zaken uit de fietstassen had gehaald, zodat ik nu redelijk ongedeerd, enkel een fiets, een zeiltje en vier mammager elastieken armer, verder kon. Twee nachten denderde de trein voort en een constante stroom vendors van elk mogenlijk soort bevolkte het gang pad. Chai, eten, water, ander eten, chips, komkommers met zout en chili, kranten, leer lezen boekjes in Engels en Hindi, bedenk het, weinig dat je niet al reidende op een indiase trein kunt vinden. Ik had gelukkig het bovenste van de drie bedden en kon mij dus enigsinds terugtrekken van deze rollende karavaan. Het landschap veranderde niet erg, huisjes, koeien en waterbuffels die in bruine plassen baden, hooibergen, oeroude trekkers die puffend het droge land onspitten, een blauwe lucht, heet tot stikheet, Acasia bomen met knal rode bloemen, een eindelze horizon. In de trein ontmoette ik ook een vrouw en haar dochter die ook opweg waren naar Bangalore om de Satsangs (soort spirituele speech/Q en A van een Guru) van een man genaamd Sri Sri Ravi Shankar (niet van de Beatles) bij te wonen, en nodigde mij ook uit te komen. Sinds ik toch enkele dagen in Bangalore wou blijven om het mogelijke komen van Wanda af te wachten toerde ik zo de volgende dag eens naar zijn Ashram, net buiten de heibel van de stad. Dat ziet er dus ongeveer zo uit, het is een tempel van alle reliegies, vrij voor allen, het is de Lotus tempel. ->
Er is ook nog een heel complex omheen met tuinen en hermitages en zo gezet in de glooiende bruine buiten heuvels van het plateau van Karnataka. Een heerlijke middag was ik daar en mediteerde op het bizar groene gras onder de bomen waar ook veel van zijn langbebaarde volgelingen de ronde deden. het was en vredig gebeuren en s'avonds kwam de man dan zelf tevoorschijn. Een zeer vriendelijk glimlach en een weid wit gewaad gezeten op een grote troon was hij daar. Hij danste een beetje toen hij kwam en draagt het innerlijk kind in zich, immer ongebonden. Voor een man en vrouw of twee drie duizend beantwoorde hij een tijd vragen van de aanwezigen in een wat dromerige stem en het geheel was een vredig gebeuren. Er was helaas geen plek om te slapen in de Ashram dus na veel bloemen, vegetaries eten en een avond van 'Joy', vleide in mij net even buiten de poort neer op het stekelige gras, bond mijn klamboe op die ik nog op het laatste moment van Wanda had gered, Dank U, en sliep vredig. De morgen zag mij terug reiden naar Bangalore en verder, nu naar beneden, de verstikkend hete vlaktes in van de oosterlijke Ghats van India's zuiden, het was Tamil Nadu. Ik proefde nu mijn eerste Dosa en Brijani maal en het was werkelijk alsof ik gematerialiseerd VUUR aan het eten was, men ze houden hier echt van pittig! Enfin, twee bussen later reden we door het donker mijn uiteindelijk doel te gemoed, zo lang geanticipeerd, nu bijna bereikt, maar man wat was het heet. Krijg ik uberhaubt nog lucht binnen of ademt mijn hele lichaam momenteel door mijn porieen? Bij de eerste stappen die ik zette op Thiruvannamalai's heilige grond wist ik het; Ik ben hier eerder geweest. "Ah, zo zien de muren van onze tempel er nu dus uit", "dit is was ze gedaan hebben met onze straat". Het voelde meteen als thuis, als herkenning, als een stukje van mij wat ik altijd gekend had maar pas nu gerealizeerd dat het er was. Verdaasd in de golven van energie vond ik een schoon en veilig bed, gooide alles af en beplensde mezelf met het niet al te koude water wat er uit de kraan stroomde (jawel, technologie), ging toen geheel nat op het bed onder de ventilator liggen, een poze die ik in de dagen daar op nog vele malen zou herhalen en die practiesch de enige menier was om mijn lichaamstemperatuur tot een enigzins acceptabel niveau terug te brengen. Het is daar dan ook een volle 39 graden in de schaduw en dit word s'avonds pas heel laat enige graadjes minder. Daarbij is het vochtig, stoffig en India, dus zeer full-on voor je zintuigen. Maar, het was Tiruvannamalai, what can I say? De eerste dag liep ik de tempel binnen, een zeer groot complex met meerdere muren, vijf immense torens, baden, beelden, Nandi's, pleinen en zalen, honderden jaren oud. Dit is de plek van verering van Shiva die, zo word gezegd, hier als een oneindige kolom vuur verscheen om een geschil tussen Bramha en Vishnu te beslissen, en uiteindelijk maar in een berg in veranderd om de mensen aan het voorval te herinneren, Arunachala. Die naam ken ik, ik weet het, hij is zo diep geworteld in mijn gehele zijn dat elke keer dat ik hem zeg en wel een beetje licht lijkt op te stijgen uit een andere, onderbewuste dimentie. Elke maand word en een gigantische fakkel bovenop be berg aangestoken met meer dan tweeduizend liter ghee erop.
Thiruvannamalai is ook de plaats van de Ashram van Sri Ramana Maharshi, die hier woonde en zijn verlichting realizeerde, waarna hij voor twintig jaar in een grot heeft gewoont, aan de voet van Arunachala. Er zijn ook nog enige andere ashrams van verlichte meesters maar zijne is ronduit het meest bezocht, vooral door veel buitenlanders. De stille Meester is reeds zestig jaar geleden heen gegaan maar zijn geest zweeft nog immer over de gronden. Ik was in totaal drie dagen in Thiruvannamalai, hoe ik me er ook thuis voelde, de hitte werd me echt te veel, en ik besloot op een later tijdstip terug te keren. Het is een ongeloofelijke plek, mannen lopen er in dhotti's, veel mensen en zelfs schoolkinderen lopen blootvoets. Of het is omdat ze geen schoenen hebben of omdat ze het hele gebied als een grote tempel beschouwen weet ik niet, maar het is ongeloofelijk. De aarde op deze heilige plaats bracht in mij een wonderlijke stilte en rust teweeg, een aanwezigheid die continu was en zelfs nog voortduurde toen ik al honderd kilometer verderop was. Een bewustzijn van het 'mij' in mij, als een spil waar het hele innerlijk universum omheen draait, dat overal mee heen beweegt en zo krachtig is. Ik ontsnapte naar het oosten, waar, zo vertelde mij de kaart, zich een groep heuvels bevond met daarop enige dorpjes die, zo dacht ik, me wellicht enige verkoeling zouden kunnen bieden. Dit bleek een gouden zet. Ik stuite op een verborgen juweel. Vanaf Coimbatore ging de bus ineens steil omhoog, door dicht beboste hellingen waar wolken boven dreven (een mede reiziger vroeg zich af of dat nou een wolk was, hij had er nog nooit een van zo dichtbij gezien). Almaar hoger en hoger stegen wij, en de lucht werd merkbaar koeler. Hoog boven de vlakte uitgestegen waren er ineens hele groene heuvelzijden bedekt met theeplantages overschaduwd door zilverachtige bomen. Er waren oude coloniale huizen en villas met rode dakpannen en geschilderd in een vaal vanille geel. De lucht die tegen m'n gezicht aan stroomde veroorzaakte waarachtig verfrissing, het was een wonder. Het was Coonoor waar ik uitstapte en mijn intrek nam in de Shri Laxmi tourist home net boven het dorp op de fluwelen heuvelzeide. Het climaat in deze 50 miljoen jaar oude bergen is een stuk aangenamer dan beneden en het heeft wel iets van een Hollandse zomer. Ik had dan ook helemaal geen haast weer af te dalen en spendeerde zo een volle week in Coonoor. Wandelde rond en prate met de mensen, ontdekte de geweldige markt en kwam tot de conclusie dat elk dorp dat een degelijke, ordentelijke markt heeft, wel een goed dorp moet zijn. Op een dag liep ik van Coonoor naar het nog hoger gelegen Ooty, grotendeels langs de spoorbaan die zich een weg snijd door rotsen en ecatiptus bossen. Die soms uitwijd in pitoresque witgeschilderde stationnetjes uit het begin van de vorige eeuw, waar seinen nog met de hand over gezet worden en een treinkaartje een werkelijk kaartje is van dik gekleurd karton dat dan geknipt kan worden door de statig uitziende conducteur. Ooty licht op zo'n 2300 meter en het is er dan ook vaak mistig en kil, en vangt alle regen die van de indische oceaan deze kant op komt waaien. Ideaal weer, dachten de Engelsen, net als thuis, en zodoende stichtte ze hier hun voornaamste heuvel onderkomen voor in de hete maanden. Vind het ook niet zo gek dat ze het niet uithielden daar beneden als je ziet wat die lui allemaal aanhadden. Ik was in een echte oude Engelse club, jachttrofeeen en openhaard en al, en daar hingen foto's van de eerste voorzitters. Overhemden, blazers, slobkousen en wollen pakken, ja zo kan ik het ook heet krijgen zeg. Ooty is tegenwoordig nou niet echt de meest aantrekkelijke plaats dus wandelde ik om het meertje aldaar tussen de hoge dikke sparren, doornbessen struiken en gras. Na een poos begon het lichtelijk te regenen maar het deerde mij niet en onder het gekras van onze vrienden van de nacht reciteerde ik vol passie wederom 'The Raven' en was in vervoering. Ik schuilde een poos bij een kleine tempel waar drie alleraardigste plichtgetrouwe meisjes mij dadelijk tika aanboden en we een heerlijk gesprek hadden in half engels. Ik continueerde mijn tour om het meer en zag de vissen dansen in de regen, terwijl kleine beige reigers het van de kant naukeurig administreerden. Verder ging het en langs oude hekken, badend in een bladderend blauw licht van de vergane glorie, een poort met ijzeren slangen gevrocht, een waker in een grijs uniform die mij streng nastaarde. Terug liep ik langs de rails tot het duister mij overviel. De laatste trein had mij reedst gepasseerd en nu wist ik dat mijn enige hoop nog op de bus ruste. Deze vond ik, vanaf Lovedale en voerde mij rap naar onder. Het kind dat ik ben tuurde uit het open raam om te aanschowen de nevelen die zich nu rusten lietten in de lage dalen waar de eerste lampen reeds ontstoken waren. Gelukkig bereikte ik weder mijn bed en laken, enkel om te ontwaken, aan het groene morgen schemer. Na een week zoeken en ontdekken, het niet vinden van dat wat ik zocht, maar veel vinden waar ik niet om gevraagd had, zette ik de reis voort naar Kotagiri, een mogelijk nog kleinen gehucht een kleine dertien mijl verder langs de gebroken straatweg. Te voet legde ik de eerste eerlijke tien kilometer af tot mijn knieen begonnen te klagen. Door groenen thee plantages liep ik stellig, huizen oud en bomen bossen diep en donker passerde ik, om dan af te dalen in een vruchtbare vallei zo schoon en speels dat het men het wel bijna voor een verborgen eden moest beschouwen. Maar het was Kotagiri nog niet, en dus nam ik de bus. Kotagiri, een kluster huizen rond een busstation en enkele kerken en tv masten trok mij niet al te zeer aan en zodoende was ik aanvankelijk niet van plan hier lang te verpozen. Met die reden was het dat ik, nietsvermoedend de volgende morgen weer mijn rugzek oppakte om eens een bus te gaan zoekken, enkel om deze, een klein uur later, weer op exact de zelfde plaats te herplanten. Het geval was, dat het op die dag exact een jaar was dat ik mijn huis en haard verlaten had. 27 april vorig jaar trok ik daar ik het ochtendgloren de deur achter mij dicht en richtte mijn neus voorwaarts, blik op oneindig. Zodoende speelde het universum nu weer op mijn zinnen. Er was een staking, vanwege de oorlog in Sri Lanka, een heleboel bussen daar, maar geen die er ook maar over dacht ergens heen te gaan dan de meest nabije dorpen. Een ogenblik twijfelend of ik dan maar, net als een jaar voorheen zou lopen, of een andere optie zou kiezen, dreef ik wat rond over het plein en vond daar ineens een flyer in het engels met een vriendelijk ogende guru met een onvergetelijke Sinterklaas baard. Nu had ik de poster van deze wijze al overal en nergens zien hangen, maar het was tot nu toe telkens in het Tamil geweest en dus voor mij enkel plaatjes staarderij. Nu echter kon ik in het Engels de betekenis van al de krullende tekens ontwaren en, mijn interesse gewekt, belde het eerste van de vier nummers achterop het bulletin.
Een man antwoorde mij en zei dat hij zelfs in een deca minuut ter plaats zou zijn. Nou geloof in niet echt meer in toeval, dus rustte hem rustig af. Hij verscheen in een glimmende Tata wagen en lestte mijn nieuwschierigheid omtrent deze mysterieuze heilige. Zo kwam het dat, na nog twee etmalen in Kotagiri, het gebeurde dat in een laag haveloos locaaltje in een middelbare shool ergens op en heuvelzeide ganaamd Riverside, ik de rivier in dook, besloot een einde te maken aan mijn tweifels, tenminste voor deze week en mij inschreef voor zijn zevendaagse cursus en inweiding in een yogatechniek genaamd de Shambhavi Maha Mudra. Het is een serie houdingen en dergelijke die samen tot een serene staat van zijn leiden. Het was een klasje van zes en na een stuk video waarin de meester zelf vertelde over het een en ander werd het verder gepersonalificiceerd door een van zijn volgelingen, in oranje en wit. Zo ging het elke dag, liep ik door de thee naar de school, leerde nieuwe dingen en mocht luisteren naar de oneindige weisheid van Sadhguru. Hij is echt een zeer charismatische leraar, vol humor, maar ook vol direct inzicht. Zo wijs, zo'n intelgent wezen, alles wat hij zegt stroomt er zo direct uit, geen moment heeft hij nodig om na te denken, geen euh of overbodige pauze is er in zijn verhandelingen. Het bewijst hoe hij constant in contact staat met de bron, hoe het voor hem geen weet is maar waarheid. Hij leert ons het moment te accepteren zoals het is, in het nu te staan en nu actief te kiezen over hoe je je wilt voelen. Hij leert ons hoe onze connectie oneindig is, hoe we met alles in het universum in contact staan. Vandaag had hij het en hele tijd over het onderbewuste en hoe Gautama Buddha al heeft gezegd dat het universum enkel uit sub-atomaire deeltjes bestaat die constant in en uit het bestaan springen zodat eigenlijk onze hele wereld een illusie is. Daarnaast is er in deze hele Velangiri bergen een dertig dagen durend festival aan de gang ter ere van de regengodin Maryama en dat betekent elke avond rithmisch getrommel, optochten met karren versierd met een overdaad aan bloemen lichtjes en kleur, en algehele vrolijkheid. Op het dak van mijn hotel zit ik s'avonds bij zonsondergang en zie de rode ster achter de groen grijze bergen verdwijnen, de vrre bomen zwart afgetekend tegen de lila lucht en de rust die wederkeert over de dalen. Ook heerst er verkiezings gekte wat inhoud dat de hele stad geteroriseerd word door jeeps met speakers op het dak die urenlang op een hoog opgewonden toon een stroom van onvrede spuien zonder twijfel vol voorden van 'Verandering', ja, Verandering van hun inkomen ja, stelletje lapzwansen. Gisteren deden we eerst spelletjes bij zonsopgang en daarna hadden we een hele dag in een luxueus centrum hier waarin we geeinicieerd werden en nog veel meer van zijn inzicht tehoren kregen. Ik weet niet of de techniek zelf het helemaal voor mij is, maar het is in elk geval een hele stap voorwaarts geweest mezelf voor een week ergens vast te zetten en is het heel leerzaam om met de dingen waar hij het over heeft te expirimenteren en te leven, zover ik dat nog niet deed. Het is een ding dit alles in een boek te lezen, het is heel wat anders het te ondervinden en zelf gevraagd te worden wat jij dan vind, door een verlicht meester. Is hij dan mijn Guru? Aleen de tijd zal dat bewijzen. Morgen is de laatste dag van de cursus en mischien dat ik dan wel even een kijkje ga nemen in de Ashram waar hij soms huist, nog een plek waar alle religies samenvloeien en naamloos worden in het Isha Yoga centrum. Waar we het allen over het zelfde hebben en er enkel acceptatie is. We zien wel, voor nu geniet ik van de regen en de rust, van de hagel die hier net uit de wolken kwam vallen en mijn blote voeten op de bruine straat.

