Tja, het is bij het punt aan gekomen, het 'point of no return'.
Natuurlijk is er eigenlijk nooit een weg terug, aleen maar een weg die je alsmaar vooruit kunt blijven aflopen, maar, het voelt nu wel zo dat ik weer een nieuwe fase ben in gegaan van de verwezelijking van mijn plan. Ik vind het nog erg moeilijk om al mijn wensen in een werkenlijkheid te passen, er zijn zo veel dingen tegen eljkaar af te wegen en ze leiken soms echt niet bij elkaar op een schaal te passen. Ik heb dus een plan, een vaag plan en een idee, een droom die in eenieder misschien wel eens is opgeweld, en zo ook in mij, toen ik op een open veld stond, twee jaar geleden, met de zon die onder ging in een heldere frisse lucht, een verlangen om gewoon te lopen, rechtdoor te lopen zonder obstakels, zonder specifiek doel, slechts te lopen om te gaan, te zijn in het hart van het alles, vrij als een vogel, een vrije vogel, een vrij wezen die open is voor wat er om hem heen gebeurt, en daar een eerlijke plaats in ineemt, niet overheersend, maar ook niet onderdanig, je bent er nu eenmaal, dan kan je er maar beter zijn ook. Nu, dat verlangen heeft tijdenlang binnenin mij gesluimerd en gebroed, op een bepaalde manier heb ik er naar verlangd, zonder er naartoe te werken.
Maar nu, nu ik hier in Amsterdam juist begin te vergaren de dingen die zekerheid bieden, begint in mij weer dat verlangen te roeren, een roep om een leven dat eerlijk is tegenover de wereld om mij heen, en waar ik doe wat mij in mijn element brengt. Juist nu ik een wondermooie kemer heb gecreeerd, een wonderlijk inner-observaturium als het ware, een plek waar voor mij magie vanuit spreet. Net nu ik iemand heb gevonden die mij zo aan het hart is, bij wie alle dagen uren schijnen en waarbij ik me nimmer eenzaam voel. Ja nu ik werk heb waar mijn inzet ge waardeerd word en ik ook voel dat ik positieve invloed kan hebben op de werkomgeving.
De laatste keer dat ik terug kwam van een grote reis, bijna drie jaar geleden nu, kwam ik terug met de wens mijn Nederlandse en Germaanse wortels te ontdekken. Is dat gelukt? Wellicht, maar ik houd het gevoel dat het meer in woorden is dan dat ik het oude stof tussen mijn vingers kan vrijven. Het is er wel, maar het is zo getransformeerd dat het moeilijk te herkennen is en daardoor voor mij niet bevredigend. Ik denk dat ik het zal moeten leven om het echt te ervaren.
Ook al deze zaken hebben hun keerzijden, die voornamelijk te maken hebben met een gevoel van beperking van vrijheid en een sensatie van het gevoel dat weinig hier echt is, zodat het voelt alsof ik met mijn geest in ledige luch een vaste ondergrond probeer te vinden. The grass is always greener...., ook nu weer, ook nu hey lijkt dat ik mij in een avontuur ga storten waarvan het helemaal niet zeker is dat het me beter gaat maken, maar ik heb een keus; Of ik blijf hier en heb alle geriefen wan het hier zijn en leef die ten volste maar zal altijd verlangen naar die vrije weg, bij elke exotische vleug zal ik koude rillingen voelen, bij elke afbeelding van het jungle groen zal ik hunkeren, als eenieder het wooord pelgrim uttert zal mijn hart ineen krimpen, en uiteindelijk zal ik een van mijn diepste wensen moeten offeren aan het vuur der eentonigheid.
Anderzeids heb ik op de weg geen een garantie dat mij wat dan ook zal bekomen, geen zekerheid of gerief, en zal waarschijnlijk mezelf een duizend maal afvragen waarom ik het alles moest opgeven. Maar... wellicht het enige wat ik wel weet is dat wat er ook moogt gebeuren, ik zal zijn waar ik ook ben, en dat is het voornaamste. Zal ik kwijnen ij een kille sloot, ik zal poogen bewust koud en doorweekt te zijn, zal ik vertoeven aan het hof van de Sjah van Turkmenistan, met al mijn wil zal ik me bewust verzadigd voelen.
Lopen lijkt mij gewoon de mooiste manier om deze overvloedige wereld volledig te aanschouwen, en dat zal ik doen, met alles wat ik heb.
Ester, de vriendin van Stephan, mijn broeder, en ook een vriendin van mij gaat vanaf volgende maand in mijn in mijn kamer wonen, hier in de Jordaan in Amsterdam, en er zijn ook al twee nieuwe mensen aangenomen op mijn werk om het werk over te nemen. Dat lijkt dus geregeld, ik heb nogsteeds twijfels maar zo laat ook een schip draaikolkjes achter nadat het al haar koers bij lange heeft vervolgd. Het enige wat mijn hart achterlaat nu zijn de mede reizigers, de geleike zielen die in het echt wel bij mij blijven maar hier in de fysieke wereld een ander pad volgen. het ware gemis zal bij mij pas plaatsvinden als ik zie hoe wij elkaaar steeds zien verkleinen naar de horizon, zoals Jorine Maria weleens zegt, 'You don't know what you've got till it's gone'.
We zullen zien, en ervaren, dat is de enige weg, voor mij althans.
Zoals een wijze zen geleerde eens heeft gezegd; Even a journey of a thousand miles starts with just one step.