24. De Hemel in

2009-04-10T16:55:00.006+02:00

Nu ging het bij de grens allemaal een stuk gemakkelijker dan geanticipeerd en wisselde ik snel mijn laatste Shekels in voor mooie Jordaanse Dinars. De weg was gebroken, de grenswachten hadden dikke snorren en een grote grijns en daar zag ik weer statige minaretten voor mij oprijzen in Saudi stijl. Ik klom tegen de andere zijde van de dode zee vallij weer omhoog, die mysterieuze paars grijze bergen in die mij zo lang hadden staan opwachten. Het eerste wat ik vond, vergeten in het stof, was een rood witte Kafiya of pallestijnse sjaal. Die word in Jordanie overal uitbundig gedragen en is een ware nationale trots. Dit land bezat immers tot in de jaren zeventig de overkant, zijnde wat we nu Palestina noemen en een stuk van Jerusalem. Vele palestijnen wonen dan ook in Jordanie en dat merk je aan de rebelse atmospheer die in sommige buurten hangt. Nog geheel in de lifters vibe lifte ik richting Petra maar merkte al gauw dat dit toch echt Israel niet meer was, niet een quasi-stuk europa en dat het hier toch wel weer heel andersaan toe gaat. Hoe dan ook, ik kwam in Petra aan en man was het daar eventjes koud! Moest wel twee truien aan en dan nog was het frisjes. Die avond was er een stof storm in de lucht en alle auto's lagen later bedekt onder een laag bruin stof en er hing een vreemde energie in de hemel. De volgende dag echter was het weer geheel opgeklaard en dus trok in na mijn potje bruine rijst gekookt te hebben er op uit om de boel een wat te verkennen. Ik had van een van de walkaboutlovers gehoort dat je ook best de heftige toegangsprijs kon omzijlen door een stukske om te lopen, dus na wat noncharlant geloop dook ik van de weg af en verdween in een diep ravijn met wilde bosjes en zonder pad. Dit volgde ik al klouterend over rotsen en door modderige spleten, onder stenen door en zo verder verkennend als een ware Indiana. Na een poosje vond ik een oeroud pad zeker nog uit de tijd dat dit hele Petra gebouwd is over prachtige glinsterende zandsteen rotsen van ongeloofelijke kleurigheid. Kijk, je kunt je mischien kleurig zandsteen voorstellen, en je kunt je mischien gelijnd gekleurd zandsteen voorstellen. Maar wat daar in petra is is echt super psychedelisch vet trippend hyper gekleurd zandsteen met de meest abstracte en extreme lijnen en vormen erin. Diep rood en blauw grijs, sinnasappel geel en bijna groen, zwart, helder wit en kastanje bruin. Alles door elkaar gemixt en opgestapeld. Toen kwam ik in een wijdere vallei en al gauw zag ik de eerste kamers uitgehakt in het steen. Petra is een hele petrolithische stad uit het steen gechopt, veel meer dan je meestal ziet afgebeeld op die ene beroemde foto, begin maar met hakken. De hoge gevels met fijne lijntjes torenen op uit het steen, zwijgend hun verhaal vertellend van tweeduizend jaar woestijnwind en stilte. De overdaad aan groeps-toeristen deerde mij niet en ik danste vrolijk rond door deze prachtige inspirerende bergen met hun mooie tombes en tempels. Mocht je meer willen zien van Petra, Googel het dan of nog beter, ga er zelf heen! Over een eindeloos stijgend pad door een nauwe kloof met scherpe rotsen berijk je 'Het Klooster' wat bovenop een berg uitgebeiteld is en uitkeikt over de dode zee vallei en het heilige land daar voorbij. In de straffe wind contempleerde ik nu mijn keuzes terwijl ik zo uitkeek over de wildernis van Zin. Daar, ergens ver, maar toch niet zo heel ver weg liepen nu mijn geliefde vrienden in de Walk about Love, dwalend door de bergen, zingend tussen hemel en aarde. Hier ben ik nu, weer op weg naar verdur, alsmaar reizend tot over de horizon. Waarom? Waarom niet? Omdat ik geloof dat er meer is. Omdat ik geloof dat er achter die oneindige horizon oneindige vriendschapen wachten en het me een gevoel geeft van vrijheid in deze ilusionaire wereld betoverd door de tijd.
Tot de zon rood werd dwaade ik rond tussen de tombes van Petra en kwam uiteindelijk uit bij 'De Schatkamer'. Dit fraaie monument licht geheel ingeklemd tussen de spelonkige rotsen en, wel, het is ongelofelijk prachtig. Versierd met schoone maagden en leeuwen met trotse haardossen en pilaren van al even mooi glitterend zandsteen. Het zonlicht was reeds verloren en ook ik zette voet op de weg naar buiten tezamen met de paardenkarren en traag stappende kamelen door de smalle kloof die de oude toegangsweg was naar deze heilige stad. Zo reisde ik naar Amman, de hoofdstad van Jordanie met de intentie van hier door te stoten naar het grillige buurland Syrie, met hun boosaardig ogende president. Maar, na twee dagen aldaar vond ik bij de grens uit dat ookal had ik nog zo zorgvuldig al de Israelische stempels omzeilt en ik een gloednieuw paspoort had (uit Egypte, de oude was vol) Ze me er toch niet in wouden laten, en zo vond ik mij algauw weer in een wagen terug naar Amman. Ik vatte het positief op, dit betekende meer goddelijke falafel en hummus bij de beroemde middle-east fast-food tent vlakbij m'n hotel. Het betekende ook datgene wat ik al lang geanticipeerd had maar stug was blijven ontkennen; dat ik zou moeten vliegen naar mijn final destination, het land van Hind. Om de tijd te doden voor mijn vertrek daalde ik weder af naar de dode zee, maar dan aan die verre overkant die mij zo lang gefacineerd had. Ik sliep een nacht op het zwaar vervuilde strand recht tegenover Metzukei dragot en zag in de avond de lichtjes van het chackpoint en de bergen die ik eens, nu zo lang geleden scheen het, in het duister beklommen had op mijn eerste dag in Israel. S'morgens kon ik over het heldere water alles zien, Ein gedi, Massada en Jericho. Het water was hetzelfde, maar het strand was wat anders. De mensen van Jordanie hebben nog niet echt benul van achter zichzelf opruimen. Boven aan de weg was een zeer pittige warme bron waar ik het zout en vuil, alswel mijn huid in af liet weken, vrij agresief watertje dat. Verder langs de dode kust en weer omhoog naar Karak waar ik in een India style hotel incheckte. Ja India haalt me binnen. Hoe normaal lijkt nu dat hotel na de afgelopen weer hier, in de hitte van het Sub-continent. Alle officialiteiten verkten op astraal verzoek erg mee en zo was het dat, na vijf dagen ik mij weder in een bevleugeld alluminium gevaarte bevond dat zich met spoed richting het verre oosten bewoog. Met een licht gevoel van spijt verliet ik weder de Arabische wereld, nog steeds niet echt veel arabisch wijzer, maar wel een heleboel nieuwe vrienden en herinneringen. In het vliegtuig, met iedereen zijn eigen plasma schermpje, kon je je eigen muziek kiezen. Zo vloog ik over de grens van Pakistan met 'Shine on your crazy diamond' van Pink Floyd in m'n oren en daar voor al een audioboek van Jack Kornfield; Meditatie voor beginners, aren't we all? ik was in de hemel.
Vroeg in de morgen liep ik in syncflow de luchthaven uit en snoof op die lichtelijk aangebrande overdadige rijke geur van India. Zo boordevol emotie en verhalen en een eindeloosheid aan kleur en diversiteit. De gekte in, een waar pretpark waar ik zomaar in losgelaten word. Een hele wereld opzich, en de enige voor velen. Oh India, Oh Asia, wat heb ik je gemist!. Ik voel me compleet thuis, nix is vreemd, aleen maar fantastisch. Indiase logica, indiase regels, Indiaas eten en Indiase zon. Het is warm, het is er vol koeien en vuil, het is er druk en bijzonder schoon. Wat een plek, wat een prachtig vreemd leven. Wat een mindtrip om hier na zes jaar weer terug te zijn, maar wat ben ik gelukkig dat ik het gedaan heb. Delhi's overdosis alles deert mij niet nu, ik heb nu reeds genoeg ruimte van binnen om met toch rustig te kunnen voelen en genoeg kalmte om uit te stralen naar de wereld om mij heen. Ik was weer terug ik het blauw en rose bemuurde hotel in Pahar Ganj, het goedkoopste naar mijn weten in Delhi en het is eigenlijk niet ogenzienlijk veel veranderd, het is mischien schoner dan voorheen. Ik genoot. Oh hoe genoot ik van de oeroude bomen besmeerd met rode kleur en ghee en met afbeeldingen van Ganesh en Shakti. Van de leuke blaadjes van de Bodhi bomen die zo regelrecht uit de muren van huizen komen groeien en een heerlijke koele schaduw verschaffen. Van de prachtige kleuren van de Sari's en de grote snorren van de net geklede heren. Van de vele Riksha's, brommer en fiets, en van het licht. Maar het meest genoot ik mischien nog wel van hoe alles ultiem doordrongen is met religie, en niet zo'n vaste starre maar een liefdevolle met ruimte voor intrepetatie. Van de mensen die allen, hoe arm of miserabel ook, vervuld lijken met vrede, met een innerlijk weten dat onder alles een zee van goddelijkheid rust en dat je er aleen maar op kunt dobberen. En een oh zo sterk gevoel had ik dat voor mij het juiste om te doen nu een fiets kopen was. Dit klinkt mischein wat impulsief en nu ben ik dat meestal niet zo maar dit was zo'n weten buiten mij. Een kracht waar ik mij aleen maar aan over kon geven in liefde. Om echt in die synchroniteit te gaan staan en te geloven, te weten dat alles in het universum gaat zoals dat moet en dat er geen nodeloze acties bestaan. Te vertrouwen op die intuitie die zo in mij golft en die, als ik er waarlijk in ga staan, me immer de juiste kant op leid, ookal lijkt het voor mijn mind vaak onlogisch. Zo was ik dus na drie dagen rondfietsen en currie eten uitgerust met een vrij hippe en spliksplinter nieuwe mountain bike. Ookal is het binnenland van India vrij vlak, de wegen zijn er niet minder om en met het oog op de toekomst die mij wellicht naar de Himalaya zou leiden wel een slim idee. Na een testrit met bepakking en al vertrok ik toen op een goede morgen richting het oosten, over de Great Trunk Road, ot. De grote hutkoffer weg, haha. Voor ik deze gevonden had echter raakte ik eerst nog wel even goed verdwaald in de buitenwijken van Delhi en eenmaal op de overdrukke weg viel er een prachtige glinsterende tropische bui om al het stof wat neer te doen dalen. Ik fietste en sloeg toen een zuiderlijke afslag in, en volgde die. Fiest fiets, wat een drukte op die weg, en maar toeteren met de meest felle toeters. Nou was er bij de testrit al een vreemde tik in de trapas en ik was reeds drie keer terug geweest om het te laten fiksen. Maar hoe goed de mechaniechien ook keek, hij kon (en wou) het niet echt vinden. Dit getik werd naarmate ik voortzette steeds luider tot op het punt dat het mij ernstig begon te irriteren. Dit is een nieuwe fiets verdomme, moet het gewoon doen. Jaa, maar het is ook een nieuwe Indiaase fiets, kijk, wereld van verschil. Iig. Toen het ook nog begon te pieteren goorde ik mijn kwast in de emmer en jumpte, met fiets en al, op een vreemdsoortig Mad Max ogend voertuig wat wel wat weg heeft van een gemotorizeerde zeeolifant op drie wielen, en wat een enorm kabaal produceert. Dit is het locale transport en haalt zelfs de meest afgelegen gehuchten.
Met behulp van nog twee bussen bereikte ik nog die avond de stad Agra en viel uitgeput op een slonzig heet bed in de Shanti Lodge. Nu zie ik deze toer geheel niet als mislukt, en bij elke twijfel weet ik dat het gehele proces een enorme leerschool is. Hoe harder ik val, hoe sneller ik leer. Het is enkel een uitdaging om het positief te bekijken en te blijven en te zien hoe ik dit op een goede manier kan transformeren. Het is in elk geval een geweldige luxe om rond te kunnen fietsen om de Taj (Mahal) en vanmorgen verscheen er een prettig gestoorde engel, zo uit de hemel gevallen die al meer dan dertig jaar om de wereld fietst en die met zijn vernuftige gereedschap en uitgebrijde fietskennis het probleem zo verholpen had. Wow, wat een geschenk. Dit betekend echter nog niet dat ik ook werkelijk verder ga met fietsen. Mijn knieen zijn het geheel niet eens met mijn keuze op een enigzins te kleine fiets India te gaan verkennen met volle bepakking en ook het stof en lawaai stuiten mij enigzins tegen de borst, maar we zien wel. We zijn op weg, Wanda en ik (zo heet ze(de fiets)) naar Tiruvannamalai in de zuidelijke staat van Tamil Nadu, en alles is daar weer compleet anders hoor ik. Voor nu verpoos ik nog een nacht op een steenworp afstand van de schoonheid van de Taj Mahal en zag vandaag op een fietstochtje een eerste Olifant die met haar zachte slurf (zo'n vet woord, slurf!) aan haar bolle starende oog krabbelde in het gezelschap van een heleboel mensen die daar gewoon buiten woonden. Hun kookvuurtjes stokend op de grond en kinderen met warrig haar die op mijn fietst toestoven. Dit is ook india, het leven dat in elke goot is en waar recycling een weg van overleven is voor menig armeling. Aum, Aum, Aum shanti Om. Shri deva mata Ji.

23. Over the rainbow

2009-03-22T18:23:00.009+01:00

Jerusalem, brilliant en stralend, eindeloos mysterieus, magnetisch, superreeel, de stad van vuur. Ik vertoefde tien dagen in de buurt van haar muren, haar oude poorten en groepen gebedshuizen van allerlij fatsoenen. In het huis van Ibrahim El Hawa op de olijf berg was ik, in zijn huis waar immer eten op tafel staat voor de hongerige en een bed wacht voor de moede reiziger. Deze berg, waar ook Jesuses vermeende voetstap licht zal, zo zeggen de profetieen, eens doormidden splijten, das niet zo mooi voor Ibrahim dus houd hij er maar een laconieke houding op na. Ik was echter niet enkel in de heilige stad en reisde ook onder andere af naar Betlehem waar een duistere archaische kerk cluster verlicht enkel door olielampen de geboorteplaats van de messias bevat, gat in de grond met marmer bedekt, en de muren besmeurt met het roet en de tranen van de vele eeuwen. Ook mijn eerste echte Tahini at ik daar, verschillende schaaltjes, gezuurde groenten, verse zwarte olijven zo uit het vat, de tahini rijkelijk overgoten met dikke olijfolie en pijnboompitten, een verukkelijke rode pittige saus van geroosterde paprica's en tomaten en uiteraard pita broodjes. In de drukke markt die de hele centrale straat van de stad besloeg vond ik een oude vrouw die reusachtige rozijnen verkocht, met de pitjes er nog in. Echter, afdalend van de heuvel waar het geheel op gebouwd licht kwam ik bij de Muur. De nieuwe apartheids Muur die Israel moet beschermen van al die boosaardige Pallestijnen. Acht meter hoog kaal beton met op elke bocht een gemeen ogende schutterstoren. Hier stuit de ene wereld tegen de andere, famielies afgesloten van hun landen en buren, wegen afgesneden, huizen omsingelt door een gordijn van onbegrip en agressie. Kleuren van hoop sieren nu deze afscheiding, woorden van weemoed en machteloosheid. Grote grafittis en posters om te bedekken wat niemand wil zien. Waarom staan wij toe dat na dat ons continent veertig jaar in tweeen gedeeld is door stupiditeit er slechts tien jaar later precies hetzelfde weer gebeurt net even verderop, net in de ooghoeken van de wereld en de media, iets waar niemand het mee eens is, maar ook niemand iets van wil weten. De mensonterende terminals die je door moet wil je weer naar de rijke wereld brengen je van nergens naar nergens, zwaar bewapende Israelis in het groen, allen slechts kinderen, een leger van onwetende, de macht van de naiviteit. Niet enkel Betlehem bezocht ik, ook Jericho en Hebron deed ik aan, daar, de stad van de aarde, waar zelfs middenin het oude centrum, met haar poorten en bochtige steegjes hekken staan, muren van prikkeldraad en steen. Hier zijn de zionisten Palestina binnen gedrongen en hebben zich er in geworsteld, als een maretak op een bloeiende boom. Het leven van de originele bewoners totaal onmogenlijk gemaakt door de tomeloze agressie van hun belagers, dagenlijks met stenen bekogeld, hele stukken van de stad afgesloten behalve voor een paar 'chosen few'. De moskee, dat het graf van abraham en andere herbergt is in tweeen gedeeld, een stuk moskee, een helft synagoge. Hoe kan iemand zo blind zijn, zo stupide? Jullie aanbidden zelfs de zelfde doden, hebben hetzelfde boek, leven in hetzelfde land, en nogsteeds gaan jullie door met het vechten en doden van jullie broeders, om ideeen, om macht, en soms enkel omdat zij het eerst deden. Boven de stille markt, grotendeels gesloten omdat het leven van de bewoners onmogenlijk word gemaakt, zijn hekken. Hekken die de tekenen tonen van grote brokken steen van boven geworpen door de zionisten, zo'n disrespect, zo'n werkelijke ontaarding. Een man in een van de laatste kleine winkeltjes waar ik mee sprak drukte mij op het hart; 'wij willen enkel vrede', geen moeder wil haar kind verliezen in deze zinloze strijd om een stuk woestijn, Vrede en de originele grens. Na enkele dagen in Jerusalem, of Jerusalayem zoals dat hier heet ging ik voor een vredige wandeling naar Wadi kelt. Een diepe kloof, kilometers lang waar grieks ortodoxen een burchtachtig klooster tegen de rots hebben aangeplakt in een oase van groenheid gevoed door een bron veel hoger op. bij die bron kwam ik eerst aan na een wilde wandeling door de heuvels en sliep daar op een richel, waar ook de fluitmarmotten huisden. Stil was het er onder de sterren hemen en toen het ochtendlicht mij wekte cirkelden er twee zwarte raven door het dal en lieten hun heldere stemmen weergalmen op de oranje rotsen. Noordwaarts trok ik, al liftend wat hier een hele gewone zaak is, zo zelfs dat er op de liftersplaats aan het einde van Jerusalem wel een stuk of veertig lifters stonden te wachten, zwart witte jongens inclusief, met de vinger naar beneden, zoald dat hier gebruikelijk is. Zo vloog ik langs Tel Aviv en geraakte in de Moschav van Omez waar ik een workschop van Roy Little Sun bijwoonde in een heerlijk kamp in een avocado en grapefruit boomgaard. Hij sprak over een gebalanceerder leven door macrobiotiek en we bouwden een medicijnwiel waar we als afsluiting de sacred heart dance op deden (voor info, check; www.shaketheanthill.net) zo plezant was het dat ik nog een extra dag bleef in een van de kleurig versierde tipi's voor ik mijn weg baande naar het kille Klil en het huis van Adema. Op een heuvel tussen het groen en de carob bomen staat een houten huis. Hier draait het universum om het heilige centrum van onze galacsis in de taal van de dertien manen kalender. We planten een druiven gaard en beknuisterden ons voor de houtkachel terwijl het buiten regende en stormde. Het huis bleef echter staan en toen de zon weer verscheen zette ik mijn tocht voort naar Safed. De stad van de lucht en een ortodox bolwerk maar ook een plaats van kuntenaars waarvan er een mij onderdak aanbood on zijn prachtige huis met koepelplafonds, oosterse tapijten en een echte vleugel. Met hem en zijn vriendig vierde ik het shabbat in een zeer apparte wijze. Het eten was heerlijk en overdadig en zo kwamen de gesprekken op over interessante onderwerpen als entogene dingen en psychedelische ervaringen, jawel hoor, ik was weer thuis. Het was fijn maar nu was ik weer opweg terug naar Jerusalem en eigenlijk de Rainbow Gathering in het zuiden. Langs het meer van Gallilee (kom op, het is echt geen zee) lifte ik in al haar groen heid en door Tiberius, stad van het water. Zo was ik in alle vier heilige steden geweest en mag nu dus zeggen dat ik wat van het heilige land gezien heb. Over de Jordaan ging ik en binnen een uur was alle groenheid weer verdwenen en waren we weder in de droogte van de woestijn oftewel in Palestina. Zuid ging het langs Metzukei Dragot om te informeren waar die Rainbow dan wel werkelijk was, en zie, daar vond ik weder Vita, in alle stilte, met een ezel, en een stel andere heksen. We teamden up en vertrokken al gauw uit Metzukei, met ezel en al. Maar op het moment dat we op het punt stonden te vertrekken net tussen twee regenbuien in verscheen daar ineens de zon en toverde daar voor ons een perfecte dubbele regenboog helder staand over de dode zee, met beide voeten in het water. Het was de regenboog brug, de poort naar het infinitum van de ware wens, hij verschoof en zo was nu een poot in israel, en de andere in Jordanie, wij hadden ons teken luid en duidelijk, we vertrokken. Zo liepen we zuidwaarts, s'avonds ons kamp opslaand op een plek met eten voor ons lieve dier genaamd Shira , en in de morgen rustig verder trekkend door het alsmaar veranderend landschap. Zo kwamen we langs Ein Gedi met haar vele bronnen, Masdada, het laatste toevluchtsoort van de oude Joden en uiteindelijk bij de ingang van de bergen waar we wel in mochten met de ezel. Zo klommen we omhoog en geraakten in de woeste wuste doorsneden met steile wadis en kale heuvels met zo goed als geen water. Toch speelden we het klaar vier dagen te lopen door dit land, water bietsend van passerende bedoeinen en water kokend uit een stille poel die over was gebleven na de laatste regens. Vooral water voor Shira was een kunst, dat dorstige diertje dronk soms wel tien liter op een dag! Maar het lukte ons, eindelijk waren daar de laatste bergen die we zouden moeten beklimmen om het magische bos te vinden, hier midden in de woestijn, waar de Rainbow plaatshield. Het begon die morgen met regendruppels en gauw veranderde het in een ijskoude storm die ons tot op het bot verkilde. We waren nu ook al op negenhonderd meter en eenmaal in het bos werden we omringd door pijnbomen. Toen zagen we de eerste steenmannen, de wegwijzers naar het kamp en zodoende waren we algauw 'Welcome Home'. Het was ons gelukt het kamp te bereiken maar ook hier liet de wind en regen ons niet met rust. Twee dagen tergde het weer ons slechts met korte onderbrekingen niet lang genoeg om onze natte slaapzakken en waar te drogen. Het was dus wel een rainbow, maar dan met de nadruk op Rain. Zodoende was het niet echt een genot, ookal was het erg gezellig met muziek en zo, om onder een slecht lekkend zeiltje te slapen en vertrokken Vita en ik dus al vrij spoedig, met nog twee anderen, weer liftend naar beneden. Arad was onze eerste stop en we genoten van de geneugten van Babylon, brood, humus en fruit, oh wat een feest. We waren opweg naar De ashram in the dessert, Ashram Bamidbar, en na een zeer sucsesvolle dag liften kwamen we daar dan ook net na zonsondergang aan, gekleurde lichtjes, foto's van Osho en prachtige stralende mensen, oh men, ik voelde me zo thuis, zo vredig en rustig, heerlijkheid. Vijf dagen was er festival voor de Walk About Love. Vijf dagen kleurigheid, psychedelische muziek, bahjans zingen, meditatie en liefde. Ik sliep in een dome en genoot van het eten, werkte in de schoonmaak, Yes, outer cleaning is inner cleaning. Het is letterlijk midden in de woestijn, plat en drooge stenen, en Jordenie hoog oprijzend aan de overkant van wat de dode zee vallei is, en nu droog ligt in een diepe snede in de aarde. Buiten licht een labyrint in het steen gegrift, binnen is het groen en hemels, het is de Ashram Bamidbar. Toen vertrok de stoet, waar dit hele festival om begonnen was en ik voegde mij bij hen. Het is de Walk About Love 2009, een kollone kleur, licht, inspiratie en muziek in een poging vrede, liefde en respect te versprijden in deze vertwiste landen. Een groep van tussen de tachtig en honderd vrouw en man te voet door de Negev en Arava woestijn. Elke nacht weer een kamp met vuur en eten en gezelligheid, een wandelende rainbow, maar dan met een helderder missie. In elk gehucht dat we aandeden een explosie van vrolijkheid en verbaasde bewoners die zich soms schenen af te vragen wat er met hun gewone stille leventje gebeurt was en waarom hun dorp overspoeld werd door heuse hippies. Steeds verder trekkend met de stilte maar ook het gebabbel in de woestijn. Groots de bergen waar we doorliepen. Diep uitgesleten door de eeuwen, kloven scherp met trappetjes, hoogvlakten, opgedroogde watervallen die soms overvloeien met het schaarse bloed van de aarde. Uiteindelijk bereikten we Machtesh ramon. Over een vlijmscherpe klif komend lag daar voor ons een reusachtig brede krater of iets wat daar op lijkt, wat werkelijk een opstapeling is van natuurlijke catestrofale gebeurtenissen. Twee hele dagen duurde het om het over te steken waarbij ik mij voornamelijk bezighield met het organizeren van het volgende kamp in een soort van orde. Mijn laatste dagen in de Walk waren we naast de grote Machtesch in het dorp Ramon en kampeerden in het park aldaar tussen de dennen. Roy Little Sun deed er een equinox Sacred One Heart Dance van een heel etmaal en de drum klonk continueus door de nacht. Liefde was overal en ook ik ontmoette weer de schone Mai met wie ik ook het vorige weekeinde gespendeerd had en deelde met haar haar kleine tentje in de zonneschijn. Na twee dagen en nachten was het tijd om te vertrekken en het grootste deel van de groep vertok per bus om even verder weer verder te lopen. Ik bleef echter achter met nog een groepje andere zealots die allen zo hun eigen plannen hadden. In mijn tijd in Israel heb ik vijf keer de hoge bergen beklommen die oprijzen uit de dode zee en telkens als ik dan om keek was daar Jordanie. Met haar scherp oprijzende bergen geduldig wachtend tot mijn tijd gekomen was en ook ik die richting zou moeten keren. En tijdens de wandeling, als we weer door de macht en pracht van de overdonderende natuur liepen, voelde ik dat nu mijn dagen in het heilig land geteld waren. Het is weer tijd voor mij om nogmaals te transformeren, mijn hoofd te draaien ookal lijkt het voor de mind een onlogische beslissing, het universum kent geen twijfels. Zo was ik dus in mijn kracht toen ik innig mijn vrienden omhelsde die ik hier gemaakt had, de astrale zon van Gal, David de mysticus, mijn innige vriendin Vita en Atlantiskind Elat. Ik heb ze allen zo lief, maar ga nu weer naar de aleenigheid, de commune met de Cosmos in, en Arabie. Ook was ik nog een nacht in de Ashram opweg naar Eilat om de laatste dag van de tolkin af te wachten, het was gele planetaire zon, de laatste dag van de krachtige middenkolom en morgen was het spectrale draak, ja, het was tijd. Heerlijk was het om vanuit de levendige harmonieetijd van de woestijn en de oasis van de Ashram in de morgen opweg te kunnen gaan. Zonder reden, maar met alle vertrouwen, dat het goed komt.

22. Eternal

2009-01-29T18:24:00.003+01:00

Cairo, de gekte te boven, boven de gekte, de eeuwige tempels. In het holst van de nacht ontwaakte ik, buiten was het nog stil en bij het licht van een kleine kaars was vluch gekleed en opweg door het duister. In een ijzige vaart schoot ik door de nacht in een minibus met open deur en belande zo algauw bij het hek van de piramides die in de schemer daagde als een grijze schaduw van aanwezigheid. Pas om acht uur mochten de drommen er in en ik was als allereerste door het hek en stoof om de grote stenen kolossen. Pas bij de Sfinx aangekomen ging ik zitten. Nou ja, de Sfinx, eigenlijk meer het Sfixsje, dat viel even vet tegen, van de stenen berg die ik mij voorgesteld had was enkel een soort oversized huiskat overgebleven! Eniway al speecend op de strakke woesijnlucht ao liep ik het zand in om een beetje ruimte te krijgen en zag zo de drie en de zes kleine op een rij liggen in hun galactiesche formatie. Ik zwoof uren rond de twee rode piramiden en de grote witte. Totaal niet in staat hun formaat te bevatten. De eindeloze opstapeling gigantische blokken steen, de rijzige wanden ongenaakbaar geel. Het is als tienduizend grote oude tempels bovenop elkaar gestapeld. Van de vele wereldwonderen die ik inmiddels aanschouwd heb kon ik me altijd als ik daar eenmaal was wel inbeelden dat het eventuween nog wel door mensen gemaakt zou kunnen zijn, maar niet deze. Het zijn bergen, echte bergen, kunnen wij zulke bergen verzetten met de menselijke wil? Dan, naar de ingang van Cheops, in de rij, een korte, maar een rij, doch met een waardig gezelschap. Okey in we go, door de inbrekers ingang, de echte poort nog enkele meters en enkele tienduizenden tonnen steen boven ons. Dan is daar de schacht, strak en onfeilbaar. Gebouwd met astrale technologie. Als je dit ziet is er geen enkel twijfelen meer aan, dit is een galactische machine... Omhoog, het stale geluid van de treden in mijn oren, breek door in de grote gallerij. Oh thank osiris for the stars. Ik stuiter de koningskamer in. Hijgend van de klim en de hete lucht, de focus van cosmische energie. Ik glijd om de zwart stenen 'sarcofaag'. Oh man dit is echt een van de meest orgasmische momenten van m'n leven. De energie. De druk van tweeenenhalf miljoen ton geordend steen om je heen. Even is het leeg en ik zing, resoneer met de Pyramide, los bijna op, begrijp nu wat dit is, ik ben al half in een andere dimentie, Leven. De gehele dag was ik daar, bij de piramiden, en verkies geloof ik de kleine pyramide, de kleine pyramide?! Are you insane?! Kleine pyramide! Ik sta op slechts Een blok en het is een dikke rots van minstens vijf ton. Het licht ging en de zon zonk weer in de zanden, licht, duister, stilte en gelukzaligheid. De dagen daar op ook nog naar de rode en de gebogen pyramides geweest, ook gigantiesch en vol grote hoge kamers vol vleermuizen, bijna geen touristen en midden in de woestijn, heerlijk. Dan weg van deze geweldige stad, in al haar chaos en drukte houd ik van haar. Ik schoot onder het zues canaal door waar grote schepen wel midden in het land lijken te staan, een onophoudenlijk caravaan van drijvend staal. Sinai is een land van grote schoonheid en ook van wat melancholie. Tussen al de droge bergen van rood graniet overleven hier en daar grillige bomen met witte stammen en roze bloemen waar soms verdroogde geknapte granaatappels op een natter seizoen wachten. Een week was ik in het heerlijke dal van St. Katherina en maakte menig fijne wandeling in de schone omgeving, waar veel bedoeinen wonen in huizen van gestapeld steen die mij veel aan mijn tijd in Marokko deden terug denken. Met drie vriendige duitslanders beklom ik op een middag de berg van Mozes waar wij na het vallen van de nacht sliepen in een simpel theehuis met een samengebracht maal van koude falafel, brood en Panda kaas! Na tot op het bot verkleumd te zijn geraakd in onze poging de zonsopkomst vanaf de top te aanschouwen was het er dan. Een eindeloos verstillend VSM effect van droge lege bergen van de Sinai die rood, oranje en beige in een grijze waas aan ons getoond werden. Daar was hij dan, de eerste stralen schoten als naalden over een verre bergkam en verwarmden onzer harten. De dekens afgelecht spoeden wij ons nu al gauw weer naar onder tussen de menigte van bedevaart gangers en Russiesche toeristen. Het klooster lieten wij voor wat het was mede, uit respect voor de monniken en zo rijsde ik weer door, nu naar het verboden land. Langs de kust van de Rode zee omhoog, met aan de overkant de uitgestorven bergen van Saoudi Arabia waar slechts enkele kleine dorpen s'nachts wat licht over het smalle water wierpen. En zo kwam ik bij die omstreden grens, de spanning tussen die twee posten, met bloed besmeurd land, zoveel strijd om dit stuk verzengende woestijn. Veilig in Israel aangeland voerde het lot mij richting Be'er sheba, ja die van de raketten. Maar op aanraden van twee leuke Rainbow broeders aldaar vertrok ik algauw weer terug naar de dode zee, waar ik na een nacht aleen op een berg bij een zeer relaxt hippie strand aankwam waar ik mij erg op mn gemak voelde. Na een half jaar tussen lieden verpoosd te hebben die me al vraamd aankeken om m'n ogen was ik nu volledig thuys en geaccepteerd. Het zout, overal, in glinsters op het strand, in je haar, in het eten. Alles vol vreemde mineralen en stoffen. Het water voelt meer aan als een chemische vloeistof en trekt allemaal trippende figuren op het oppervlak als je beweegt. Jordanie aan de overkant en dan maar druiven, drijven als een bootje. Het is zelfs zo extreem dat het bijna moeilijk is om te zwemmen omdat je je voeten niet doep genoeg het water in kan krijgen en te slaan. Hier verpoosde ik enkele zoete (nou ja) dagen in rust met gezamelijk eten, vuur, muziek en meer menselijke genoegens. De omgeving is droog en doods en enkel struik achtige bosjes groeien en en zoute planten (echt) die je ook lekker kan eten. Ik ontmoetten er menig vriendelijk wezen van de rainbow vibe. Zaterdag was er een Galactiesch feest, geinicieerd door een community uit het noorden en er werd eindeloos getrommeld en gedanst, er was warme thee, schoonheid en kruidige pijpjes... Hier vond ik een zielsverwant in Wita, die ik de dag er voor had leren kennen en we konden eindeloos smelten en genieten van de warme gezamenlijkheid. Zonder iets te moeten bereiken of willen, slechts een gedeeld verlangen naar eenheid, en zo waren we voor drie dagen. Ook zijn we naar een stel bronnen even verderop geweest waar zwavelrijk water uit de zilte bodem opwelt en zich een weg baant naar zee door de ongelofenlijke laagjes klei die net als speklkoek is en erg gezond schijnt te zijn het voor je huid. We dreven samen naar zee en dobberden eindeloos ever de vele verschillende soorten modder waarvan sommige net als plastic is. Twee wezens al naakt drijvend onder de zon. Haar vrouwlijkheid en mijn manelijkheid in eeuwige rust en balans in een evenwicht niet verstoort door woorden of gedachten, en dat alles voor het verbijsterde oog van twee ortodoxe joden die daar toevallig ook een bad namen. Die avond kookten wij samen voor iedereen die maar eten wou, met liefde, en iedereen vond het heerlijk en er was precies genoeg. We gaan constant door fasen, dit te weten helpt mij ideen los te laten van missen en weemoed en zo kan ik steeds meer genieten van hoe het alles vloeit en in het nu is. Zo ging het verhaal verder met dat ik de bergen in liep in het eind van de middag en aleen sliep in een lage grot in de woestijn, voor het eerst van m'n leven (de grot slaping). Door een lange canyon lopend bereikte ik uiteindelijk Palestina, of de bezette gebieden en hier werd pas echt de ware aard van Israel zichtbaar. De onmogenlijke situatie die hier leeft van mensen gevangen in hekken en muren, gevangen in gedachten en geschriften. Vrees en haat die het leven vormgeven van menig man. Precies negen maanden op de dag nadat ik mijn voordeur in Amsterdam achter mij had dichtgetrokken schreed ik de poort van Jeruzalem binnen en was een groot deel van mijn queeste volbracht. Het is een ongeloofenlijke stad, de eeuwige stad van leven en dood. Einderloze stegen en straten vol strappen en glimmende gele straatstenen gepolijst door eindeloze voeten van pilgrims, priesters, muddhezins en ribbis. Alles mixt hier. Iemand zei dat Jeurzalem wel een eigen set engelen moet hebben om te zorgen dat het hier iig. het meest van de tijd redenlijk goed gaat. Het is soms net een lange tunnel vol winkeltjes met oosterse snuisterijen, wierook en zoete lekkernijen. Mannen en vrouwen in lange gewaden zwart en gekleurt trekken voorbij. Kinderen spelen tussen muren van eeuwige oudheid. Ik zag grafitti uit 1653 in de 'church of the holy Sepulcre' het graf van Jezus, althans, de plek van het kruis. Indrukwekkend en magisch, duister en mysterieus. En dan is er natuurlijk de klaagmuur en het prachtigge blauwe wonder van de Dome van de rots die stralend goud in het zonlicht schitterd boven de wirwar van de stad, binnen de oude muren van Jerusalem.
(PS. Mocht je door mijn verhaal of om wat voor reden dan ook je bewogen voelen om producten met het beroemde Dode zee zout te gaan kopen, weet dan dat het niveu van dit water per jaar zo'n twee meter daalt wat een vresenlijke natuur ramp is en waar de dodezee zoutindustrie direct aan bijdraagd. Dank u).

21. Samen op reis

2009-01-05T20:21:00.007+01:00

En zo kwam het dat na vijf heerlijke luie dagen in Cairo ik op de avond van de vijfde opweg ging naar het vliegveld om mijn moeder op te halen die daar rond negen uur zou arriveren. Nou was ik al om half zes de deur uit gegaan omdat iets in mij zij dat dat het goedde was om te doen. Mijn hoofd sputterde nog wat tegen van; ga toch nog even naar het cybercafe ofzo maar ik liet mij niet vermurmen en, zo bleek, maar goed ook. Het is namenlijk zo dat in geheel Cairo tussen vijf en negen het verkeer totaal vast zit terwijl 22 miljoen mensen opweg zijn naar huis of waar dan ook heen. Hoe dan ook, ik kwam er net op tijd en zo zag ik na een tijdje een roodachtich tiep verschijnen achter de glazen wand waarvoor vele opgewonden luitjes zich verdrongen in een woellige zee van achterhoofden. Zij zag mij niet en zo was het dat ik haar onverwachts op kon wachten om haar in mijn armen te sluiten na een halfjaar van aleenigheid. Er was een langdurig moment van synergie en gelukzaligheid die nog voortduurde lang nadat we samen in Giza waren aangekomen in mijn kamer in het Sinai House hotel. Nog maar net bekomen van aanvankelijke opwinding kwam er een wonderlijke stroom van kadootjes uit de grote boodschappen tas die daar op het kleed stond, en lag al gauw de hele kamer bezaaid met heerlijke en leuke luxerijen die ik al een tijd niet meer gekend had zoals bijvoorbeeld: Zeewier, een chocolade letter, werkende blauwe balpoints, geitenkaas, warme kleren en nog veel meer. Het was dus en waar herenigings feest en zo droomden we die nacht weg in de droom van een gezellig Egypte. Nou ja, niet zo best eigenlijk want door het lawaai buiten sliep Aniet niet zo goed en zo zetten we de volgende dag de trend voor de rest van de vakantie om steeds te verhuizen de dag nadat we waren aangekomen die we pas verbraken toen we weer terug kwamen in de hoofdstad. Jaa want na een middag de oude stad te hebben verkent vol met kruidigge winkeltjes en fijn gekleurde moskeen met hoge minaretten namen we toen vroeg in de morgen de trein derde klas naar Asoewan in het zuiden. We gleden heerlijk door het landschap zoals dat wel vaker is als je in de trein zit in een onbekend land en buiten waren de groene velden vol ezelkarren en mensen die schoven gras opbonden. Exotische bossen met vrolijke vogels en soms de Nijl waarlangs veel sappig riet groeide. We kwamen laat aan in Asoewan en aten die avond nog falafel op bed en maakten onze eigen salie anex griekse bergthee thee die we meer dan tien jaar geleden ook op kreta hadden geplukt en hier weer hadden hervonden in de stegen van Khan el Khalilli. Het ochtendlicht gekomen verkenden we het eiland dat voor Asoewan in de Nijl rust en waar het heerlijk rustig was vergeleken met de chaotische straten van de stad. We zagen onze eerste heroglyfen in de ruines van de tempel van de god met de rammen kop, Khnum en genoten toen van een kopje egyptische thee bij de locale groenteboer onder de schaduw van een reusachtige overhangende boom. Wat een genot om hier zo met mijn goeie moedertje te zitten, sippend en luisterend hoe zij haar zachte wijze woorden uit. We wandelden door de sappige tuinen vol sla en ander lekker groens en werden toen over gezet naar de verre oever in een klein roeibootje voor een wandeling door de woestijn naar een, zo bleek later, dicht klooster van de oude Kopten. Het deerde ons niet, het geheel was zeer aangenaam en zo verstreek de dag genoegelijk. Te vroeg gingen we toen de caoster in (klein busje met veel ramen) dat ons door het duister richting Abu Simbel reed. Langzaam verscheen het licht en toen de rode bol van de zon boven de uitgestreken leegtes van stof. Ja we waren in de echte woestijn, geen plantje, geen verpenterd korstmosje te bekennen, echte woestijn en dan af en toe een groene orgie waar een oase zich aandiende langs de weg, wat een bizar gebeuren. Wat ook bizar was was dat ookal reden we voor onze 'veiligheid' in een colone van een bus of dertig en we zeker niet als eerste de poort door waren, we toch bijna alleen de ingewanden van de grote Ramses tempel konden bewonderen, wat zeer plezant was. Dit bouwerk is veertig jaar geleden in z'n geheel verhuisd toen het water van de Asoewan dam haar bedreigde, maar dat doet niet af aan haar inpozantie. Het origineel was geheel uit de rots gehakt en de kamers zijn daarom nu athmospherish verlicht waardoor er een grote sfeer hangt daarbinnen. Dit was mijn eerste echte tempel (Khnum is wijnig meer dan een hoop puin) en ik was zodoende betoverd door de schoonheid en elegantie van de fijn uitgehakte tafrelen en de grote harmonie van het geheel, afgezien van de plaatjes van Ramses II die zo vaak ie de kans krijgt zichzelf laat afbeelden terwijl hij een bos vijanden bij het haar bijeen houd en met de andere hand op het punt staat hen te decapiteren. We keken onze ogen uit aan de grote stenen reuzen van zo lang gelee en reden toen in een gekkenvaard terug naar de stad met nog een vluchtige stop voor het tempel eiland van Phileae waar meer megalitische bouwsels ons wachten met grote muren en dikke pilaren. Ik voelde me het fijnst in iets dat ze 'de Kiosk' noemden dat een groot open ding was ommuurd met prachtige zuilen met bloemenkroonen die allen verschilden en een natuurlijke delicatesse uitstraalden die mij onmogenlijk cultureel bepaalbaar leek. Nog die avond boekten we een dolle falucca tocht over de Nijl die in de late morgen zijn aanvang nam, samen met Kapitein Lulu en zijn maat in de Nubian Breath.
Een falucca zoals dat op de Nijl word opgevat is een kleine rondachtige zeilbood met 1 mast met een zeer groot zeil om zo goed mogenlijk gebruik te maken van de soms zwakke woestijnwind. Wij hadden de eerste dag echter helemaal geen wind problemen en schoten dus rap al kruisend over de baren, soms zo scheef dat het blauwe water bijna over de rand kwam zetten. Maar alles ging goed en later ging de wind wat liggen en kregen we een heerlijk luxe lunch geserveerd van falafel en salade, broodjes en... Panda kaas! Wat een ontdekking, feta uit een pak, en werkelijk verukkelijk. Zo zeilden we over de Nijl met haar gouden oevers waar zwart witte koeien graasden en leuke toefachtige palmen groeiden voor de verblijding van ons ieders oog en het geheel was tot ons groot genoegen een waar oerachtig tafreeltje. We sliepen op het zachte zitplatform dat het grooste deel van het dek in beslag nam met de warme bloemendekens die de bemanning ons gegeven had. we verloren ons in de heldere sterren die ons herinnerden aan de tijden van weleer, toen de faraos deze waterwegen bevoeren en Osiris heerser was over al deze landen. Toen we ontwaakten was er niet het minste beetje wind en dus lieten we ons met de stroming meedrijven wat echt een van de meest relaxende dingen was die ik ooit het meegemaakt. Het was perfect tranquiel, rust inbrengend genot van de hoogste classe, en wij voelden ons dan ook als de goden op een wolk. Later ontwaakte Jan de wind blijkbaar toch en dus zeilden we weer verder de Nijl af, voor onze laatste nacht alweer. Op een zandstrandje meerden we aan en ookal was het er verre van schoon, het weerhield ons er niet van die avond een vuur te ontsteken samen met alle andere aanwezige falucca tocht vaarders en er waren mensen met trommels en handgeklap en ik fabriceerde een oer xylofoon van wat opperbeste brandhoutjes en er werd gezongen dat het een lieve lust was. Nog voor het ochtendgloren staken de bemanning die morgen van wal terwijl wij nog lagen te dommelen en arriveerden zo bij ons laatste aanlegpunt. Het had van ons mischien nog langer mogen duren maar het was nu zo en voor we onze weg voortzetten over het harde stof bewonderden ik samen met Aniet de jonge bananen planten aldaar en de tere dieprode blaadjes van de jonge mango boom. Zo stoven wij nu verder in een Laotiaanse stijl songthaew wat een pichuptruck is met opbouw met een open achterkant zodat het opgewaaide stof heerlijk de kans krijgt over je neer te dwarrelen. De eerste stop was bij een tempel die wij aan ons voorbij lieten gaan vanwege de vrees voor de alom beruchte tempelofytis oftewel tempel verzadiging maar de tweede lieten we ons niet ontnemen. Dit was de Tempel van Horus, de valk god waarvan alle levende faraos een incarnatie waren, stierven ze, dan gingen ze naar het hiernamaals en werden ze Osiris en een ster aan de nachtelijke hemel. Hij stond dan ook superhumaan afgebeeld op de voorpui of de eerste pylon wat een groot soort muur is die lichtelijk helt met een poort in het midden, vaak erg hoog, zeg een metertje of vijftien. Binnen aanschouwden wij vele ons onbekende herogliefen omdat dit een tempel is uit de late tijd toen ze er al meer ontwikkeld hadden. Ook we zagen ook fijn uitgehakte schepen met zeer realistische zeilen en een Horus die een klein neilpaardje aan het speren is wat voor de mensen van toen de zelfde betekenis had als het tafreel van St. Michael en de draak wat voor de oude Egyptische Kopten het meest belanrijke is. Zo kwamen we in Luxor wat in oude tijden de hoodstad was van het laat faraonisch rijk en nu de Egyptiesche hoofdstad van het toerisme. Het stikt er dan ook van de toeringcars, zwermen wegklikkende toeristen, te luxe hotels en zwart met zilver beslagen open rijtuigen die wel uit 1850 lijken te stammen en eigenlijk prachtig zijn en zeer authetiek, afgezien van de vele kleurige reflectors en paarden met namen als Rambo en Charlie Brown. We sliepen die nacht in een hotel met echt een overdosis aan Bob Marley vlaggen en een te chill zitplatform maar werden er in de morgen uit gejaagd omdat ik er van beticht werd een Japanner te proberen te behoeden van de afzetterige practijken van de hotel staf. Fine, aleen maar ten goede zo bleek later want zo kwamen we te wonen in het kleine Grant hotel met zeer aardige staf en een prachtig uitzicht vanaf het dakterras over een zee van schotelantennes en onafgebouwde daken vol antieke kapotte fautuils, stenen kruiken, duiventillen en stapels stoffige bakstenen. We genoten zeer van de oud italiaanse sfeer die er hing tussen de vergeelde muren van onze kamer en voelden ons er direct thuis. Luxor heeft eigenlijk te veel te zien en nog steeds met het gevaar van tempelofytis in ons achterhoofd kozen we een bescheiden selectie van bezienswaardigheden en vertrokken zo na een simpel ontbeit op de fiets naar de necropolis van Thebes aan de overkant van de rivier. De eersten die ons groetten waren de kolossen van Memnon, zoals ze worden genoemd, waarvan er een het mysterieuze fluitende beeld was wat de Romeinen al voor een raasel zetten. Als degenlijke Hollanders trapten we stug door en zo kwamen we algauw bij het complex van Medinat Habu, wederom een bouwsel van onze grote vriend de Macabere Monarch, Ramses II. Hier stonden wij echter perplex van de helderheid en pracht van de kleuren op de zuilen en plafonds, muren en poorten. Zo'n onaangetast spectakel hadden wij nog nimmer aanschouwd. Op vele plekken zat het helder turquoois, bloedrood, zonne geel en diep blauw na drieduizend jaar nog strak op de muren, daar kan Histor nog eens een puntje aan zuigen! Er waren veel mooie rode Cobra's en afbeeldingen van Isis, de vrouw en zus van Osiris en Thot, de god van het schrift en de wijsheid. Alles hier was groot en we dwaalden dan ook voor uren rond tussen de oude stenen. Toen fietsten we naar de tepel van Hapsepsut waarbij Aniet een lekke band kreeg maar niet getreurd, daar was gelukkig een fietsenmaker (jawel!) die de band pakten terwijl wij onder een boom van een kopje sterke thee genoten bij de dikke betulbande uitbater en zijn niet slankere maar tevens zeer aardige vrouw. Hapsepsut viel ons eigenlijk wat tegen dus stoten we gauw door naar de tombes van de nobelen zoals dat heet. Het zijn een stel tombes (verassend he?) in een stofige bergwand waarvan de meeste vanwege weinig interesse in nogal slechte staat verkeren, maar drie ervan vonden wij toch wel ergmooi. De eerste was aleen een soort lange hoge gang met daarop eindeloze tafrelen van in het wit gehulde arbeiders, rechts vrouwen, links mannen die honderd en een werkzaamheden uitbeelden van drieduizend jaar terug. Er waren bronsgieters, en lieden die meubels maakten, broodbakkers en schaapherders, vrouwen met eye-liner potjes en mattenvlechters, het was echt brilliant. Dit waren de 408 mensen die de overledenen meekreeg naar het hiernamaals zodat hij zelf niet hoefde te werken. Toen was en een diep gat in de grond met een trap waar onder we in en crypte prachtige kleurijke afbeeldingen zagen van vriendelijke 'middenstanders' die dus duidenlijk er anders uitzagen dan de koningen en plus het feit dat al de goden ontbraken. Dit deed echter niet af aan de fijngevoeligheid waarmee het geheel geschilderd was en het hele plafond was versierd met leuke paarse druiventrosjes en trippende geometrische figuren zo fris alsof ze slechts vorige week aangebracht waren. Als laatste was en een grote tempel half in de grond voor een generaal van, raad het eens, jawel, Ramses de macabere waar alle kleur ontbrak maar de tafrelen slechts uitgebijteld waren in wit steen en slechts geaccentueerd met zwarte lijntjes rond de rustige ogen. Lange processies waren er die de grafgiften droegen en lieden met ongelofenlijk prachtig fijn haar in vele laagjes en allen verschillend. Toen was het genoeg en was het ook laat en fietsten we dus terug naar huis, naar ons veilige bed in het petit Grand. Nu hadden we nog een plek te bezoeken, maar dan ook wel de grootste van allemaal, het kollosale Karnak. Alles is daar Megalomaan groot, mega pylonen, een stuk of 11, reusachtige poorten, een hele boel, mega scarabee van twee ton, giga zuilen, iets van 134, twee tot drie meter dik, 17 meter hoog. Joekels van obelisken, een hele zooi, tot 29 meter hoog, iets van 1100 ton rood graniet uit een stuk. Je snapt het al, er komt geen eind an. Daarom hou ik het bescheiden en vertel aleen dat Aniet en ik een tijd fijn in rust ver weg van de drommen hebben gezeten op een verlaten stuk vol vergeten stukken tempel en geitenkeutels in de warme ochtendzon. Het was altezamen een indrukwekkende ervaring en toen we ons verzadigings punt bereikt hadden liepen we naar de uitgang. Maar voordat we daar waren stond ik oog in ook met een reusachtig altaar dat midden in de eerste grote arena stond. Een massief blok albast zo'n twee bij twee en een meter hoog, vergeven van prachtigge kristallen in lagen erdoorheen geweven in witte sporen van heerlijkheid. Ik werd er als een magneet door aangetrokken en het maakte me zo blij het aan te raken, vreugde stroomde in mij en ik liep er drie keer vervuld omheen alvorens mij los te rukken en naar de uitgang te lopen alwaer mijn moeder lief op mij wachte. Nu hadden we genoeg gehad van alle herogliefen en scarabeen, uilen en stenen en dus maakten wij ons uit de voeten door middel van een gedeelde taxi die ons nu de wilde natuur van de woestijn deed ontmoeten. Binnen vijf minuten uit de stad hadden we het groen achter ons gelaten en waren we wederom in de droogte. Plat, kaal en uitgestrekt beschrijft wel ongeveer het landschap, alswel verdovend mooi, stil en mysterieus. Die avond geraakten we in een oase genaamd Dakhla, mmm, was ik niet eerder in een Dakhla, maar dan aan de andere kant van deze woestijn? Ja daar was het, in de westelijke Sahara dat ik voor het eerst kennis maakte met het schrale leven op de rand van de twee zeeen, de blauwe, en de gele. Ons doel was de oase van Farafra en die bereikten we dan ook in de namiddag, na lang langs een bijna onechte bruin-rode klif te hebben gereden die behalve de eeuwige zon ons enige houvast was van afstand en richting. El Farafra was vijf jaar geleden niet meer dan een verzameling adobe hutjes maar sinds de regering heeft bedacht dat ook dit stuk van het land mee moet varen in de vaart der volkeren is er in rap tempo beton gegoten en lijkt het nu dus betreurenswaardig veel op elk willekeurig ander dorp behalve dan dat het word omringd door niets dan regenloze woestenij. Enfin we vonden een slaapplek in een grappige stenen bedoeine bunker of huis zonder raam die ijzig koud was maar bij gebrek aan beter lieten we het erbij en namen nog die avond een bad in een warme bron buiten het dorp, yess. De volgende dag namen we een belachenlijk dure toer naar de witte woestijn, die hier erg beroemd is en erg mooi. Ik weet niet of mooi echt de juiste term is maar het is iig. erg bizar, speciaal en iets wat je niet elke dag ziet en toch ook wel bijzonder. Het is een kalk woestijn vol vreemde door de wind of water uitgeslepen torens, heuveltjes en reuze paddestoel achtige figuren en de grond licht op plaatsen bezaaid met zwarte versteende zeelelie stengels, schelpjes en speecende zwarte bollen vol pyramides die wel iets van een pyrietknol weg hebben maar dan geometrischer (aleen voor de kenners). we lieten ons in dit buitenaardse geheel afzetten en spraken af zes uur later weer te worden opgehaald. Zo liepen we ons verwonderend over de witte grond en bergen die soms net iets weg hadden van versteende golven op zee bij sterke vind maar dan spierwit. We liepen en zaten onder een eenzame palmboom, we trokken en zagen vele sporen in het witte zand, van kamelen en vogels, scarabeeen en vosjes? Uiteindelijk kwamen we bij een soort open vallei waar we een wonderlijk schouwspel aanschouwden. Op voetstukken van kalk waren grijs verglaasde schollen, die dun en ver overstaken als dunne schilden in de lucht. Aniet, muziekaal als, ze is vond uit dat je er heel leuk op kon tikken en dat ze dan een lieflijk geluid voortbrachten als een soort tonenspel. Zo speelden wij in het niets en werden de tonen weggedragen on de woeste wind. Verder gingen wij tot het hoogtepunt van een witte berg vanwaar wij de gehele uitgestorven omgeving gade sloegen in al haar stilte en schoonheid. Gelukkig vonden we ons meetingpoint weer terug en werden zo nog wat rondgereden tot de reuzenpaddestoel alwaar wij het ondergaan van de zon in duizenden kleuren gadesloegen. Op de laatste dag van het oude jaar maakten we een fijn wandeling door de 20.000 palmen van de oase waar ook rijst en andere gewassen groeiden op het rijke water van de vele bronnen. Een daarvan zouden wij die nacht bezoeken voor een warm nieuwjaarsbad onder de sterren, Orion Osiris en Sirius Isis, helder aan het hemel gewelf alswel vele anderen van onze dierbaren die fonkelden al was het het mooiste stille vuurwerk. Bij kaarslicht baaden wij in dit geschenk van moeder aarde en baaden het vuil en de moede van onze reis van ons af. Onze toer zat er op, afgezien van de laatste rit, terug naar de hoofdstad. Na wederom de witte woestijn overgestoken te zijn werd het landschap nu getekend door de zwarte puisten van vele uitgedoofde kraters van vulkanen oud, verbrokkeld en geslecht door de wind en tijd in dit barse klimaat, doch statig standhoudend tot de laatste slak en steen. Zo belanden we terug in de gekte van Cairo, het duister reeds gevallen het licht verdwenen. Maar toch, daar achter de bomen langs de straat dacht ik twee bekende vormen te ontwaren. Is het waar, kan het echt zijn dat we langs 'de drie' rijden. Ja zowaar, daar rijzen voor ons op de gestalten van Cheops en Khafre, de pyramides van de astrale koningen, de eeuwigen, dit is geen droombeeld, we zijn terug in het land van de Doeat, de hemelse poort (zie het 'Orion mysterie'). Twee laatste rustige dagen spendeerden Aniet en ik in de grote stad en zagen menig oud en interesant moskee, Coptesche kerk en synagoge die grappig genoeg toch zo veel op elkaar leken, zo mooi de versieringen, zo rustig de atmosfeer, zo harmonieus het geheel. Zo versteken onze laatste momenten tezamen in Egypte, de vreugde van het samen zijn en het plezier van het kunnen delen van onze gedachten en geneugden die wij toch zo vaak gelijk hebben. Het was een wonderschone ervaring met mijn moeder zo te reizen, te leren, te leven. Er is toch eigenlijk geen einde dus het enige wat ik deed was haar op het vliegtuig zetten in een wolk van heerlijk warm moeder-zoon gevoel en een diepe wetende intimiteit. Zo was ik weer soort van aleen, niet echt natuurlijk maar een beetje, en verhuisde terug naar het geliefde Giza naar mijn oude hotel aldaar. Sinds dien heb ik al weer heel wat beleefd, heb rondgedart en gezworven en ben gisteren naar 'De Drie' geweest. Maar dat hoort niet bij dit verhaal en zodoende vertel ik dat dus volgende keer. - Voor wat fotoos van dit geheel kunt u hier rechts op 'Fotos' klikken en dan Aniet en Egypte selecteren. Voor nu, vaarwel en Meh selehma. -

20. Ouroboros

2008-12-15T18:28:00.003+01:00

Ik was dus in Foumban dat op de vooravond van het grootste feest in twee jaar stond. De eerste avond van het Nguon festijn was er veel muziek en traditionele dansen bij het paleis van de Sultan waar honderden mensen samengekomen waren om het 252 ste jubileum te vieren van een overwinning van de twaalfde Sultan over twee of drie andere stammen. Het hele festijn is dat ook een soort afspeling van wat er toen gebeurde en alles erg kleurig en uitbundig. De centrale figuur op de foto hiernaast in het beige is de reusachtigge Sultan en daarnaast de afgezant van de franse ambassade die het geheel sponserd. Er omheen zijn de Sultan's lijfwachten en hoog kamerheren en raadslieden, allen in traditionele gewaden gehuld in de optocht. Op de tweede dag was er een eerboon van alle onderworpen stammen aan de grootheerser. Ik slaagde er in dit hele spectakel compleet te missen omdat ik de vorigge blog aan het typen was in een internatcafe met stroomgebrek. Dit bracht mij echter in een heel aparte stemming waardoor ik in staat was de overigge gebeurtenissen extra te waarderen. Er was een spannende stemming in de lucht en niemand droeg iets anders dan zijn aller beste nieuwste outfit. De meest stralende gehamerde bubu's voor de mannen in vele tinten en hun mooiste witte gebeds kapjes op bestikt met afbeeldingen van de Kabaa of de moskee in Madina, oogverblindende gewaden voor de vrouwen met glitter sjaaltjes of lange kapuchons met gouden ponpon's eraan. Die avond was het een drukte van je welste in de paleis gronden en verzamelden weder nog meer stammen zich er om uren lang te trommelen en dansen in hun prachtige traditionele gewaden met slierten en vele kleuren. Er liepen ook een aantal sjamanen tussen het volk gekleed in hun medicijn kleding behangen met vele atributen. Apenschedels, gedroogde kamelions, adelaarspoten, rieten mandjes en zelfs een met een hele krokodillen kop, een grote tooi op hun hoofd soms versierd met fluoricerende veren. Lang danste ik met deze vriendelijke mensen, alles door elkaar gehusseld, Moslims, wilden, sjeiks, kinderen met zakdoekjes, toeristen. Een groep Pygmeeen uit het bos trommelden en zongen tussen de menigte, zulke zachte eerlijke mensen, hun gezichte straalden ware uitgelatenheid uit en vrijheid van een volk nog niet geknecht maar levend aan wat nu de rand van de jungle is. Er waren raps rapsen en lange trommels en rinkel dingen en houten oer xylofoons en klankhoutjes en er werd met manden gedraaid terwijl ze dansten. Soms moest er even een hoge pief door en dan werd de massa uit elkaar gedreven zodat de sultan zichtbaar werd die op zijn troon zat op het voorpoortaal van het paleis. Laat werd het die avond maar toch was iedereen de volgende morgen weer vroeg op voor de mars naar de stadspoort. Dit onderdeel beeldede uittocht van het verzamelde leger naar het slagveld uit en alle stammen verzamelde zich eerst op het centrale plein, behangen met planten groen en vele met echte speren. Duizenden en duizenden verzamelde zich en marcheerden toen de weg af met de Sultan in het midden. Vele stammen hadden allen hun eigen trommels bij zich en al trommelend bewoog de eindeloze stoet zich voort, soms halthoudent zodat een lokale stamheer eer kon betuigen aan de Sultan als we langs zijn troon kwamen waarvoor dan zijn standaart opgesteld stond. Dit was echt de grootste stammenvergadering die ik ooit gezien heb en bij de poort gekomen werd er massaal gezongen, oorlogskreten werden uitgeschreeuwd en de lijfwachten vuurden hun oude blunderbussen af wat een oorverdovend lawaai gaf. Het geheel had echter een heel gemoedelijke sfeer ookal liep de helft met echte lange speren en zwaarden rond, erg grappig. Dit en nog veel meer was Nguon en over twee jaar is het weer, geweldig. Vanaf Foumban reisde ik in een barrel van een bak richting Kumbo, een stuk mee liftend met een generaal en zijn vrouw over de gruwelijk slechte weg de bergen in waar in de nacht de linten van brandend gras op de heuvelzeiden zichtbaar waren in de verre omtrek. Ik sliep in hun huis die nacht wat ook weer eens een heel ander perspectief gaf, een huis waar je makkelijk tien gewone Cameroense families in kwijt zou kunnen, een luxe praalkamer maar toch een koude douche, het is maar waar je belangstelling aan hecht. Van daar liep ik door de mooie bergen naar Elak-Oku op de zeide van de Oku vulkaan waar ik twee nachten verbleef. De zoon van de locale hoofdman of Fon was gestorven dus was er een begravenis feest. Ja, feest, want aan rouwen doen ze hier schijnbaar niet, gelukkig! Er was een groot diep gat voor de man z'n huis gegraven en vele mensen hadden zich verzameld voor de grafdans. Toen de priester z'n ding gedaan had werd er wat aarde in het gat gegooid en stapten er vijftien jonge mannen in het gat en dansten een speciale aanstamp dans begeleid door extatisch getrommel en het gezang van alle aanwezige vrouwen wat een geweldig geluid was. Zo werd er steeds wat aarde toegevoegd en na ongeveer een uur was het gat vol en danste iedereen er nog eens goed overheen, palmwijn drinkend en maiskorrels etend. Een kip werd geofferd, jachtgeweren in de lucht afgevuurd en de festiviteiten zouden zo nog twee dagen voortduren, wat een verschil met Europa! Ik liep echter verder over de bergen omhoog, langs een groen omringd kratermeer, door de bossen en toen weer omlaag naar de plattere landen die nu wijd voor mij uitgespreid lagen in een sweem van stoffig oranje geel licht. Ik bleef lopen en de volgende dag arriveerde ik in Sabga bovenop een heuvel waar enkel Fulani woonden en dat bestond uit 1 grote famielie van een stuk of tweeduizend man. Ik werd uitgenodigd door een oude El Hadji, een eerbare tietel voor mannen die naar Mekka geweest zijn. Het was erg fijn bij hem en zijn pittige vrouw in huis te zijn, een simpel leven, elke dag mais fufu of rijst, een fris klimaat en innige rust. Ik maakte even een wilde spurt naar een waterval waarbij ik terwijl ik door de jungle liep een traditioneel genezer en sjamaan ontmoette en we dronken samen palmwijn en hij toonde mij zijn huis in het groen wat me erg aan Santa Fe in Peru liet denken. Zou het nog bestaan, is het mogenlijk dat er nu iemand yage aan het brouwen is daar aan de andere kant van de oceaan in een vergelijkbare jungle? Binnen een dag was ik weer terug in Sabga en was het de tijd van het Salat feest, dat viert dat Moses op de berg een ram offerde inplaats van z'n zoon en dat voor moslims erg belanrijk is omdat het ultieme gewilligheid simboliseerd tegenover Allah. In de morgen gingen alle mannen naar een veld buiten het dorp om te bidden op een heuvel (die de berg van Moses simboliseert) en om een speciale preek aan te horen van een soort onder imam. Wederom was iedereen in het fijnst gekleed en de locale Fon reed op een vrolijk versierd paard begeleid door muziekanten en z'n parasol drager. Toen waren er paarden races en na afloop ging iedereen die het zich kon veroorloven naar huis om een ram te slachten, en de rest ging ook naar huis om vlees te ontvangen van hun rijkere familie leden wat een must is omdat er voor islam niets beters is dan schenken aan de armen, zeker als het je familie is (het hele dorp dus) en zeker als het feest is, good stuff. Ik sliep in een eenspersoons bed met de neef van mijn gastvrouw die erg aardig was maar op z'n zijftiende nog niet kon lezen ookal zat hij op de middelbare school, een geweldig voorbeeld van het niet functionerend onderwijs systeem hier in Cameroen, weet zeker dat er genoeg illiteraire generaals en ambtenaars rondlopen die op hun pozitie zitten enkel omdat ze uit een rijke famillie komen. Met een lach en een traan nam ik toen afscheid van deze vriendelijke zielen en daalde in een vlucht van de bergen af en die avond vlogen we in een reuzachtige bus met rijen van vijf stoelen terug naar Douala. Het was niet onprettig weer terug in het blauw bedeurde hotel te zijn waar ik een maand eerder ook had vertoeft en ik liet me de neugten van de stad goed smaken. De laatste dag in het duistere hart van Africa liet ik me verdwalen in de uitgestrekte markt vol pannen en sinasappel verkoosters en ook donkere hoekjes waar terughoudende vrouwen allerhande middeltjes en poeders verkochten gezeten tussen netjes opgestapelde torens doosjes en flessen, manden met wierook, vreemde zwarte bolletjes kruiden en rode aarden ballen. Langs reuzachtige zilveren vissen met bolle ogen en smakkende lippen kwam ik en stuite op de jungle dieren hoek waar krokodillen, een reuzachtige varaan, schildpadden en een soort gordeldier muis achtige wezens in grote getalen in netten een mizerabel bestaan leefden opweg naar de pan. Voor het laatst at ik echte pittige rijst met pindasaus tussen de varkens kotten waar rood gekleurd water door de stinkende goten stroomde en de langharige varkens met roze neuzen mij veel vriendelijker voorkwamen dan de onbeschofte kooplui. De kleur van de straat speelde in mijn ogen, de uitgelatenheid van de mensen, het wilde gevoel, de zwang van Africa was alles daar, ik genoot, ademde en was. De nacht kwam en ging, ik was opweg naar Egypte. Ik ontbeet nog voor de deur op een gammele houten bank, afrikaanse oliebollen met bonen en witte pap en racete toen naar de luchthaven in de warme zweterigge ochtendlucht. Honderd karakteriestieke uitdrukkingen, bruine gezichten niet wetend wat hun noodlot zal brengen maar doorzwoegend. Verstrikt in een hopenloze situatie in een land verstikt door de corruptie, geboren in een land zo rijk van nature, maar geen mogenlijkheid om te ontsnappen aan zijn eigen wurggreep. We vlogen over de woestijn, over Ouagadougou, over de Niger. Uitgestrekte bruine vlakte tot over de horizon. Een verbiddend landschap van stof en steen getekent enkel door de vormen van het zand dat zich telkens anders heeft opgehoopt. Ineens kwam het ten einde, een breuk, een klif, drie linten van de schoonste gele duinenrijen en dan de bergen. Daar lagen voor ons de pieken van de hoge Atlas, de toppen in reine sneeuw gehuld, het landschap verstild en in rust, stromen die zich ruig door het gebergte braken en uitvloeiden in de landen erachter. Boven al dit schoons rees nu de volle maan en kleurde het hemel gewelf roze paars met het laatste licht van de ondergegane zon. Toen doken we door de wolken en waren in Casablanca, ik was weer terug bij waar het allemaal begonnen was, in Marokko. Nu bleef ik echter niet en na zeven extra-psychische uren in de space zone die Casa airport was vlogen we weder de hemel in, zwevend op de golven van de nacht en sliep ik zacht over drie stoelen in een half leeg vliegtuig. Toen het licht werd vlogen we over nu grote wijde duinen met af en toe een zwarte tent en een geitenpaadje door het zand. Gauw werd het groener en toen zag ik ze. Op de rand van de woeling van de stad, omarmd door de huizen stonden de drie stenen reuzen, eeuwig en onoverwonnen. Scherp en duidenlijk in de schemering van het pre-zonsopkomstelijk licht. Ik was zoo ontroerd, geraakt door deze droom die ik nu werkelijk onder mij zag, Oh man, oh wat zijn jullie ongeloofenlijk mooi en krachtig, Piramides van Giza. Ik werd recht de chaos van Cairo slingerd maar ervoer het niet als onprettig, een gigantische maar niet overweldigende stad. Er heerst een soort orde en het voelt alsof er over nagedacht is. Hoe rijk lijken nu ineens de hoge huizen, de viaducten en de stoepen. Ze hebben zelfs stadsbussen en een metro, wat een innovatie! Een rustig hotel vond ik in een echte volksbuurt met een balkon met withouten luiken dat uitkijkt op de straat vier verdiepingen lager waar felverlichte tuktuk's rondkarren, de was uit de ramen te drogen hangt en af en toe een paardenkar voorbij komt beladen met velen rinkelende belletjes. Ik heb Cairo verkent en genoten van de culinaire rijkdom. Godelijke falafel voor 15 cent, Verse vruchtensapjes voor je neus geperst, echt brood, goed water gewoon uit de kraan, feta en olijven, yesss! Gisteren was ik ik het Nationaal muzeum en verwonderde me over de kollosale stenen beelden en pilaren van Achnaton en Ramses II, verbaasde me over de enorme stenen tombes met hun massieve deksels, vergaapte me aan de schone gekleurde hyrogliefen en de duizende fijngemaakte beeldjes. En dan was er Toeth-Ank-Amun, de zoon van de zon. Simpelweg gehypnotiseerd was ik toen ik in het gouden gezicht keek, in bliss gezeten tot hij diep in mijn ziel doorgedrongen was. Er spreekt zo'n goddelijke vrede en volmaaktheid uit van die ogen die op de andere wereld gericht zijn. Ik weet, het is een masker, maar de volmaaktheid die de kunstenaar die het gewrocht heeft erin heeft gelegd is werkelijk betoverend. Dat onze menselijke cultuur zoiets heeft voortgebracht vind in wonderbaarlijk en vervreemdend tegelijk. Zoveel goud verzameld uit de rotsen, zoveel uren spendeerd in het vervaardigen van de drie gouden sarcofagen en de tientallen gouden en glazen sieraden van eindeloze rijkdom. Wat een cultuur, zo lang geleden al, wat een waar wonder. Zo was ik weer tussen de Arabiers en leer ik wederom hun intrigerende tong.

Weder ben ik in de Sahara maar nu aan de andere kant van die zee van zand. In marokko verzette ik mij vaak waneer ze deden alsof Marokko geen onderdeel van Africa was, maar nu ik er geweest ben ben ik steeds meer geneigd met hun in te stemmen. Deze oceaan van eindelooze leegte is zo bepalend, de lieden aan gene zeide zo totaal verschillend, dat het onlogisch lijkt het als een continent te beschouwen. Wat ik echter aan beide zeiden gelijk heb ervaren is dat er zulke vriendelijk en welkomende mensen leven, het eerste wat vaak over hun lippen komt, 'Welcome to Cameroon, Welcome to Egypte'

19. Mist en Nevelen

2008-11-29T11:16:00.010+01:00

Jos, Jos, dan in het kamikaze blik met zn alle nouwelijks het asfalt rakend wegens de snelheid en de gaten naar de kruising. Hup eruit en de bush in, naar Yankari Nationaal Park. Een lange zwarte weg reden we over. We waren net de poort van het park gepasseerd en ik liffte de rit in de snelle wagen van een Jossiaanse professor in den architectuur. Over de weg liepen de rode stoffige sporen van kuddes olifanten en langs de weg stronden borden met; rijd 30, wees diervriendelijk, waar wij met 140km per uur voorbijschoten, natuurlijk, dit is Nigeria, je denkt toch niet echt dat iemand zich ook maar gewaar is van enig versiersel aan de weg. Zo kwamen we dus in korte tijd in het kampement, wat een vrij luxe gebeuren was met grote bungalows en de hele mikmak me airco en warm water; Warm water?! Het is buiten veertig graden, er stroomt een goddelijke hete rivier beneden in het dal en jullie luxe tiepjes willen heet water, totaal mesjogge. Ik onthield mij van al deze poes pas en sliep na enige verkenning van het terein onder een grote overhangende boom op het gele gras waar de krekels in zongen en troepen bavianen rondhingen. Het restaurant was ook erg sjiek dus at ik bij de achterdeur samen met de parkwachters en schoonmakers bij het zwartberoette afdak waar op vuur voor de horde gekookt werd terwijl de redelijk tamme wrattezweinen vechten over de restjes met de hoofdmannen van de bavianen bende. Er was dus een hete rivier in het goddelijke groenen tropische dal waar de stilte zich smorgens vermengde met de stoom die van het water opsteeg en daar danste in het vroege zonlicht in dunne spookjes van tornadoos. Het water was perfect warm en helder, een warm bad van tien meter breed en tweehonderd meter lang dat door het groen wond en waar boomen overstaken en vrolijke vogels en veelgekleurde flappende vlinders hun ding deden in de exotische en besloten atmosfeer. Uren lang liet ik mij dus hier in drijven en dobberen. Het water kwam direct uit de rots van onder de grond en heel bijzonder was het hoe je daar in het water kon zijn en het zo door je keel naarbinnen kon laten stromen en hoe het je dan vervulde van het hele zachte en genoegzame gevoel die er over de hele stroom hing. De dagen waren lang en dromerig en smorgens ontwaakte ik samen met de vogels en zag dan hoe de bavianen zich al slopend en brekend uit de bomen lieten vallen om dan hun kostje bij elkaar te scharrelen en elkaar eens flink achterna te zitten voor de nodige ochtend gymnastiek. Ze renden over de daken van de bungalows wat een hels kabaal produceerde, goh was ik toch blijk dat ik hier lekker rustig onder de heldere hemel lag. Op de laatste dag in het park ging ik mee op safari tocht door de dichte bush die van bebushte savanne tot semi jungle varieerde en we zagen bushbucks, een soort king size antiloop, krokodillen, vele vogels en gewone antilopen. De olifanten hadden zich diep in de bush verstopt en ook de oude leeuw die soms mensen lastig viel op de weg kregen we niet te zien. Zo verliet ik Yankari NP en reisde al zuidwaards ever de oostweg. Een avontuur van twee nachten dat mij langs bruinen gebergtes en heuvels voerde, door vele dorpjes geklusterd aan de zwarte rivier waar wij over raasde in een immer halsbrekende vaart, van voertuig naar voortuig surfde ik, minonkels ontwijkend, goedharten prijzend, de politie steeds in mijn nek hijgend opzoek naar dat ene foutje in mijn paspoort zodat ze me een dash zouden kunnen eisen, maar ze vonden er geen en zo gleed ik tegen de middag van de derde dag Calabar binnen, een oude beruchte slavernij handelspost en het eerste settelment van de Britten in deze wilde landen. Ik werd door de chaufeur van ons voertuig afgezet op een of andere grote straat en zie, toen ik mij omdraaide lag daar aan de overkant van de weg de Cameroeniaanse ambasade, als dan nou niet juist mijn eerste objectief was hier in de stad. Met een beroofd gevoel doch met het felbegeerde visa opzak maakte ik mij uit de voeten, op naar de havens. Die dag was deze stad mijn speelweide. Mijn tocht voerde mij door de rijke buitenwijken met hun gemanicuurde palmen en perfect gemaaid gras die in sterk contrast waren met de direct aangrenzende oude sloppen waar vermolmde coloniale huizen de tand des tijds kreunend doorstonden en besmeurde krotten uitkeken op de zwarte verstopte kanalen die dienst deden als zowel afvoer als vuilnisbelt en waar al het menselijk slijk zich opgehoopt leek te hebben. Het geheel behield toch een zekere subtiele schoonheid, zoals ook een stervend dier nog zo eervol kan lijken en de mensen zo vriendelijk, alle meisjes met hun kortgeschoren hoofden omdat ze naar school gaan, de Mammas met hun schaal pindas aan de straat, een kristaleine chaos op de rand van de menselijke afgrond.

De boot, een ronkend monster op de deinen, ex-grieks, ex-ibiza lijn en nu naar deze achterwateren van africa gavaren om hier haar laatste jaren door te brengen, roet en roest uitbrakend als een dovende vulkaan. De lading was ernstig slecht geladen en twee uur na onze originele vertrektijd stond de kapitein die net uit bed was nog aan de wal met een blik van; wat moeten we hier nou weer mee? Vertrekken deden we uiteindelijk toch en ik deelde een plaats op de nood accu terwijl de heldere fakkels van de booreilanden flakkerden aan en over de horizon, hun makabere schijnsel van verre zichtbaar als een voorbode van hun illustere bestaan. Toen het licht werd doemde voor ons de voet van Mt. Cameroun op, een reus van een berg waar wij enkele uren langsvoeren. Een rivier op ge varen legden we aan in Cameroun en de uitlaadchaos ving aan. Driehonderd smokkelaars en vogel vrije die tegelijkertijd aan wal proberen te komen en vier douane beambtes die een voor een een ander document van de meute proberen te ontfutselen, welkom in Cameroen. Na twee dagen de hoofdstad onveilig te hebben gemaakt trok ik richting Limbe, aan het strand van lava brokken en grijs zand, een wijde baai waar de wind in speelde en ik vanaf de overkant trommels kon horen klinken. Het was een traditionele trouwerij geleid door een priester in een vreemd wit gewaad en vele feestelijk uitgedoste types. Van Limbe naar Buea op de schoot van Mount Cameroun, de koele heuvelzeiden vol groen woud en yam veldjes. Ik sliep bij de Presbyterianen wat echt zeer confortabel was en plande mijn assentie van de vulkaan. Beladen mat mondvooraad voor drie dagen, extra kleren en een muts vertrokken we toen, gids Josef en ik in de vroege morgen. Het was nog fris maar al gauw gingen we het woud binnen en werden we overwelmd door het omhullende gevoel dat de begroeing je daar verschaft. Uren liepen we door het bos, over kronkelende wortel kabels en langs stamvaren clusters. Verwoven bomen vol lianen en hangplanten, mossen en donkere bladeren. Het pad bleef stijgen tot we plotseling aan de boomgrens kwamen en voor ons een zeer steile grassige helling oprees. Klimmen en rusten, traptreden op plaatsen, anders los gravel en geen repoos. Een boom boven ons die maar niet dichterbij leek te willen komen. Na wat een flinke marteling leek bereikten we dan hut 2 en maakten ons klaar voor de nacht. Een simpel maal en geroosterde mais smaakten ons nu uiteraard opper best en de harde grond onder mijn slaapzak mocht mijn nachtrust niet deren. De volgende morgen begon de dag weer met een lekker pittig kilometertje omhoog over een vergelijkbaar terein als de vorige dag echter waren er nu ook steeds minder struiken en na een middag pauze verdween ook het gras om nu de kale stenen te tonen en ons pad voerde nu langs grote gedoofde kraters en gestolde lava massas. De laatste driehonderd meter waren een uitputtings slag, longen die gewoon niet lijken te kunnen voldoen aan de vraag om zuurstof van je gekwelde spieren, half blind bijna voortstrompelend over een onmogenlijk ruw pad van scherpe stenen en los stof. Maar we kwamen er, 4090 meter boven de zee die we nu ver onder ons konden zien. Het gevoel alsof je in een vliegtuig zit, de wolken onder je, niets om je aan te meten. Beneden een hoogvlakte vol oude lavastromen en vreemde groene rotsen, punten die in de hemel lijken te willen krassen. Een moment van verheldering en dan weer omlaag, nu geen klimmen meer maar enkel dalen, door het stof en de as, eindelooze lava woestenijen waar nu koningsbloem in groeide en andere met verlegen kleuren. Ik stote mijn teen en legde er automatisch de net geplukte aromatisch bladeren op van de koniungsbloem en het bloeden stopte onmiddelijk. Het hele landschap had wel iets weg van Mordor en het wonder kruid van de koning leek nu wel binnen mijn bereik. Goed we daalden dus eindeloos, uren nog liepen wij door de graslanden, langs kraters uit 2000 stammend, de hele omgeving bedekt in zwart gruis waar groene obsisdiaan korrels in schitterden. De begroeing werd nu erg gematigd en ik meende kruiden als wilgenroosje, zuring en ganzevoet te onderscheiden terwijl een sterke springbalsemien geur constant in mijn neus kriebelde. Dan was daar het bos, bewaakt door een oude krater punt in het grijs van de mist gehuld, een zweigende getuige van een geweldadig verleden. We bivakeerden aan de rand van het woud in een driehoekige grashut en zaten lange tijd bij het kampvuur terwijl mijn gids mij verhalen vertelde over hekserij en magie die hier leeft in ieders bloed. Weer liepen we in de morgen door het bos en het was heerlijk. De levendige geur en de rijkdom, de orgie van diversiteit. Bladeren en reuzen planten. Na zes uur wandelen kwamen we weer in Buea aan en had ik twee dagen rust nodig om te bekomen van mijn gruwelijke spierpijnen. Van daar naar Kumbo en naar het meer aldaar. Een mirakel van een kratermeer geheel omringd door oerbos. Eerst wandelde Ik omhoog door een kloof die door de krater wand brak in een golf van groenheid die over de steile rotsen stroomde en mee met de rivier en dan was er het meer. Kalme golfjes landen op de bossige oever en boomstamkanos voortgedreven door bruine mannen met ruw uitgehakte peddels dreven over de waterspiegel. Na een broodje met locale verse pindaas pindakaas (een hele gewaarwording) liep ik over een prachtig pad langs de rand van het meer door de dichte bebossing. Eerst liep ik achter drie ondeugende jongetjes met zakken op hun hoofd en kwam vele dorpelingen tegen die mij allen zo hartelijk begroeten, wat een gastvriendelijkheid. Toen stond ik ineens oog in ook met een berg, een levende berg van een boom, zo een reus, de bladen van de voet minstens vijftien meter wijd, de stam wat, twee, drie meter dik, haar kruin verloren in het lagere groen, het gevaarte van haar romp als een raket boven het bos uitsteigend. Ik bereike het dorpje na een omweg door de cacao plantages waar vele leuke rode, groenen en gele (Africa unite) vruchten direct uit de stam ontsprongen. De man van het eerste huis van het dorp haalde mij binnen en daar bleef ik voor drie dagen, genietend van het simpele dorpsleven en de zoete droom van de jungle. Zwemmen in het meer dat vlakbij was en zo helder dat je de vissen aan je voeten kon zien zwemmen. De laatste vond daar, zonder stroom, zonder weg, sliep ik onder de reuze bamboe pol wat, zo werd mij verteld, een plek was met een hoop heksen, nou dan zal ik me er wel thuisvoelen zei ik. Uit de schemer en de magie vertrok ik en liep langs de andere wildere kant van het meer terug naar de kloof. Dit was een erg avontuurlijke tocht over een half overwoekert paadje op en neer door de exotische begroeing en de vele dieren, de roep van een troep apen in de hoge bomen in mijn oren schallend. Een gigantische boom was gevallen over het pad, lang en wit, gebroken onder haar eigen val lag zij daar nu, van haar eigen voetstuk gevallen en verpletterd, maar niet dood want zie, nu ontsprongen er uit de slapende knopen van haar oksels weer nieuwe blaadjes, nieuw en glimmend zich naar de onvergeefenlijke hemel wendend. Nog die avond zou ik in Bangem geraken, over de ergste weg uit mijn herinnering, drie uur honkend en bonkend over een luttele 40 kilometer. Daar waren de hoge groene bergen en beklom in alweer een vulkaan, nu voor twee krater meren, het man meer en het vrouw meer, de eerste nauw en hoekig, mysterieus, de ander wijd, rond en ontvankelijk. Hoe maai lagen ze hier verscholen in een grassige bijna mongools lijkende caldera vol paarden en koeien met lange horens en bruine glanzende huiden. Toen ik afdaalde waren de wolken geariveerd om mij het zicht te benemen en alles te hullen in de mysterie van de nevelen. De volgende morgen was het alweer lopen, nu de weg af omdat ik weigerde met drie personen inclusief veel bagage achterop een motor te stappen, het was mijn redding en mijn zegen, het was een heerlijke weg door het bos en de velden waar lenge grassen groeiden en mensen bezig waren hun yam veldjes te prepareren en mensen met bananen trossen op hun hoofd langskwamen opweg naar de markt die voor dit doel een hele aparte sectie heeft, enkel voor plantain en bananen.
Zo kwam ik uiteindelijk aan in Foumban, het huis van de sultan die nu een groots feest viert, maar dat hoort eigenlijk al bij de volgende keer dus daarover later meer.

18. Optimisme

2008-11-05T12:44:00.002+01:00

Ouagadougou was geen slechte plek ookal merkte ik dat ik steeds de zelfde straten bleef lopen, en terug bleef komen op de zelfde plekken, maar ik werkte me er doorheen en bemachtigde dan toch een visa entente wat mij in staat zou stellen om te reizen naar Niger, als het goed was. Dus de volgende dag sprong ik entousiast op de bus om half vijf in de morgen na een betoverende stille wandeling door dromerig Ouaga waar de eerste moslims hun gebeden verichten richting het oosten en de straat geveegd werd door vrouwen met handbezempjes van samengebonden gras. Het werd langzaam licht en toen ik mijn rugzak terugkreeg uit het bagage hok in het busstation waar ik hem de vorige dag aan had toevertrouwd had een rat door de bovenkant heengeknaagt om van mijn nieuverkregen zak mueslie te snoepen, de stouterd. In een rappe vlucht gleden we de stad uit en ik hing half uit het grote open schuifraam en woof naar de vele verbaasde gezichten die niet voorbereid waren op zo'n vreemde aanblik op de vroege morgen. We schoten in deze vliegtuig bus door het open schrale landschap van geblakerde velden en verschroeide boomstompen getergd door de verzengend hete wind. maar het ging rap en nog voor het vallen van de nacht waren we over de grens, dan eindelijk, en reden we over de lange brug over de Niger Niamey binnen. Zeer content verschanste ik mij in een aangenaam hostel dat me vreemdgewoon veel deed denken aan de coloniale rustplaatsen in de verre oost met bamboe struiken en witgeschilderd mossig hout in de schaduw van een stel bloeiende oranje bomen. Volgende morgen, punt een by far bovenaande lijst van dingen om te doen: verover het pakje. Dus op naar het postkantoor zo van de kaart geplukt en aldaar aan de mevrouw uitgelegd dat ik een paketje uit Holland verwachte dat reeds lang geleden hier voor mij geariveerd zou moeten zijn. Na enig wachten en absoluut geen haast van haar kant (een ambtenaar) en enig geblader in een boek met rafelige vergeelde bladzijden waar een vervent burocraat nog moeite mee zou hebben vanwege de chaos die er in heerste werd mij verteld dat het er niet was, het bestond niet, sorry maar helaas. Daar liet ik het natuurlijk niet bij zitten na eerst maar dan tweeduizend kilometer door de woestenij gereisd te hebben om hier te komen dus bladerde ik zelf ook enige keren heen en weer door de vele bekrabbelde paginas, maar moest uiteindelijk toegeven dat ik er niets omtrent mijn lang verwachte paketje in kon ontdekken. Eerst mocht het niet maar na wat goed gedoceerd gesmeek mocht ik dan wel een minuut met me handen op mijn rug in het pakjeshok zelf kijken. Keken deed ik maar al wat mijn oog zag, geen klein stevig vierkante doosje zoals ik gewoonlijk van Aniet gewend ben te ontvangen, meestal met vrolijke stickers van beesten en met bloemen plaatjes erop geplakt. Teleurgesteld gaf ik mij gewonnen. De vrouw zij dat ik maandag nog maar eenst terug moest komen omdat er dan een andere vrouw was die wellicht meer wist. Lichtelijk verslagen begaf ik mij naar buiten . Daar voor de deur van het postkantoor was een man stapels boeken aan het uitpakken en schikte ze op aantrekkelijke manieren op een vaal lila laken. Curieus genoeg werd mijn oog getrokken door een klein boekje met een witte kaft en uit mijn ooghoeken herkende iets in mij onmiddelijk de slendere figuur met het gele haar tussn de gelijkkleurigge sterren. Het was de Kleine Prins, het boekje dat ik in mijn kinderjaren zo vaak voorgelezen had gekregen en wat mij (en zo velen) altijd is blijven facineren. Het was in het frans, maar de kleurigge tekeningen behoeven geen uitleg en ik liet aan de man van de boeken de boaconstrictor-die-een-olifant-heeft-opgegeten zien en de man met de baobabs, maar hij snapte het niet. Toch bleef ik even hangen om door de vrolijke paginas te bladeren alvorens ik richting het hek van het terein slenterde. Maar toen, net toen ik mij klaar maakte om weer de straat op te gaan hoorde ik een schrille stem die mij nariep, monseur, monseur, veng, veng. En de vrouw van de pakjes gebaarde mij vanaf de trap dat ik moest komen. En ja hoor, daar zat er een andere mevrouw achter het stoffige grijze bureau en had uit de stapels boeken die de rechter helft van het buro bedekten een mogenlijk nog chaotischer boek getoverd waar de paginas half uit hingen, maarrr, daar wees haar wel geveilde nagel wel naar iets wat verdacht veel op mijn naam leek. Ik was uiteraard verukt en na nog wat wachten en bureaucratie werd mij een vormeloos lichtelijk ovaal homperig zwarte plastic baal overhandigd die rammelde en sterk naar een stinkerige zeep rook (die toevallig mijn favoriete is). Dus, end goed, al goed, ik was gered door de kleine prins. Missie nr twee, bemachtig Nigeriaans visa.
Nu, in Nigeria zijn ze meesters in de bureaucratie en lijkt het absoluut niet of ze toerisme willen stimuleren. Na uiteraard veel wachten en meer wachten, ongeveer twee dagen, had ik dan mijn visa en zo mijn startsein. Nog de zelfde middag reed ik Niamey uit, weg van de brede rustigge rivier met haar vele drijvende eilandjes van gras en blaasplanten, weg van de scaduw van de bamboe, rechtstreeks de droogte in. Een nacht verbleef in Dogon Doutchi onder de gastvrijheid van het enige locale resteuarant, waar ik vroeg in de ochtend een wandeling maakte door het nu verdorrende landschap met de aantocht van het droge seizoen en toch nog de bus van negen uur haalde naar, Agadez. Het was eindeloos. Heet, hobbelig en eindeloos. Een hele bus vol illigale imigranten to-be opweg naar Tripoli in Lybie en dan hopenlijk met de boot naar Italie. Een grote gok, een gooi naar een verwacht beter leven in het eden van Fort Europa. Een reis van meer dan een week, soms samengepakt met wel 36 man achterin een gewone pickuptruck door het hardste hart van de Sahara, door de landen met bar wijnig behalve wapens en bandieten. Ze hadden er goed de spirit in zitten in elk geval maar ondanks de opgewonde sfeer in de bus begon ik me na enkele uren snel ziek te voelen. Ik ben nog nooit wagenziek geweest en ook nu wist ik dat het iets was wat ik maar al te goed kende, ookal was ik nog in ontkenning van de overduidelijke verschijnselen. Ja hoor, mr. falciparum had zich wederom lekker genesteld in mijn rode bloedlichaampjes. Gelukkig hebben ze de laatse jaren zeer effectieve medicijnen uitgevonden om dit beeste een kopje of wat kleiner te maken en zodoende was ik na twee dagen in de zweetkamer weer zo goed als hersteld en kon mijn eigenlijk bezoek aan deze woesteinstad beginnen. Nu vind ik het heel moeilijk om de charme van de droogte en het stof goed te beschrijven. Hoe je lippen breken als modder in de zon, hoe alle geluiden lijken te verstommen in het zand in iedere hoek van elke straat. Maar het was mooi alright en ik genoot wan de schoonheid van de Fula vrouwen met hun spectaculaire haar en hun rituele littekens in hun gezicht, hun heldere zwarte ogen en de vele kleuren van hun elegante rokken. Evenzo genoot ik van de statige Toeareg mannen die hier kunstig versierde zwaarden dragen gewoon over straat en groen en rode leren doosjes on hen nek hebben omdat er zich tussen al hun glooiende witte gewaden geen zakken bevinden. Ik beklom de hoge stekeligge minaret in het avondlicht vanwaar je de verre Air bergen kon zien achter welk zich de Tenere woestijn verschuilt beroemd om haar schitterende hoge duinen. Nu is echter al dit schoons voor mij buiten bereik vanwegen de heftige gevechten die daar plaatsvinden tuseen de rebellen en het leger, zo dat wij zelfs bij het arriveren en verlaten van Agadez in kolone reden en beschermd werden door meerdere zwaarbewapende legermannen in pickuptrucks die die struikroovers wel eens een lesje zouden leren. Ook bezocht ik in Agazez meerdere malen de kamelen markt, waar naast de grote bruine beesten ook vele geiten en ezeltjes verhandeld werden die zo onder de buiken van de schepen van de woestijn heen konden lopen. Oh wat zijn het toch een oerbeesten, hun rauwe gebrul als ze aan hun neusring worden meegevoerd, hun vreemde dubbel opvoubare poten, hun lange, elastische nek en hun dromerigge ogen die eeuwig tot de horizon lijken te dromen. Lang vertoefde ik hier en werd uiteindelijk gekleed in een traditionele boeboe door een oude man. Nu trok in amper nog de aandacht van eenieder in mijn lange hemelsblauwe gewaad, witte tulband en langzame tred. slechts mijn kleurige byfall broek veraade nu mijn akomst en ik werd menig maar zorgvuldig afgemeten. Ik dwaalde richting het zuiden van de markt, door de verstofende straten todat deze oplosten in de wilderniss en er slechts nog groepjes hutten in het open waren met walletjes gevlochten twijgen tegen de eeuwig woortdragende wind die het zand wan de ene kant van de Sahara naar de andere spoelt zonder ooit te vermoeien. Langs twee moedigge bomen kwam ik, solitair en enkel gezelschap gehouden door de grote zwarte kraaien met witte sjaals om die hier veelvuldig voorkomen, hun gekras verloren in de tijdloosheid van het open. Hier, bij een opgedroogde put vond ik dan toch een zandduin, een kleintje was het maar het volstond, mijn avontuur in de Sahara was geslaagd.
Nu voerde de reis mij weder zuidwaardt door het constant veranderende landschap dat toch steeds bijna hetzelfde bleef en kwam in Zinder, Zinderrr. Hier op de oude routes van de caravaans die van noord naar ziud trokken was reeds de invloed van Nigeria voelbaar. Ze hadden verschillende soorten eten, Islam was er erg sterk aanwezig en mijn lippen begonnen zich te herstellen. Het was weer gierste cream in de avond en bonenbakseltjes. Twee dagen was ik hier en verkende de stad, het palleis van de sultan van Zinder waar de wachten in wijde rood groen gestreepte gewaden voor de poort loungden en de muren prachtig versierd waren met traditionele Hausa (het volk hier) patronen. ook in de volks buurten waren vele huizen sierlijk gedecoreerd en ik aanschouwde het alles terwijl vele mannen en jongens in hun beste jellabahs en met hun gebedskleedje over hun schouder zich richting de moskee spoedden voor het vrijdag middag gebed. Die avond hoorde ik kinderen vrolijk spelen op de binnenplaats onder mijn kamer raam en scheen het oranje licht van de zon door mijn klamboe op de tegenoverlichende vuilige wand. Niger is een wonderlijk land, verstild door armoede en droogte maar ook door mystiek en geloof. Deze vrolijke kinderstemmen doen mij denken aan wat hun toekomst zal zijn in deze landen van de Sharia.
Ik had gevreesd voor de grens van Nigeria maar daar aangekomen verliep alles zonder problemen. Zodra we de grens over waren begonnen de roadblocks. Ongevoor elke vijf kilometer werden we gestopt en moest de chauffeur smeergeld betalen, oftewel een 'Dash'. Dit is heel normaal in Nigeria en hij heeft dan ook een stapeltje kleine biljetten in paketjes op zijn dash-bord (!?) liggen en kan die zonder dat de wagen echt tot stilstand komt overhandigen aan de des betreffende zwaarbewapende politie. Zo kwamen we dus in Nigeria aan en in Kano, de hoofdstad van het noorden. Kano maakt zich bekend als stad van de handel en afgezien van het feit dat naar mijn maatstaven zowat elke straat in Africa een constante markt is hebben ze hier ook nog twee gigantische uitgestrekte markten waarvan en een meer dan duizend jaar oud is. In Nigeria kost benzine door de staatssubsidie bijna niks en er word dan ook vrijlijk gebruik van gemaakt. Er hangt een constante smog in alle straten, zicht is beperkt tot enkele honderden meters, je ogen prikken van het stof en van de uitlaatgassen en het verkeer is waanzinnig. Ik geloof echt dat ik als ik daar een week zou blijven in simpelweg zou stikken. Na een dag door de stad lopen waren mijn voeten zwart, en proef je de uitlaatgassen op je lippen. Het hoeft niet gezegd te worden dat ik me zo gauw mogenlijk uit de voeten maakte uit deze gekte ookal sliep ik in het grappigste kietscherige brothel met plastic bloemen in victoriaanse vaas standaards en een aquarium met plasic vissen, planten en gezonken schip maar geen water. De dames tippelden in en uit en ik zat in mijn licht roze kamer met bladderende verf, een bad maar geen water, en, oh ja, de electriciteit in Nigeria is meestal langer uit dan aan, men zelfs in Niger hebben ze het nog beter geregeld. Dus naar Jos dan maar, liggend op een plateu op 1200 meter zo vertelde de Lonely Planet mij, en dat je savonds mischien wel een tweede laagje zou moeten aantrekken. Wououww man dat klinkt geweldig! Echte kou, brilliant! Goed, alle chauffeurs in Nigeria blijken geboren als formule 1 coureurs dus we schoten over de weg en hadden de reis in de helft van de tijd kunnen doen, was het niet geweest voor de vele politie roadblocks voor hun officiele 'highway robbery'. Nou en Jos in echt wel plezant. Het is er echt fris soms en na de eerste nacht buiten te hebben geslapen op het terein van een of andere christenlije missie bij gebrek aan slaapplek was dat dan toch wel een beetje fris en gelukkig vond in de volgende dag dan ook een kamertje in een sleasy hotel, inclusies afbladderende verf en besmeurde muren. Hier sloeg ik gade hoe meneer Obama de president werd van de VS. Moet ik hier blij om zijn, maakt het enig verschil? Ik weet in ieder geval dat, hadden ze mogen stemmen, elke man en vrouw in Africa dat voor hem had gedaan en dat hier een stemming heerst van algehele rechtvaardigheid en optimisme.